คาร่านิ่งเงียบไปชั่วครู่ เธอไม่เป็นตัวเองในแบบที่อยากจะเป็นเลย ในขณะที่เขาบอกทุกอย่างชัดถ้อยชัดคำ แต่ตนกลับอึ้งกิมกี่ ไม่แม้แต่จะสะบัดหน้าและมือหนี
"ฉัน.."
กลับกลายเป็นเธอที่เริ่มจะพูดจาไม่คล่องและเว้นช่วงเกินกว่าที่ควร มือที่ถูกกุมไว้ก็กำแน่นของตัวเองแน่นเผื่อเค้นความกล้า ก่อนจะหายใจเข้าออกอย่างช้าๆ พร้อมสายตาสั่นไหวที่มองเขากลับ
"คุณ...จำได้มั้ยคะ..ตอนที่พวกเราไปคาเฟ่ด้วยกันที่ญี่ปุ่น"