iiinova — where your digital self keeps evolving

#WTM_เปิดโรล [ ร้านอาหารข้างทาง | Downtown | 20:00 ] เสียงกระดิ่งเหนือประตูดังขึ้นเบาๆ เธอผลักบานประตูเข้ามา ก่อนใช้มือยันกรอบประตูเอาไว้ทันที "..." ภาพตรงหน้าหมุนช้าๆ ยาระงับประสาทในกระแสเลือดทำให้ขาเธอแทบไร้แรง หญิงสาวก้าวไปได้เพียงไม่กี่ก้าวก็ต้องคว้าขอบเคาน์เตอร์พยุงตัว +

266

"เอาอะไรก็ได้ที่ไม่ฆ่าฉันภายในคืนนี้ก็พอ" แล้วค่อยหันหน้ามองเขาอีกครั้ง "มีในเมนูไหม?"

000

วาเนสซ่าปรือตาขึ้นช้าๆ สายตาเลื่อนจากมือที่เคาะโต๊ะขึ้นไปมองเจ้าของเสียง "..." เธอจ้องอยู่พักหนึ่งราวกับสมองกำลังใช้เวลาประมวลผลมากกว่าปกต "ขอกาแฟ" เงียบไปอึดใจ "ไม่สิ" เธอกุมขมับตัวเอง "ถ้าฉันกินกาแฟตอนนี้ หัวใจอาจระเบิดออกจากอก" หญิงสาวถอนหายใจยาว ก่อนเอนหน้าผากลงแตะโต๊ะ +

100

วาเนสซ่ามองแผ่นหลังของอีกฝ่ายที่เดินนำอยู่ หรืออย่างน้อยก็คิดว่าเป็นแผ่นหลัง เพราะหากพูดกันตามตรง ตอนนี้เธอมองเห็นเป็นเพียงเงาเบลอๆ เท่านั้น "..." "ถ้าจะพูดตามหลักเหตุผล คุณคงพูดถูก" ปลายนิ้วแตะข้างขมับที่มีเลือดแห้งติดอยู่ "คนทั่วไปมักไม่ปล่อยให้ตัวเองเดินออกมาจากป่าในสภาพนี้" "ดังนั้นฉันจะถือว่าคำแนะนำนั้นมีน้ำหนักมากกว่าความดื้อรั้นของฉันในวันนี้ก็แล้วกัน"

100

"อ้อ" เธอพยักหน้าเบา ๆ "ส่วนเรื่องดื้อรั้น... อันนั้นคงโต้แย้งได้ยากหน่อย" น้ำเสียงยังเรียบเหมือนเดิม "แต่การไม่รีบไปโรงพยาบาลทันทีไม่ได้แปลว่าฉันไม่เชื่อคุณ" เธอเอาหลังมือปาดเลือดกำเดาที่ไหลลงมาอีกครั้ง "แค่กำลังประเมินอยู่ว่าอาการฉันร้ายแรงพอจะคุ้มกับค่าเสียเวลาหรือเปล่า"

000

ภาพตรงหน้ายังพร่าอยู่พอสมควรหากไม่มีแว่น แต่เธอก็พอแยกได้ว่าอีกฝ่ายเป็นคน ไม่ใช่สิ่งที่ตามเธออยู่ในป่า "..." เธอยกหลังมือขึ้นเช็ดเลือดที่ไหลจากจมูกอย่างไม่ใส่ใจนัก ก่อนก้มมองคราบสีแดงที่ติดปลายนิ้ว "ถ้าหมายถึงยังหายใจอยู่ เดินได้ และยังจำชื่อตัวเองได้..." เธอเว้นช่วงไปเล็กน้อย "ก็คงโอเค"

100

"Wood Side " เธอตอบพลางก้มมองล้อจักรยานของอีกฝ่าย "ค่อนข้างไกลสำหรับการเดินกลับเหมือนกัน..." วาเนสซ่าขยับแว่นขึ้นเล็กน้อย "ถ้าคุณไม่กังวลเรื่องน้ำหนักบรรทุกเกิน ฉันก็คงไม่ปฏิเสธ"

100

"งั้นก็แปลว่าเสียงในหัวนายกำลังบอกว่านายเข้าใจโลกมากกว่าคนอื่นสินะ" เธอพึมพำตามหลังไป "ฟังดูเหมือนมันหลอกนายเก่งกว่าที่คิดอีกนะ"

