iiinova — where your digital self keeps evolving

Hayat zaten zor. Depresyon zannettiğimizden ÇOK DAHA yaygın. Her yan, (ben dahil, çoğunuz dahil) iyiymiş gibi yapan insanlarla dolu. Bir de böyle alelade ve kimseye faydası olmayan söylemlerle bu insanların hayatını daha da zorlaştırmaya hiç gerek yok.

Sokaktan on kişiyi çevirseniz çoğu zaten bunları söyleyecektir: "Her üzüntü depresyon değil. Her acı travma değil. İnsanlar küçücük olayları travma sanıyorlar." Küçücük olayı travma gibi anlatan birine hiç rastlamadım ama acılarıyla birlikte türlü şekillerde yaşamaya çalışanları her gün görüyorum.

"Her üzüntü depresyon değil." Evet, tabii ki her üzüntü depresyon değil ama depresyonda olduğunu ya da travma yaşadığını söyleyen birinin gerçeğini/acısını sürekli küçümsemeye çalışmak, bir de zaten oldukça yerleşik bu anlayışı daha da yaymak kimseye faydalı değil.

Bir insanda travma yaratan olay diğerinde yaratmayabilir. Bunun birçok nedeni var. Bir insan "Babam beni aşağılıyordu." derken çok üzülüyorsa, bunun tek sefer olmuş küçük bir olay değil, bütün çocukluğu belirleyen ve her gün yaşanan genel bir durumun tek bir örneği olduğunu tahmin etmek zor değil.

130

Kompleks travma ya da kümülatif travma yaşamış biri için, nasırına dokunan "küçük" bir olay, evet, travma olabilir. "Her şeye de travma diyorsunuz" gibi söylemlerle bu insanların acısını küçümsemek bize düşmez. Kimin hangi olaydan neden ve nasıl etkileneceğini birçok değişken belirliyor.

130

Şu sözün kaynağını kesin bilmesek de sözün kendisi doğru: "İnsanlar depresyondaymış gibi yapmazlar. İyiymiş gibi yaparlar." Nitekim "iyiymiş gibi yapma" ile birlikte depresyonun şiddeti de uzun vadede artmaktadır. Aynı şekilde, "A olayı travma değildir, B olayı travmadır." gibi cümleler kuramayız. +

140

Yine kitaptan: "Pek çok çift, görünüşte önemsiz konular üzerinde savaşır halde ofisime gelir. Bununla birlikte terapi ilerledikçe birisinin daha önceki ilişkisinde bağlanma yaralanmasının tekrarını yaşadığı açık hale gelir." s. 100 Kitap kolay okunuyor.

ufacık sevgi kırıntılarına bağımlıdırlar. ... Bu durum eşlerine karşı çok kayıtsız görünen bazı erkeklerin aynı zamanda neden çok sahiplenici ve kıskanç olduklarını, kadınlar ayrılmaya kalktığında neden peşlerine düşüp tehdit etmeye başladıklarını da açıklar." s. 50

kayıtsız, kontrollü ve bağımsız görünen kocaların, eşleri tarafından terk edilme tehdidiyle karşılaşınca yalvaran küçük çocuklara dönüştüklerini gördüm. Kocanın bu çocuksu yanları içeride son derece izole edilmiş olsalar da kadından gelen ve korunma duvarlarının arasından sızmasına izin verilen

ihtiyaçları yok gibi görünür. Bu mitin yanlışlığı, mesela partnerleri artık canlarına yettiğini söyleyip ciddi şekilde onları terk etmekle tehdit ettiğinde ortaya çıkar. Bu noktada çoğu erkeğin koruyucu kaleleri açılır ve kırılgan, muhtaç sürgünleri yüzeye çıkıp kontrolü ele alır. Bir gün önce

Erkek duvar örmeye başladığında, kadın duyulmadığını hisseder ve tartışma yükselir. İçine girdikleri kısır döngüde erkek biraz daha kapanır, kadın duvarı patlatmaya çalışırken gittikçe daha öfkeli hale gelir." s. 48 "Çoğu erkeğin sürgünleri o kadar iyi izole edilmiştir ki çoğu zaman yakınlığa +

daha fazla olduğunu da gördü. Duvar ören kişiler, eleştiri karşısında partnerlerinden uzaklaşıp onları görmezden gelirler. Gerçekten de ilişkide bir çatışma olduğunda yüzde 85 erkekler duvar örüyordu. Kadınların tartışmaya yol açan konuları ortaya getirip kocalarını eleştirme olasılıkları yüksektir.

