iiinova — where your digital self keeps evolving

(เติบโตเป็นมนุดวัยกลางคนที่ดี✌️✌️ อยากชวนครูพี่กรองไปกินน้ำแข็งใส แต่อายุหนูจะขึ้นหลัก4แล้วน่าจะต้องลดหวาน)

100

(ฮือ 5555555555 ดีใจที่เก็ตมุกคับ ❎ เขียนนิยาย ✅ แอบระบายอีตาผอ.โรคจิต เหมือนเขียนจดหมายเหตุเนียนๆ 🤣)

100

(ฮือ ขอบคุณค้าบ 🙏✨)

010

('สุดฟ้าจินตนาการ' เป็นเนื้อเรื่องเกี่ยวกับจอมมนตราความจำเสื่อม ต้องไปตามหาสื่อเวทย์มนต์ในตำนานเพื่อช่วยโลกจากภัยพิบัติตามคำแนะนำของ ศจ.วินธวัส โดยตัวเองไร้ชื่อเดินทางไปตามอาณาจักรทั้งสี่ เมืองท่าที่ล้อมไปด้วยน้ำ, เมืองลอยฟ้าในหมู่เมฆ, เมืองหลวงแสงตะวัน และเมืองแห่งบุปผา จุดพีคที่ทำให้คนจดจำคือการหักมุมตอนท้ายว่าศจ.นั้นคือคนร้ายมาตลอด ราวกับจะมีเค้าโครงจากเรื่องจริง)

000

(พาป้าริณวัย39ปีมาอัพเดตคับ ได้ทำหน้าที่การงานที่คิดไว้ เพิ่มเติมคือเป็นนักแต่งนิยายช่วงว่างๆพ่วงวาดภาพประกอบ ล่าสุดผลงานที่เคยตีพิมพ์ มีคนสนใจขอลิขสิทธิ์ไปทำเป็นสื่อประเภทเกมขึ้นมา หลังจากการแปลงเป็นสื่อการ์ตูนดันนิยมในหมู่วัยรุ่นพอสมควร)

100

อิน @vrkn-itsariyaruk.bsky.social · 09/06/2026

บทส่งท้าย ปี 2567 | กระทรวงสัตว์วิเศษ ในเวลาเที่ยงกว่าๆแบบนี้ ห้องทำงานที่ไม่มีผู้คนนั้น มีเพียงหญิงวัยเกือบสี่สิบปีนั่งขีดเขียนภาพวาดบนกระดาษ ไม่ทันใด เสียงจากชายชุดราชการดังขึ้น "คุณณรารินทร์ครับ มีเอกสารโครงการพาสัตว์วิเศษไปตามโรงเรียนให้เซ็นครับ" ชายหนุ่มยื่นเอกสารจั่วหัวตราโรงเรียนที่แสนคุ้นเคย วรางคณานี่นา เธอยิ้มบางๆพลางมองไปที่กรอบรูปเก่า "ค่ะ วางไว้ได้เลย"

1108

Reposted by ไอริณ

(อันนี้ภาพสีกับรายละเอียดคร่าวๆของน้องอินวัย 40 ปีคับบบ มีลูกสาวบุญธรรมที่รับเลี้ยงมาด้วย ป้าๆยายๆได้อุ้มหลานกันแล้วนะค้าบบบ🥺🤲💖💕)

086

Reposted by ไอริณ

อิน @vrkn-itsariyaruk.bsky.social · 09/06/2026

[ สถานที่แห่งหนึ่ง? | ปีพ.ศ. 2567 ] มือที่ดูใหญ่กว่าเดิมทาบทับลงบนกระจกใส นัยน์ตาสีหยกเหม่อมองออกไปด้านนอก มองวิวทิวทัศน์ไปทั่วราวกับหาจุดโฟกัสไม่ค่อยได้เสียเท่าไร มันผ่านมาตั้งนานกี่ปีแล้วนะ... เธอในตอนนั้นที่ได้แต่คอยฟังตามคำสั่งของครอบครัวก็เริ่มตาสว่าง มองหาอิสระให้ตนเองตั้งแต่เหตุการณ์นั้นเป็นต้นมา หลังจบจากวรางคณา เธอก็ตัดสินใจที่จะตัดขาดจากตระกูลโดยสมบูรณ์ (+)