100

เธอทรุดตัวลงบนเบาะหนังอย่างหมดสภาพ ศีรษะเอนพิงพนัก หลับตาลงชั่วครู่เพื่อหยุดอาการโลกหมุน "...ครั้งหน้าคงต้องเลิกคิดว่าตัวเองเก่งกว่ายาแล้ว"

100

266

พร้อมเสียงเปิดแฟ้มเอกสารดังแกรก ราวกับในความเห็นของวาเนสซ่า เด็กสองคนที่อยู่ข้างนอกจะกอดกัน ฟัดกัน ทะเลาะกัน หรือนอนกองอยู่บนพื้นห้องนั่งเล่นก็เป็นเรื่องของพวกเขา ส่วนเธอมีงานต้องทำต่อให้จบก่อนพระอาทิตย์ขึ้น "...และอย่าจับอะไรในบ้านสุ่มสี่สุ่มห้า" เสียงดังออกมาจากหลังม่าน "โดยเฉพาะตู้ ชั้น ลิ้นชัก กล่อง หรือเอกสารที่ไม่ได้เป็นของพวกคุณ" "ฉันไม่ชอบให้คนยุ่งกับข้าวของ"

100

เหลือเพียงเสื้อคอเต่าสีเข้มด้านในที่ยับเล็กน้อยจากการวิ่งวุ่นทั้งคืน "น้ำอยู่ในครัว" "ห้องน้ำอยู่ทางซ้าย" "ถ้าจะอ้วก มีถัง" "ถ้าจะเป็นลม ก็พยายามล้มในที่ที่ฉันลากได้" วาเนสซ่าหยุดตรงหน้าม่านที่กั้นห้องทำงานไว้ "แล้วถ้ามีอะไรผิดปกติ ก็เรียกฉัน" เปิดม่าน เดินเข้าไปด้านหลัง แสงไฟจากห้องทำงานสว่างขึ้นเพียงเล็กน้อย +

100

เธอก้มลงปิดล็อกกล่องปฐมพยาบาลเป็นครั้งสุดท้าย "ฉันแค่จะบอกว่าเมื่อฟ้าสาง พวกคุณต้องไป" สายตาหลังเลนส์แว่นเลื่อนไปหาแลนซ์ที่ยังเกาะเคนแจไม่เลิก "จะนอนบนโซฟา" "นอนบนพื้น" "หรือนอนกอดต้นไม้หน้าบ้าน" "ก็เป็นปัญหาของพวกคุณ" พูดจบเธอก็ถอดเสื้อโค้ตออกพาดพนักเก้าอี้ +

100

วาเนสซ่ามองภาพตรงหน้าอยู่เงียบๆ เด็กเจ็บหนึ่งคนกำลังกอดเพื่อนเหมือนสุนัขตัวใหญ่ที่ไม่ยอมปล่อยเจ้าของ ส่วนอีกคนก็ทำหน้าราวกับกำลังพิจารณาว่าชีวิตตัวเองเดินมาผิดทางตรงไหนถึงต้องมาอยู่ในสถานการณ์นี้ เธอฟังคำพูดของเคนจนจบ "...ตามสบาย" วาเนสซ่าตอบสั้น ๆ "ฉันไม่ได้ไล่พวกคุณออกจากบ้านตอนนี้" +

100

วาเนสซ่าไม่แม้แต่จะหันกลับไปมอง เธอเพียงยกมือขึ้นโบกไล่เหนือไหล่ ฝีเท้ายังคงเดินต่อไปตามทาง "ตั้งใจดูถนนของเธอไปเถอะ" พูดจบก็สะบัดมือเป็นเชิงบอกลาอีกครั้ง ก่อนปล่อยให้รถค่อยๆ ขับห่างออกไป โดยไม่หันกลับไปมองแม้แต่น้อย.

