De debuutroman van Lies Gallez is een verdrietig en tegelijk hoopvol verhaal over trauma, weerbaarheid en verzet. De troost die hoofdpersonage Echo niet van haar moeder krijgt, vindt ze in de natuur.

En zijn werk was slordig geworden. En zijn productie laag. En hij leverde steeds minder bossen af. En de bossen die hij afleverde waren van slechte kwaliteit. Sjoemelwerk.

Proefkonijn is een serie van vier voorstellingen in de zolderzaal van Theater de Richel. Het worden avonden met optredens en muziek, gezellig, maar dicht op de huid, actueel en geëngageerd, afwisselen...

Heel eerlijk, het kasteel was niet wat ik ervan had verwacht. In mijn hoofd was het bruin met een toren en kantelen.

Kan het even stil zijn, zoals zij stiller werd en uiteindelijk stil bleef

Romandebuut: Vanuit het perspectief van een robothondje schreef Sarah van Vliet een pakkend en inzichtelijk huis-tuin-en-keukenverhaal over AI. „Was ik maar wat minder klantgevoelig gemaakt”, verzucht...

Gisterenavond toen de nacht over het dal viel en de krekels, coyotes en muizen de stilte verdreven, heb ik aan één stuk door geschreven en daarna kon ik niet slapen.

Toen de man nog sliep, ging ik naar de rivier. De vermoeidheid van een lang ziekzijn moest eruit. Ik liep over de zomerdijk naar de Kapjeswelle. De zon scheen van opzij in mijn linkeroog. Er stond een...

Gek dat er dan een deksel op moet. Alsof we niet willen zien dat iets borrelt.

Soms staat hij achter een boom en staart naar de Dewaele-zusjes, die met poppenwagens gezinnetje spelen.

Langs de aangespoelde vis. Touw. Plastic. Over het harde zand. Het ruisen van alles.

Celia zei een keer dat ze haar neusschotje overhad voor een vriend als Jut.

Tom groet de receptioniste en wacht tot de eerste deur gesloten is voordat de volgende opengaat.

Het heet ‘De Gloeiende Man, En Wat Hij Volgens Mij Betekent Voor De Mensheid’.

De drie gebogen streepjes onderin het scherm, de regenboog – hij was verdwenen.

Haar weelderige landschap kietelt onder mijn handpalmen. Mijn aanraking is teder.

YouTube video by We moeten het over literatuur hebben

YouTube video by We moeten het over literatuur hebben

Leunend op de bijl tuurt hij naar beneden. Daar, aan de voet van de heuvel, is iemand bezig omhoog te klimmen. Pierre schudt zijn hoofd.

Ik betreed het zachte zand, stamp het pad op waar de bomen hoog reiken, een eenzaam laantje in de Twentse velden waar ik in de verte een man zie lopen.

Een paar seconden wacht ik in het donker van de tussenruimte. Dan sla ik het gordijn open en stap de kroeg in.

Alle Papieren Helden op een rijtje

Op 28 november 2025 om 20:00 uur in theater de Richel in Amsterdam.

ik leen tijd / ik lees verhalen / verstopt in de handpalmen / van mijn voormoeders / Ik leen lucht / ik loop me leeg

De tijd wordt korter, Lamar, de tijd drukt op ons. In het ziekenhuis blijft iedereen maar praten over een gedwongen evacuatie.

Wij Palestijnen zijn eraan gewend dat dingen half zijn, dokter, we leven een half leven. We hebben de helft van een land in handen.

We omhelzen elkaar. Huilend nemen we afscheid. En daar gaan ze. Via de telefoon blijf ik ze op de voet volgen.

Hij stak de sleutel in het slot, bang dat de deur niet zou opengaan, maar de deur ging wel open.

Voortaan steeds aanwezig een vlam, ergens onafgedekt / ik krijg er geen woord van op papier

Verhaal: Marieke Ornelis is de winnaar van de Grote Lowlands Schrijfwedstrijd 2025. NRC publiceert hier haar winnende verhaal. Volgens de jury „een bevreemdende machtsfantasie in een scherpe, onderkoe...

Ik vergeet telkens dat ze bestaat, ben verrukt als ik haar opnieuw ontdek, als een object dat ik voor mezelf heb besteld, maar ben vergeten.

Deze jaaropleiding proza is de ultieme verdieping van je schrijfproces. Een kleine, zorgvuldig bij elkaar geselecteerde groep getalenteerde en leuke mensen ontmoet elkaar om de twee weken bij ILFU. We...