165

Reposted by ไอริณ

ประชาสัมพันธ์คอมมูวรางคณา @varangkana-npc.bsky.social · 08/06/2026

[00:00] 9 มิถุนายน 2569 คอมมูวรางคณา ขอประกาศจบคอมมูอย่างเป็นทางการ เรื่องราวส่งท้าย : docs.google.com/document/d/1...

01816

Reposted by ไอริณ

อิน @vrkn-itsariyaruk.bsky.social · 08/06/2026

(น้องอินนิ่งไปแปปนึงแล้วพยักหน้า หันไปกอดอาจารย์กรองเลยคับ น่าจะไม่ได้พูดอะไรเพราะมัวแต่ร้องไห้ คงดีใจที่มีผู้ใหญ่คอยเป็นห่วงตัวเองอยู่คนนึง😔 /ผปคเพ้ทๆทั้งคู่เลย🫳)

164

Reposted by ไอริณ

อรุณวดี☀️ (แต่งงานกับเตียง) @arun-vrkn.bsky.social · 08/06/2026

#เรื่องเล่าขาน_VRKN แสงแดดอ่อนจากหน้าต่างส่องลอดผ่านม่านเข้ามาเป็นริ้วบาง ๆ กระทบกับใบหน้าของเธออย่างพอดิบพอดี ... ปวดหัวจัง เปลือกตาก็หนักอย่างกับถูกอะไรถ่วงไว้แม้จะเป็นแบบนั้นเจ้าตัวก็ยังฝืนลืมตาขึ้นมาอยู่ดี ภาพตรงหน้าเบลออยู่พักหนึ่งก่อนจะค่อย ๆ ชัดขึ้นทีละน้อยจนเห็นเพดานและหลอดไฟเหนือศีรษะ

166

"แต่รักษาตัวด้วยละกัน... เท่านี้ล่ะ" เสียงของชายวัยห้าสิบปลายๆเอ่ยตอบ หันขวับไปทางภรรยาแล้วเดินขึ้นบรรไดไป ไอริณกับไอน้ำหันมามองหน้ากัน ยิ้มให้กันเล็กๆ ก่อนจะเเยกย้ายไปตามห้องของตน . . . ภาพตัดกลับมาที่ปัจจุบัน เด็กสาวผมสีฟ้าน้ำทะเลกำลังเดินขึ้นไปบนขบวน โบกมือลาครอบครัว "ไว้เจอกันนะคะ สัญญาค่ะว่าจะเข้มเเข็งขึ้นกว่านี้" เทอมใหม่ที่กำลังเริ่มขึ้น จะมีอะไรรออยู่กันนะ

000

"เห็นไหมพ่อ น้ำบอกแล้วว่าริณมันมีพรสวรรค์น่ะ เวทย์น้ำแข็งนี่ในมหาลัยยังถือว่ายากเลย" เสียงของพี่สาวเสริม ราวกับเตรียมจะพูดประโยคนี้มานานแล้ว "แล้วอีกอย่าง เดี๋ยวน้ำเรียนจบก็จะไปทำงานแถวนันทบุรีซะเลย อยู่ใกล้ๆตรงนั้น มีอะไรจะได้ติดต่อกันง่ายๆ" "ไอน้ำ นี่แกก็จะหนีไปจากพระนครอีกคนรึ" "แบร่! ก็มันเป็นหน้าที่ของพี่สาวนี่ จริงป่ะล่ะ" "ไม่รู้ด้วยแล้ว ลูกสาวบ้านนี้คิดอะไรกันอยู่..."