"Zihinlerini okuyabilseniz, 'Bu saçmalığı çekmek zorunda değilim, veya 'Hepsi onun hatası,' veya 'Ona göstereceğim,' gibi şeyler duyabilirsiniz."!! Gottman bunun dışında çiftlerin kavgalarındaki gerilim arttıkça erkeklerin duygusal olarak kapanma ve 'duvar örme' olasılıklarının kadınlara göre çok

uzun süre aktive olmuş halde kalıyorlardı. Dışarıdan mantıklı ve sakin görünüyorlar ama içeride eşlerinin eleştirilerine karşı yoğun duygusal reaksiyonlar gösteriyorlardı. Ayrıca kavga bittikten sonra bile erkeklerin kafasından öfkeli, kindar düşünceler geçiyordu. Gottman yazılarında şöyle diyor:

değiniyor. Bu kısımlardan da biraz alıntı paylaşacağım: "Gottman, erkeklerin ve kadınların çatışmaları çok farklı bir şekilde ele aldıklarını buldu. Örneğin çatışmaya girdiklerinde erkekler kan basıncı ve nabızdaki değişimler bakımından kadınlara göre çok daha güçlü tepkiler veriyorlar ve çok daha +

ayrılana kadar da düzelmez." (Çeviri: Zeliha Babayiğit, Okuyan Us Yayınları) Bu konudaki gözlem ve fikirlerinizi paylaşmak istersiniz belki diye yazmak istedim. Schwartz, evlilik araştırmacısı John Gottman'ın erkeklerin ve kadınların sorunları farklı işleyiş biçimleri üzerine yazdıklarına da +

Aile terapisti Dr. Richard Schwartz, Beklediğin Kişi Sensin kitabında şöyle diyor: "Gerçekten de çocuklar yakınlığın en büyük engeli olabilirler. Evlilik tatminiyle ilgili hemen her çalışma gösterir ki ilk çocuğun doğmasıyla birlikte evlilik tatmini sert bir şekilde düşüşe geçer ve son çocuk evden +

O mutlaka olacak -hatta oldu ve oluyor şimdiden-, maalesef kaçınılmaz. Ama okumanıza çok çok sevindim Fatma Hanım, çok teşekkür ederim. 🙏 Tabii ki, çok mutlu olurum paylaşmanıza. Heyecanla bekleyeceğim. 🥰🌹

Ancak kitaplarımı okumamış biri beni 4w3 sanabilir bence. Sizce de öyle değil mi?

130

Airfryer mı daha pahalı, mikrodalga mı?

Bana mikrodalga lazım. Airfryer'ı satıp mikrodalga alabilirim.

Başka ne satarım bilmiyorum. Aklıma gelince paylaşabilirim burada yine.

Elimde 9 Disparöni, 7 Gizli Özne, 4 Buğu, 2 Fildişi Kuyu, birkaç tane de çocuk kitabı var. First come, first served. Katlanan küçük masamı satacağım. Bazı kıyafetlerimi. Eski bir tost makinası. Airfryer'ımı satar mıyım bilmiyorum ama temiz, kullanmıyorum.

Calthorpe is having a Flea Market every third Sunday of the month! Buy your pitch for £15 today!

