บทสนทนาดำเนินต่อเนื่องอย่างไม่รู้จบ ราวกับสหายที่พลัดพรากจากกันมาหลายปี กำลังชดเชยวันเวลาที่สูญหายไป
จนแล้วจนเล่า บรรยากาศโดยรอบก็ค่อย ๆ แปรเปลี่ยนเป็นยามเย็น พระอาทิตย์อัสดงทอดแสงสีทองอาบผืนฟ้า งดงามดุจภาพวาด
จู่ ๆ ทั้งสองก็เงียบลง
อีกอร์คลี่ยิ้มกว้างอย่างมีเลศนัย จนบียอร์นต้องเลิกคิ้วและขมวดคิ้วตามแทบจะพร้อมกัน
“ ท่านทำหน้าเช่นนั้นทำไม? ”
+