100

"อย่างแกอ่ะนะยอมรับผลของการเลือกเองได้ ดูสิ สะบักสะบอมขนาดนี้ นี่ถ้าเจอหนักกว่านี้จะทำยังไง" "ก็จะเก่งขึ้นค่ะ..." "พูดอย่างเดียวมันจะทำอะไ---" ยังไม่ทันสิ้นเสียง เธอขยายวาฏกะที่เก็บไว้ พยามร่ายเวทย์น้ำแข็งจากลมเย็นๆ จนเกิดผลึกน้ำแข็งเล็กๆที่ฝ่ามือ หลังจากนอนพักในโรงพยาบาลและขบคิดอะไรไปมา เหมือนว่าเธอพอจะดึงความสามารถที่ซ่อนอยู่ออกมาได้แล้ว +

100

"คิดอะไรแปลกๆ ก็รู้อยู่ว่า---" ก่อนที่บิดาจะกล่าวอะไรต่อ เธอรีบต่อประโยคทันใด "หนูรู้ว่ามันอาจจะเป็นการตัดสินใจแบบเด็กๆหรืออะไรก็ตามแต่ แต่หนูอยากยอมรับผลของการเลือกตัวเอง..." "... อยากใช้เวลากับเพื่อนๆ กับอาจารย์ที่นี่ เพราะหนูก็ไม่รู้ว่าถ้าไปที่อื่นจะเจอคนดีๆแบบนี้อีกมั้ย ยิ่งเส้นทางจอมมนตรามันก็ยากเย็นอยู่แล้ว หนูรู้สึกว่าอยู่กับพวกเขาแล้วสบายใจค่ะ" +

122

"เอ่อ..หนู" ไอริณที่ยืนอยู่กลางมรสุมที่ตนเป็นต้นเหตุได้แต่พยายามคิดกับข้อเท็จจริงนั้น จริงอยู่ที่เรื่องวันนั้นมันช่างน่ากลัว และนักเรียนมากมายเกือบต้องมาจบชีวิตคืนนั้น การลาออกไปเรียนที่ใหม่มันก็ดีกว่าไม่ใช่หรือ แต่ความผูกพันที่เธอมีกับที่นี่ ทั้งเพื่อน ทั้งอาจารย์ เธอก็ไม่อยากเสียมันไปเหมือนกัน "หนูยังอยากเรียนที่วรางคณาต่อค่ะ.." เสียงหนักแน่นตอบกลับไป หาใช่เพราะความคิดชั่ววูบ +

100

ย้อนกลับไปราวๆ 1 เดือนก่อน หลังจากเธอได้กลับมารักษาต่อที่บ้านแล้ว ณ บ้านตระกูลรมณียนันท์ "พ่อบอกแล้วมันอันตรายเเค่ไหน ภาคเรียนหน้าไม่ต้องเรียนที่นี่แล้ว ลาออกมาหาที่ใหม่เดี๋ยวนี้เลยนะ..." เสียงแข็งเอ่ยจากปากบิดา ดูแล้วคงไม่หยุดง่ายๆ "นี่ดูสิ จัดสอบตรงกับวันจันทรคราส เอาอะไรมาคิด" "พ่อใจเย็นก่อนสิ ให้ไอริณค่อยๆคิดก่อนเถอะ พึ่งผ่านอะไรมามาก" เสียงของแม่เอ่ยขึ้น +

100

#เรื่องเล่าขาน_VRKN 20 ส.ค. 2543 เด็กสาวมายืนอยู่ที่สถานีกุมภาอีกครั้ง แม้ว่าสี่เดือนที่ผ่านมาจะมีอะไรเกิดขึ้นเยอะ เยอะเกินกว่าที่เด็กคนนึงจะเข้าใจได้ สายตามองไปที่พี่สาวและยายที่มาส่งตามเคย แม้ครั้งนี้จะแปลกหน่อยๆที่พ่อกับแม่ลางานมาส่งด้วยก็ตาม กว่าจะยอมให้เธอกลับมาเรียนที่นี่ ก็ถือว่าคุยกันยาวนานอยู่ +