Bir şey almak ya da kitap imzalatmak zorunda değilsiniz. Tanışmak, sohbet etmek için gelebilirsiniz. Bu arada 15 pound'a stant açarak siz de kendi eşyalarınızı satabilirsiniz: www.eventbrite.co.uk/e/calthorpes...

eventbrite.co.uk

Calthorpe's Flea Market

Bu paylaşım bu pazar (20 Eylül) Londra'da olma imkanı olanlar için. Sabah 10 ile 1 arası Calthorpe Community Garden'da bir stant açacağım. Kitaplarımı (çok değil, 25 adet var elimde), başka kitapları ve bazı eşyalarımı satacağım. Kendi kitabınızı getirebilirsiniz. Adres: 274 Grays Inn Road, WC1X 8LH

Bu pazar. Bilgi ve kayıt için link: www.eventbrite.co.uk/e/iyi-hisset... Linkte sorun yaşarsanız bize email yazın: nihankayainfo@gmail.com

001

Pazar İyi Hissetme seminerinde bu konuya da değinir miyim? Evet, Acının Yaratıcılığa Dönüşümü başlığında anlattıklarım aslında bununla da ilişkili. (Semineri dinlemiş olanlar birkaç örnek hatırlayacaktır hemen ve diğer örnekleri de buna bağlayabilecektir diye ummak isterim?)

ebeveynliğe devam edip sonra ebeveynlik güzellemesi yapmak, kaç nesli büyük bir çıkmaza sürükledi. Ebeveynlik rolünden çıkma sorumluluğu nedir, nasıl çözümler üretilebilir; buna Sevmek, Sevilmek, Cinsellik'te değindim. Ebeveynliğe bakış açımızı değiştirmemiz gerekiyor.

O an çok yorulmuş olabilirim, sabrım taşmış olabilir, çocuğuma o an sevgi veremiyor olabilirim; bu son derece normal. O öfke ve yorgunlukla ebeveynliğe devam etmek yerine o an ebeveynlik rolünden çıkabileceğim başka çözümler üretmek, benim ebeveyn olarak sorumluluğum. O öfke ve yorgunlukla +

heyecandan uyuyabiliyor miydiniz? Çocuk için de yürümeyi öğrenmek öyle." demiş. Çok güzel bir cevap. Çocuğun gece gündüz bitmeyen ihtiyaçlarını karşılamaya çalışırken bir de kendimizi "Ama yeterince yemedi/uyumadı." endişesiyle yormamız işimizi daha da zorlaştırıyor.

Biz çocuğu kendimizle kıyaslayıp küçük bir tabak yemek yemek gerektiğine inanırsak, hem ona hem de kendimize boşu boşuna eziyet ediyoruz, ebeveynlik görevimizi yerine getirmediğimizi zannedebiliyoruz. Yine bir başka çocuk doktoru, ebeveyn uyumayan çocuğu için endişelendiğinde "Siz uçmayı öğrenseniz

Akademisi'nin bir çocuğun her yaş başı için ihtiyacı olan porsiyon miktarının bir ile iki yemek kaşığı arasında olduğunu söylediğini anlatıyordu. Yani bir yaşındaki çocuk bir öğünde ortalama 1-2 yemek kaşığı ile doyabiliyor. İki yaşındaki çocuk ise 2-4 yemek kaşığı ile.

Bebekler süt değil sevgiyle büyüyor/gelişiyor ve bunun meme mi biberon ile mi olduğu, çocuğun ne kadar yediği, ne kadar uyuduğu, bu işin nasıl yapıldığının yanında önemsiz kalıyor. Çocuk doktoru Osman Gönülal'ın yemekle ilgili videosunu bu nedenle paylaştım geçen gün mesela. Amerikan Pediatri +

Bebekler, sevilmek için yapılmışlardır. Sadece sevilmek için. O yüzden bu kadar tatlılar. "Yemedi, uyumadı, şu konuda sınır koymadım(!)" gibi endişeler yerine bu gerçeği anlayabilsek her şey kendiliğinden kolaylaşacak.

160

"narsist", "narsizm" gibi kullanımlar dilimizde yaygınlaştı. Bence sakıncası yok. Zamanla hangisi yerleşir bilmiyorum.