010

. . . พอร่างถูกทิ้งลงบนพื้นหญ้า วาเนสซ่านอนแผ่อยู่ตรงนั้นครู่หนึ่ง เปียกโชก หนาว เจ็บหลัง จากนั้นเธอก็หลับตาลงช้าๆ "ฉันจะฆ่านาย" "และตอนที่ฉันทำ ฉันจะเขียนในรายงานว่าเป็นอุบัติเหตุ" เธอยันตัวด้วยศอกทั้งสองข้าง "รถฉันอยู่ไม่ไกล" "นายจะได้กาแฟ" "ฉันจะได้ผ้าห่ม" ก่อนจะพยายามลุกขึ้นยืน สายตาเธอเหลือบมองเสื้อผ้าเปียกของเขา แล้วก้มมองสภาพตัวเอง "เฮงซวยจริงๆ.."

100

"นี่ไม่ใช่วิธีแก้ปัญหาที่คนปกติเขาทำกัน!" แม้จะโวยวาย แต่แรงดิ้นก็ค่อยๆ ลดลง ส่วนหนึ่งเพราะหนาว และส่วนที่เหลือเพราะรู้ว่าถ้าดิ้นแรงกว่านี้ มีโอกาสตกจากบ่าเขาหัวทิ่มมากกว่าจะได้อิสระ "...พระเจ้า" เธอพึมพำอย่างสิ้นหวัง "ฉันกำลังถูกเด็กแบกขึ้นจากทะเลสาบเหมือนกระสอบข้าว" +

100

"เฮ้ย—" เสียงหลุดออกจากปากทันทีที่พื้นใต้เท้าหายไป วาเนสซ่ากระตุกตัวอย่างแรงโดยสัญชาตญาณ มือคว้าคอเสื้อเคนไว้แน่น "Goddammit!" โลกหมุนกลับหัวในเวลาไม่ถึงวินาที เลือดแทบขึ้นหน้าเมื่อพบว่าตัวเองถูกพาดอยู่บนบ่าเหมือนกระสอบมันฝรั่ง "ปล่อยฉันลงเดี๋ยวนี้!" แล้วก็ชะงักเพราะแผลที่หลังส่งความเจ็บแปลบขึ้นมาอีกระลอก "โอ๊ย... Shit..." วาเนสซ่าสบถลอดไรฟัน +

100

"คุณพาเขามาส่งแล้ว คุณช่วยห้ามเลือดแล้ว คุณช่วยกดไม่ให้คนเจ็บหนีแล้ว" "หน้าที่ของคุณจบแล้ว" สายตาหลังเลนส์เหลือบไปมองแลนซ์แวบหนึ่ง "ส่วนหน้าที่ของฉันยังไม่จบ" น้ำเสียงนั้นไม่ได้เย็นชา แต่ชัดเจนพอจะรู้ว่าไม่ใช่คำเชิญให้อยู่ต่อ เธอถอนหายใจยาว "ดังนั้นช่วยทำแผลตัวเอง แล้วกลับไปพักผ่อน" "คืนนี้ฉันมีเด็กให้ดูแลเกินโควตาแล้ว" และครั้งนี้สายตาก็หยุดอยู่ที่แลนซ์โดยตรง

100

จากนั้นจึงหันไปมองมือของเคน "ส่วนคุณ" เธอชี้ไปที่รอยกัด "ไปล้างแผล" "มนุษย์กัดสกปรกกว่าที่คนส่วนใหญ่คิด และฉันไม่สนใจว่าคุณจะคิดว่ามันเป็นเรื่องเล็กหรือไม่" "ถ้าติดเชื้อขึ้นมา ฉันจะไม่เขียนใบรับรองความโง่ให้" วาเนสซ่าหยิบแว่นกลับมาสวม พลางพยักหน้าไปทางประตูบ้าน "แล้วหลังจากนั้นก็กลับบ้านไป" +

100

วาเนสซ่ามองนิ้วที่กำลังดึงแก้มแลนซ์อยู่ครู่หนึ่ง แล้วมองรอยฟันบนมือเคน จากนั้นก็หลับตาลงช้าๆ "...ฉันขอแก้คำพูดตัวเอง" เธอเก็บอุปกรณ์ทำแผลเข้ากล่อง "ไม่ใช่อนุบาล" ปิดฝากล่อง "สถานรับเลี้ยงสัตว์ต่างหาก" สายตาเลื่อนไปที่เคน "และฉันเป็นคนเดียวในห้องที่ต้องฉีดวัคซีนบาดทะยัก" วาเนสซ่าถอดถุงมือทิ้งลงถังขยะ +

