substack.com
Seb de Groot (@sebdegroot)
Waar ik bang voor ben is dat het niet altijd gaat zoals ik het wil. Dat ik de controle verlies. Mijn dromen gaan nogal eens over rampen die mij overkomen. Die dromen zijn nooit realistisch. Het valt me wel op dat die paniekgedachten en dromen alleen voorkomen in mijn hoofd wanneer het donker is. Wanneer het daglicht wordt is de paniek en de angst meestal veel minder. Soms denk ik dan ook wel eens dat het beter is om bij daglicht te slapen, dan zijn de dromen wat fijner. Maar ik weet dat het niet kan, want het is niet gezond. Alsof ik alleen gezonde dingen doe. Intussen denk ik aan de gebakjes die nog in de koelkast staan. Lekkere gebakjes, dat weet ik zeker. Die bewaar ik ook nog even omdat het niet goed is om ze nu te eten. Ik heb een akelige discipline, daar lijkt het wel op. Dat hoort ook bij die controledwang. Ik wil alles onder controle hebben, daar hoort ook bij dat ik niet veel mensen om me heen kan hebben, dat maakt me onrustig. Waarom, dat is voor mij moeilijk te snappen. Het heeft ondermeer met die controle te maken denk ik. Ik hoor alle gesprekken om me heen, mijn hersenen willen dit allemaal kunnen volgen. Dat gaat niet, ik wéét het. Ik ben ook bang voor zoveel mensen om me heen omdat ze allemaal bewegen, praten, pulsen afgeven aan mijn hersenen. Ik word dan onrustig omdat mijn hersenen op al die pulsen willen reageren. Actie-reactie in mijn hoofd. Daarnaast ben ik ook, net als een schaker, vooruit aan het denken in mijn hoofd. Ik denk vooruit en ik vul in. Wat denken ze over mij….. Langzaam word ik dan steeds kleiner, of ik vóel me kleiner, tot het punt dat ik verdwijn. Ze zeggen wel eens ‘opgaan in de menigte’ misschien is dat wel mijn ultieme wens. Opgaan in de massa. Wat ik wèl vreemd vind, is dat ik er in drukke steden zoals New Delhi, géén last van heb…….