164

น้ำตาเด็กสาวอายุสิบห้าไหลพรากอีกครั้ง ถึงเเม้ไม่รู้ว่าจะคุยกับพ่อแม่อย่างไร หรือที่มาอยู่ในสภาพที่น่าเป็นห่วงแบบนี้ แต่อย่างน้อยได้เจอหน้ากันอีกครั้งก็ดีมากแล้ว ลึกๆก็รู้แหละว่าเขาเป็นห่วง "เห็นว่าเขาพายายมาด้วยนะ" เสียงนั้นเอ่ยต่อ "หนูขอโทษจริงๆนะที่ทำให้ทุกคนเป็นห่วง ตัดสินใจว่าจะมาเรียนที่นี่เองแท้ๆ" ไอริณน้ำตาไหลพรำๆ ท่ามกลางห้องพักคนไข้ที่เต็มไปด้วยเสียงเซ็งเเซ่จากเตียงอื่นๆ

000

อีกฝ่ายนึงยังไม่เอ่ยอะไร แต่จากใบหน้าที่เต็มไปด้วยคราบน้ำตาก็คงจะบอกอะไรได้หลายๆอย่าง มือเรียวเอื้อมไปแตะแขนน้องสาวอย่างเเผ่วเบา "อื้อ พี่อยู่นี่แล้วนะ นอนพักไปเยอะๆก่อนเลยเรา" "หนูหลับไปกี่วันคะเนี่ย" "นี่วันที่ห้า.. ตั้งเเต่ข่าวออกพี่ก็รีบขึ้นรถไฟมาเลย" "...แล้ว พ่อแม่ล่ะ เขา เขาจะมามั้ย" เสียงสั่นเครือเอ่ยออกไป เหมือนหวังลมๆเเล้งๆ "น่าจะถึงพรุ่งนี้แหละ เหลือเชื่อป่ะ"

100

อิน @vrkn-itsariyaruk.bsky.social · 06/06/2026

#เรื่องเล่าขาน_VRKN นับตั้งเเต่คืนวันนั้นก็ผ่านมาไม่รู้กี่วันที่เด็กสาวนอนสลบไสล จากความวุ่นวายที่เกิดขึ้น สิ่งเหล่านั้นใช้เวลานานเกินกว่าจะปะติดปะต่อ ภาพสุดท้ายที่พอจะจำได้คือเค้นมนตราที่เหลืออยู่มาเพื่อไล่อารักษ์ แต่เเทนที่เวทย์แสงจะออกมานั้น กลับเป็นไอเย็นๆที่เหมือนน้ำเเข็งออกมา สายตาค่อยๆเปิดขึ้นแล้วมองไปรอบๆ ปรากฏหญิงสาววัยประมาณยี่สิบต้นๆยืนอยู่ข้างเตียง “...พี่น้ำ?”

187

Reposted by ไอริณ

(นุอินรับเพ้ทๆจากจารย์แล้วน้ำตาไหลพราก ร้องไห้เงียบๆอยู่พักนึงก็หยุดค้าบ🥺)

164

Reposted by ไอริณ

อิน @vrkn-itsariyaruk.bsky.social · 06/06/2026

#เรื่องเล่าขาน_VRKN [ โรลเปิด | หลังเกิดเหตุประมาณ 1 สัปดาห์ ] หลังจากสลบไป เมื่อรู้สึกตัวอีกทีอินก็ตื่นขึ้นมาบนเตียงโรงพยาบาลเสียแล้ว "!?" เธอลุกพรวดขึ้นมาจากเตียงอย่างกระทันหัน สำรวจตามร่างกายก็พบว่าตนนั้นมีแผลอยู่เต็มตัว ทั้งที่ศรีษะ ที่แขน ลำตัว หรือแม้กระทั่งบริเวณขา แต่สิ่งที่น่าแปลกใจคือมือของตนนั้นหายจากกรทมิฬแล้ว "...อย่างน้อยก็รอดมาได้—" (+)