100

เธอมองมือที่แบมาตรงหน้า ก่อนจะก้มมองอยู่สองวินาทีราวกับกำลังพิจารณาข้อเสนอทางธุรกิจอย่างจริงจัง "อืม..." เธอล้วงกระเป๋าเสื้อ ก่อนหยิบ 10 เซนต์ออกมาวางลงบนฝ่ามือเด็กสาว "นี่ค่าตอบแทนสำหรับการไม่ปล่อยผู้โดยสารไว้ข้างถนน" "อย่าเอาไปใช้สุรุ่ยสุร่ายล่ะ"

100

มันจำความรู้สึกในวินาทีที่รู้ตัวว่าตนเองยังมีชีวิตอยู่ เพราะในตอนนั้นเอง จิ้งจอกเข้าใจว่า การตายอาจเป็นจุดจบ แต่การมีชีวิตอยู่พร้อมกับสิ่งที่เหลืออยู่หลังจากนั้น คือบทลงโทษที่ยาวนานกว่ามาก

010

แต่เพราะมันรู้ดีว่า ความผิดพลาดเพียงครั้งเดียวของคนคนหนึ่ง สามารถกลายเป็นความเจ็บปวดตลอดชีวิตของอีกฝ่ายได้ ทุกวันนี้ แผลเป็นยังคงอยู่บนแผ่นหลัง โดยเฉพาะในคืนที่อากาศหนาวจัด และแม้เวลาจะผ่านมาหลายปีแล้ว เสียงปืนก็ยังคงทำให้จิ้งจอกตัวนั้นหยุดหายใจไปชั่วขณะ กระเพาะบิดตัว ลำคอตีบแคบ คลื่นไส้แล่นขึ้นมาจนแทบอาเจียน ร่างกายตอบสนองก่อนความคิดเสมอ +

100

นักวิจัยสัตว์ป่าพบว่า สัตว์ที่รอดชีวิตจากการถูกล่ามักเปลี่ยนพฤติกรรมหลังเหตุการณ์นั้น พวกมันระวังตัวมากขึ้น ไม่เข้าใกล้มนุษย์โดยไม่จำเป็น และจดจำเสียงที่เคยนำพาความตายมาเยือนได้อย่างแม่นยำ จิ้งจอกตัวนี้ก็ไม่ต่างกัน มันไม่ชอบนายพราน ไม่ใช่เพราะความโกรธ +

100

สำหรับนายพราน มันอาจเป็นเพียงการยิงพลาด สำหรับจิ้งจอกตัวนั้น มันกลายเป็นสิ่งที่ติดตัวไปตลอดชีวิต แผลนั้นสมานตัวในเวลาต่อมา แต่ไม่เคยหายไปจริงๆ ทุกครั้งที่อากาศหนาว ความเจ็บจะย้อนกลับมาเหมือนร่างกายยังจำคืนนั้นได้ดี เป็นความปวดลึกๆ ใต้ผิวหนัง ราวกับกระสุนยังคงฝังอยู่ในความทรงจำ แม้โลหะจะถูกนำออกไปนานแล้ว +

100

ในคืนหนึ่ง เมื่ออายุยังไม่มากนัก จิ้งจอกตัวนั้นเดินลึกเข้าไปในป่าตามลำพัง ความมืดปกคลุมทุกสิ่ง และในความมืดนั้น ขนสีแดงเข้มของมันสะท้อนแสงเพียงเล็กน้อย มากพอให้ใครบางคนเข้าใจผิด เสียงปืนดังขึ้น ไม่มีคำเตือน ไม่มีการตรวจสอบ มีเพียงเสียงระเบิดสั้นๆ ที่ฉีกความเงียบของผืนป่าออกเป็นสองส่วน กระสุนพุ่งเข้าที่กลางหลัง เยื้องไปทางซ้ายเล็กน้อย +

100

STORYVAN02 ในป่าลึก จิ้งจอกเป็นสัตว์ที่มักถูกเข้าใจผิดเสมอ พวกมันไม่ได้ดุร้ายอย่างที่ผู้คนเล่าต่อกัน ไม่ได้เจ้าเล่ห์อย่างในนิทาน และไม่ได้เป็นภัยต่อใครมากไปกว่าสัตว์ตัวเล็กตัวหนึ่งที่พยายามมีชีวิตรอด แต่ความเข้าใจผิด ไม่เคยต้องการหลักฐาน ตัวนี้ก็เช่นกันมันชอบออกสำรวจ เดินตามเส้นทางที่ไม่มีใครเดิน เก็บเศษเรื่องราวที่ถูกทิ้งไว้ตามชายป่า เฝ้ามองโลกด้วยความสงสัยมากกว่าความหวาดระแวง +

