ยูตะยิ้มรับแต่ก็ไม่ได้หัวเราะ เขาเพียงแค่เหลือบตามองแว้บหนึ่งแล้วกลับไปมองที่เดิม
“ แน่อยู่แล้ว ฉันจะไปขาดส่วนไหนไปได้ล่ะ ”
ว่าพลางยืดตัวขึ้นบิดขี้เกียจ สองมือประสานกันเหยียดแขนตรงขึ้นเหนือหัวจนกระดูกลั่นกราว
บนแขนนั้นเอง ผิวใต้ผ้าที่ควรจะเรียบเนียนกลับถูกปกคลุมด้วยผ้าก๊อซหนา ไม่ใช่เพียงข้างเดียวแต่กลับเป็นทั้งสองข้าง
ตามลำคอเองก็มีแผ่นผ้าสำหรับปิดแผลติดเช่นกัน
+