020

taktiktir." (s. 93) "Bir atasözünde, aslan anlatana kadar av hikayesinin her zaman avcıyı yücelteceği söylenir. Anlatıya hakim olan kişi güce de hakimdir. Şimdiye kadar sadece avcının hikayesini anlattık." s. 23 Şimdilik burada keseyim. Bir not: Aslında sözcük "narsisist" ve "narsisizm" olsa da

mağdurunu resmettiğini anlatmıştım. Burada söylemeye çalıştığım şey, o gönderi ile tamamlanabilir. "Narsistik istismar her zaman suçlamayı kapsar." diyor Durvasula. Suçu üzerine almaya açık kişiler ise daha ağır şekilde travmatize oluyor. "Gerçek romantizm saygılı ve empatiktir; love bombing bir +

bir nokta. "Yanlış His Yoktur" başlıklı YouTube videomu izleyebilirsiniz. "Cehennemde bile gerçekten küçümsenen bir narsistinki kadar öfke yoktur." diyor. Travma mağduru deyince ise aklımıza ilk olarak öfke gelmiyor. Beau is Afraid filmi üzerine yazmıştım eski gönderilerde; Beau'nun tipik travma +

tam da bu nedenle uzun zaman boyunca sistematik travmaya maruz kalmış insanlar.) "Narsistik istismar genellikle duygularınızın 'O kadar da önemli değil' veya 'Bu kadar küçük bir şeyin seni neden rahatsız ettiğini anlamıyorum' gibi ifadelerle küçümsenmesidir" yazmış. Bu benim de çok üzerinde durduğum

kişi ise bu derece travmatize olmuyor. "Travma mağduruyum demek, davranışlarının sorumluluğunu almamak." söylemi bu nedenle pek bir yere oturmuyor; çünkü travma mağdurları, davranışlarının sorumluluğunu fazlasıyla alan, hatta kendilerine eziyet edenlerin davranışlarından da kendilerini sorumlu tutan

sıklıkla, bunu oldukça yanlış buluyorum. En çok travmatize olmaya açık kişi, kendi kendisine eziyet eden, fazlasıyla empatik olan, başkalarının duygularını kendisininkilerden daha öncelikli sıraya koyan, başkalarını incitmemek için çok uğraşırken kendisi incinen kişi. Acısını başkalarından çıkaran +

Nitekim Durvasula'nın da dediği gibi: "Narsist insanlar kendilerini güvende hissedebilmek için size kendinizi küçük hissettirir.". Travma mağduru deyince aklıma ilk gelen insan ise böyle değil. (Sosyal medyada travma mağdurlarının başkalarına zorbalık yapan insanlarmış gibi resmedildiğini görüyorum

121

Narsisizm, kişinin kendine sevgisinden değil, sevgisizliğinden kaynaklanıyor. Christopher Lasch'in The Culture of Narcissism (Narsisizm Kültürü) kitabından örnek vereyim: Richard "Sennett reminds us that narcissism has more in common with self-hatred than with self-admiration." (1979, p. 31).

Narsisizm olumsuz çocukluk deneyimleriyle ilgili olsa da "narsistik kişiliklere sahip insanların büyük bir kısmı travma yaşamamıştır ve travma yaşayan çoğu insan bunun sonucunda narsistik kişilikler geliştirmez." diyor. Bununla birlikte, hep tekrarladığım bir şey akılda tutulmalı burada bence:

Bir başka yerde ise kibir ile narsisizm arasındaki ayrıma dikkat çekiyor: "Kibir birine çelme takmaktır; narsisizm o düştüğünde gülmektir." (s. 61). Güzel bir benzetme. "Terapiye gelenler neredeyse her zaman narsistlerle ilişkisi olan insanlarken, narsistler nadiren tedaviye gelir." de demiş.

Kitapta, "bencil" ile "narsist" ayrımı güzel yapılmış: "Bencil biri istediği restoranı seçecektir, ancak narsist biri istediği restoranı seçecek VE size yemek konusunda restoranlardan birini seçeyecek kadar aptal olduğunuz için bunu yapmak zorunda kaldığını söyleyecektir." s. 39

Kitap 2024'te It's Not You (Sorun Sen Değilsin) adıyla İngilizce yayınlanmış. Okuyan Us'tan 2025'te çıkmış. Birkaç alıntı daha paylaşmak istiyorum kitaptan. Yazar şöyle diyor: "Ailemin acı çeken birine teselli sunmaktansa bir aile üyesinin itibarını korumakla ilgilendiğini gördüm." s. 29