11514

Reposted by ไอริณ

นิ่ม🌟(busy makๆ) @vrkn-nim.bsky.social · 06/06/2026

#เรื่องเล่าขาน_VRKN นัยน์ตาดำขลับทอดมองทิวทัศน์ผ่านหน้าต่าง แมกไม้ขยับไหวตามสายลมคล้อยกับแดดยามเช้า บรรยากาศชวนให้สงบใจแม้จะขัดกับความวุ่นวายในห้องพักผู้ป่วยรวมก็ตามที เตียงรอบข้างล้วนแต่เป็นเพื่อนร่วมสถาบัน อาการสาหัสมากน้อยต่างกันไป บางรายยังคงมีพยาบาลคอยติดตามอาการอย่างใกล้ชิด บ้างก็เตรียมกลับไปรักษาต่อที่ภูมิลำเนาพร้อมครอบครัวที่มาเฝ้าตั้งแต่วันที่ได้รับแจ้งข่าว

174

Reposted by ไอริณ

ประชาสัมพันธ์คอมมูวรางคณา @varangkana-npc.bsky.social · 05/06/2026

คาบเรียนแรก [อีกครั้ง] #เรื่องเล่าขาน_VRKN รายละเอียด : docs.google.com/document/d/1...

01918

(เรฟปกจาก kagurabachi เล่ม 1 static.wikia.nocookie.net/kagurabachi/... )

000

#กลลวง_VRKN ในหัวของเด็กสาวอายุสิบห้า เต็มไปด้วยคำถาม ความคิดมากมายเกิดขึ้นภายในช่วงเวลาสั้นๆ ทั้งความกลัว สิ้นหวัง ไหนจะเรื่องอารักษ์ พิธี พญาลวง ตอนนี้เป้าหมายกลับมีแต่ความคิดเดียวว่า ต้องรอดไปให้ได้ ต้องกลับบ้านไปให้ได้ ท่ามกลางดวงวิญญาณที่จ้องจะเอาชีวิตเธอนับร้อยพัน 'จะต้องฝ่าออกไปให้ได้!' (มาแปะภาพไวๆคับ ผปค.ยุ่งๆเลยเสกแบบไฟไหม้ได้เพียงเท่านี้🥲)

197

(ขอโทษที่มาต่อช้าคับฮือ😭) "ขอบคุณค่ะ พี่ยิ---" ไม่ทันพูดจบ เด็กสาวตกใจตามความเร็วที่เพิ่มขึ้นของอาชา และระยะทางที่ค่อยๆห่างจากริมบึงมาเรื่อยๆ ด้วยความคุ้นชินกับเวทย์เดินบนน้ำอยู่บ้าง ทำให้ไม่นาน ไอริณก็เริ่มจะชินกับความเร็วและการขับขี่ม้าบนน้ำ ยากกว่าที่คิดเลยล่ะ เธอคิดในใจ มะกี้พี่เขาคฃเก่งน่าดู ไม่รู้ว่าอาชานั้นจะวนกลับเมื่อใดเธอได้แต่โยกขวาโยกซ้ายตามจังหวะไม่ให้ลื่นลงน้ำก็เท่านั้น

000

ศิริกานต์ 🐈‍⬛ @handle.invalid · 04/06/2026

เด็กสาวพยักหน้ารับกับคำตอบนั้น ในขณะที่ยังทำหน้ามึนๆอยู่ๆ "ท ท่าเต้น ป แปลกใหม่ดีนะคะ หนูไม่เคยเห็นมาก่อนเลย เลยยังตกใจอยู่... นิ๊ดนึงค่ะ ฮ่ะๆๆ" เหมือนจะเข้าใจกลายๆว่า ในโลกนี้คงมีสิ่งที่เธอยังไม่เคยเห็นอยู่มาก ก่อนจะสะดุดที่คำถามจากกลุ่มเพื่อนของรุ่นพี่ตรงหน้า แล้วกระพริบตาปริบๆ เหมือนจะส่งส่งสัญญาณไปว่า ถ้าชวนก็คงลองดู ล่ะนะ "คือ... ถ้าลองเต้นดูก็คงไม่เสียหาย..ใช่มั้ยคะ?

