เบียงก้าที่ตอนนี้ไม่ต่างอะไรจากตุ๊กตาตัวหนึ่ง กำลังนั่งนิ่งให้อีกฝ่ายช่วยเปลี่ยนชุดให้จนเสร็จ สายตาเขาเฝ้ามองการกระทำของรูมเมทไม่วางตา ก่อนจะอาศัยจังหวะที่อีกฝ่ายชวนคุยลุกไปทิ้งตัวลงนอนพร้อมทั้งขยับตัวมุดกองผ้าห่มผืนหนาด้วยความคุ้นชิน
“ อืม วันนี้เกิดผม ”
“ งั้นเธอก็ต้องตามใจ คุณแมวเหมียวตัวนี้ ”
เขาเอ่ยด้วยเสียงที่ค่อย ๆ แผ่วลงทีละนิด ไม่ต่างจากเปลือกตาที่เริ่มปิด
“ กล่อมผมหน่อย ”