1106

(แวนหลับปลอม แกล้งๆปจนถึงบ้าน รีบลงจากรถทันที บัยคุณตำรวจ ขอบคุณที่บังคับคนมาส่งคับบบบ)

010

"ถ้าฉันตอบว่าไม่สนใจสถิติอาชญากรรม คุณก็คงเล่าอยู่ดี" เธอพิงศีรษะกับเบาะอย่างเหนื่อยล้า "ดังนั้นประหยัดเวลาทั้งสองฝ่ายเถอะ" สายตาเลื่อนขึ้นมองกระจกมองหลัง "พูดมาเลยสิ ฉันจะหลับรอจนกว่าคุณจะพูดจบเลย"

100

เธอก้าวขึ้นรถ ก่อนจะชะงักไปเสี้ยววินาที สายตาจับอยู่ที่แว่นอันใหม่บนใบหน้าของวอลเตอร์ "..." คิ้วขมวดเข้าหากันเล็กน้อย เธอมองอยู่นานกว่าที่ควรจะเป็น บางอย่างในความทรงจำสะกิดขึ้นมาแวบหนึ่ง แต่สุดท้ายเธอก็ไม่ได้พูดอะไร เพียงนั่งลงบนเบาะหลังแล้วปิดประตู +

100

เธอกระตุกแขนเขาอีกครั้ง คราวนี้จริงจังกว่าเดิม "นายอยากทำอะไรก็เรื่องของนาย" "แต่นายจะไม่จมหายไปต่อหน้าฉันวันนี้"

100

แว่นที่เปียกน้ำสะท้อนแสงจันทร์วูบหนึ่ง "ไม่ใช่เพราะฉันอยากจะรั้งชีวิตของนายไว้บนโลกสกปรกนี่" "แต่เพราะฉันไม่อยากใช้เวลาสามปีข้างหน้าอธิบายกับตำรวจว่าทำไมถึงมีลายนิ้วมือฉันอยู่บนคนตาย" เธอมองเขาอย่างเหนื่อยหน่ายจริงๆ "ขึ้นฝั่งได้แล้ว" "ฉันหนาว แม่ง..แผลเวรนี่.. และความสามารถในการรับมือเรื่องไร้สาระของฉันกำลังจะหมด" +

100

"ตอนนี้ฉันยืนอยู่ในน้ำเย็นจัดตอนกลางคืน เพราะมีเด็กคนหนึ่งตัดสินใจว่านี่เป็นสถานที่เหมาะสมสำหรับการตั้งคำถามเชิงปรัชญา" สายตาจ้องเขานิ่ง "และฉันเริ่มรู้สึกว่าเด็กคนนั้นกำลังประเมินค่าความอดทนของฉันสูงเกินจริง" วาเนสซ่าถอนหายใจ "ใช่ ฉันมีงานอดิเรกแปลกๆ" "ใช่ ฉันไปสถานที่ที่คนปกติไม่ค่อยไป" "และใช่ ตอนนี้ฉันทิ้งร่องรอยชีวิตส่วนตัวไว้เต็มพื้นที่นี้" +

100

เธอชะงักไปเสี้ยววินาทีเมื่อความเจ็บแปลบแล่นผ่านแผ่นหลัง "เฮงซวย..." คำสบถหลุดออกมาเบากว่าที่ตั้งใจ นิ้วที่กำข้อมือเคนอยู่แน่นขึ้นเล็กน้อย "พระเจ้า..." คราวนี้ไม่รู้ว่าพูดกับตัวเองหรือพูดกับเขา ลมหายใจขาวจางออกจากริมฝีปากขณะเธอเงยหน้ามองเด็กหนุ่ม "ถ้านายอยากเถียงเรื่องตรรกะ ฉันจะชงกาแฟให้สักแก้วแล้วค่อยคุยกันบนบก" เธอขยับไหล่เล็กน้อยราวกับพยายามคลายความปวด +

