เงาร่างสูงใหญ่ในชุดผ้าไหมสีนิลดำก้าวพ้นออกมาจากเงามืดของพงไม้ ไร้ซึ่งเสียงฝีเท้ากระทบพื้น รอยสักบนแผ่นอกเปลือยเปล่าเรืองแสงสีม่วงคล้ำวูบวาบดุจเพลิงคราสส่องสว่างในความมืด ก่อนจะมอดดับลงเหลือเพียงผิวกายซีดเซียวดุจไร้เลือดฉีดเลี้ยงนัยน์ตาสุริยคราสไร้ตาขาวจ้องมองไวย
“ กูเอง “
. . .
” กูได้ยินชื่อเสียงมึงมานาน .. พระยาราชอาญาสิทธิ์พิฆาต ใช่มึงหรือไม่ ? “