000

Reposted by ไอริณ

(ลงภาพรับวันกอดแมวสากลค่ะ🐱 กระซิบว่าผปค.กานต์ไม่ถนัดสตอรี่แนวแอคชั่นเลยน่าจะไม่ได้แอคทีฟหน้ามูแล้ว หากสนใจโรลเวิ่นเล่นกันทักไปทางช่องทางติดต่อผปค.ในดอคได้เลยนะคะ🫶🏻 )

043

Reposted by ไอริณ

อิน @vrkn-itsariyaruk.bsky.social · 03/06/2026

ความสูงประมาณนี้หากตกลงไปก็คงหนีไม่พ้นกระดูกหักหรือบาดเจ็บหนักกว่านั้น เหงื่อกาฬจึงผุดขึ้นมาบนใบหน้าของลูกครึ่งยักษ์ —นี่เธอจะไม่รอดจริงๆหรือ? "!?" ทันใดนั้นเงาบางอย่างก็พุ่งตรงดิ่งลงมายังด้านล่าง มันคำรามดังลั่นพร้อมเสียงฟ้าผ่าดังราวกัมปนาท จังหวะที่เธอตกลงไปจะถึงพื้นก็ถูกมันโอบอุ้มเข้าพร้อมกันกับเพื่อนๆอย่างพอดิบพอดี ก่อนจะได้ตกใจอะไร ภาพต่างๆก็เริ่มกลายเป็นภาพบิดเบี้ยวไป (+)

151

Reposted by ไอริณ

อิน @vrkn-itsariyaruk.bsky.social · 03/06/2026

#กลลวง_VRKN [STORY: แผล] เรื่องราวต่างๆมันเกินขอบเขตไปแล้ว พวกเธอติดอยู่ในหลุมหรือถ้ำบ้าๆนี่ อีกทั้งยังจะกลายเป็นเครื่องมือให้กับการกระทำแสนประหลาดของผอ.และพี่รดาตัวปลอมอีก เจ้าวงเวทย์มหึมาบนศีรษะก็เป็นตัวการทำให้ไม่สามารถใช้เวทย์ได้ แต่ด้วยความดื้อดึงที่แม้จะบาดเจ็บที่แขน วาฎกะหยกจึงลอยขึ้นมาตามคำร่ายพร้อมปล่อยสายฟ้าพุ่งตรงไปยังอักขระทันใด "วชิรศัสตรา นพศูร!" (+)

1139

ไอริณ @vrkn-irin.bsky.social · 03/06/2026

(ทางนี้จบแล้วฮะ เดี๋ยวปล่อยบอทได้เลยขอบคุณที่ชวนน้องคุยคับ🥺)

100

ไอริณ @vrkn-irin.bsky.social · 03/06/2026

"พูดอีกก็ถูกอีกค่ะ ถึงรู้ว่ามีอาจารย์คอยดูอยู่ แต่ก็ไม่รู้สึกปลอดภัยขึ้นเลย..." "ราวกับเรื่องสอบในป่าจู่ๆถูกเพิ่มมาซะงั้นน่ะ ว่ามั้ยคะ" เธอเอ่ยต่อด้วยความสงสัยปนเปไปด้วยคงามกังวล เราเองคงจะเตรียมใจมาน้อยไปจริงๆด้วยรึเปล่านะ ไอริณคิดแต่ก็ไม่ได้พูดออกไป เหมือนเรื่องสอบปลายภาคมากระตุกใจให้เธอคุยต่อเเต่เรื่องนี้ จนเผลอลืมการมีตัวตนอยู่ของพญาลวงที่ไม่รู้มีตัวตนอยู่หรือเปล่าโดยปริยาย

100

Reposted by ไอริณ

เพลินตา @handle.invalid · 03/06/2026

( คุณหนูเพลินตา AU ปัจจุบัน ที่มาก่อนเวลานัดครึ่งชม. ) ( แต่เพื่อนสายเป็นชม. เพราะคนนึงไปช่วยหมาข้ามถนน คนนึงอยากมาสายเพราะเด่นสุด ) - - *

1117

Reposted by ไอริณ

ประชาสัมพันธ์คอมมูวรางคณา @varangkana-npc.bsky.social · 01/06/2026

คาบเรียนที่ 6.3 ̷ส̷҉̷.̷҉̷อ̷҉̷ ̷҉̷u̷ #กลลวง_VRKN “ “ทำไมทุกอย่างต้องกลายเป็นแบบนี้กันนะ…” ” รายละเอียด : docs.google.com/document/d/1...

01818

"เราเองไม่ผ่านด้วยซ้ำค่ะ ภาพสุดท้ายที่จำได้น่าจะวิญญาณฝูงใหญ่... รู้ตัวอีกทีก็มีครูพาออกมาจากป่าแล้ว" อันที่จริง เมื่อได้มานั่งคิดดีๆแล้ว การที่ผีกระทรวงที่ทั้งโจมตีทางจิตใจได้ แถมยังสิงร่างนักเรียนได้อีกเนี่ย ใครเป็นคนอนุมัติกันนะ "ก็ได้แต่หวังค่ะว่าสอบปลายภาครอบนี้คงไม่ยากขึ้นเป็นพิเศษหรอกนะคะ เห้อ" ถอนหายใจเบาๆ ตอนนี้มือวางดินสอไว้นิ่ง ฟังจากน้ำเสียงของเพื่อนข้างๆแล้วก็พร้อมรับฟัง

100

เธอยิ้มแก้มปริตอบน้อมรับคำชม ตามวสิัยปกติของศิลปินล่ะนะ "อา... นั่นสินะคะ วิชาป้องกันตัว..." เมื่อสังเกตหน้ามุ่ยของเพื่อนข้างๆออกก็พอรับรู้ได้เลยว่าคงผ่านอะไรมาไม่น้อย ก็รู้ว่าการเป็นจอมมนตรามันยาก แต่การให้เด็กปี1ที่ยังพึ่งจับสื่อกลางเวทย์มนต์เข้าไปเจอวิญญาณปริมาณมากขนาดนั้น "เห็นว่าวันนั้นป่าหลังโรงเรียนวุ่นวายมากเลย เหมือนจะมีทั้งไฟไหม้ ไหนมีคนลือกันอีกว่าพี่รดาก็โดนผีสิง" +

100

"สูดหายใจเข้าลึกๆ อย่างงั้นสินะคะ" คำเเนะนำนั้นช่วยให้เธอผ่อนคลายลง อากัปกิริยาที่เคยเกร็งๆอยู่เหมือนจะเข้าสู่สภาพสมาธิ นั่นสินะ หนึ่งในสิ่งสำคัญที่สุดในการเข้าใจสัตว์หิมเวศคือ ไม่ทำให้เขารู้สึกกลัว หลังจากใจได้นิ่งสักครู่เเล้ว เธอค่อยๆใช้ฝ่ามือเเตะไปที่หลังคอม้าสินธพนัทธีอย่างเเผ่วเบา แล้วค่อยๆควบเชือกอย่างอ่อนโยน "อืมม เริ่มจากลองเดินวนใกล้ๆตนนี้ได้ไหมคะ" เอ่ยเบาๆกับคุณม้าตรงหน้า

100