100

"ภายในเวลาห้านาที ฉันได้เปลี่ยนจากหมอฉุกเฉินเป็นครูอนุบาล" สายตาเรียบเฉยมองเด็กหนุ่มผมแดง "ถ้าคุณคิดจะกัดใครอีก กรุณาแจ้งล่วงหน้า ฉันจะได้หาอะไรที่เหมาะสมกว่ามือคนให้"

100

เธอชะงัก สายตาเลื่อนไปมองมือของเคน แล้วมองแลนซ์ แล้วกลับไปมองมือของเคนอีกครั้ง "..." เธอค่อยๆ ถอดแว่นออกมา "โอเค" "ฉันคิดว่าตอนนี้เรามีผู้บาดเจ็บเพิ่มอีกหนึ่งรายแล้ว" วาเนสซ่าบีบสันจมูกตัวเอง "และตอนนี้ฉันต้องกังวลเรื่องการติดเชื้อจากบาดแผลมนุษย์กัดเพิ่มอีก" เธอสูดหายใจเข้าลึก "ยอดเยี่ยม" +

100

เธอเงียบไปครู่หนึ่ง "ฉันเข้าใจที่คุณพูด" พลางพับผ้าเช็ดหน้าที่เริ่มเปื้อนเลือดเก็บ "ฉันแค่ไม่เห็นด้วยกับตรรกะที่ว่ามันอันตรายกว่าเพราะฉันเป็นผู้หญิง" สายตาเลื่อนไปสบอีกฝ่าย "ป่าคงไม่ตรวจบัตรประชาชนก่อนตัดสินใจทำร้ายใคร" จากนั้นเธอถอนหายใจเบาๆ "ส่วนเรื่องคิดหรือไม่คิด ฉันคิดแล้ว" เมื่อถูกถามถึงแผล เธอยกมือแตะขมับตัวเองอย่างไม่ใส่ใจนัก "พื้นลื่น ฉันล้ม"

100

เธอเงยหน้าขึ้นจากฝ่ามือที่กำลังลูบหน้าอยู่ ก่อนมองเด็กสาวกับจักรยานคันนั้นเงียบๆ อยู่ครู่หนึ่ง "ดูเหมือนว่าคำตอบจะชัดเจนอยู่แล้วนะ" เธอพยักพเยิดไปทางถนนที่ว่างเปล่า "แล้วก็..." "เรียกฉันว่าฟอร์ดก็พอ" น้ำเสียงยังเรียบเหมือนเดิม "คำว่า 'คุณแวน' ฟังดูเหมือนเราสนิทกันเกินความเป็นจริงไปหน่อย" "และฉันยังไม่แน่ใจว่าฉันพร้อมรับผิดชอบความสนิทระดับนั้น"

100

เธอจับขอบเบาะแน่นขึ้นเล็กน้อยตอนรถโยกไปมา ก่อนหันมองคนขับด้วยสายตาเรียบเฉย "ขอบคุณที่สาธิตให้เห็นภาพเรื่องความเสี่ยงเพิ่มเติม" เมื่อได้ยินเรื่องจูบกับถนน เธอถอนหายใจเบาๆ "ถ้าต้องเลือกระหว่างสัตว์ตัดหน้ากับคุณขับแบบเมื่อกี้ ฉันคิดว่าสัตว์มีโอกาสเอาชีวิตรอดมากกว่า" จากนั้นจึงดันแว่นขึ้นสันจมูก "และกรุณาพาฉันไปถึงที่หมายโดยที่ชั้นผิวหนังยังอยู่ครบทุกชิ้นด้วย"

100

ในตอนนั้นเอง เธอใช้นิ้วดีดหน้าผากตรงก้อนโนเหนือคิ้วซ้ายเบาๆ "โอเค" "ตอนนี้เล่าให้ฉันฟัง" "ชื่อเต็ม วันเกิด และเหตุผลว่าทำไมผู้ชายโตแล้วสองคนถึงคิดว่าการใช้เข็มขัดล่ามคนเจ็บไว้กับตัวเองเป็นแผนการรักษาที่ดี" น้ำเสียงเรียบสนิท แต่ชัดเจนว่าเธอไม่ได้ถามเพราะอยากรู้เรื่องไร้สาระนี้ เธอกำลังบังคับให้คนเจ็บคุยอยู่ต่างหาก

120

ชั้นหนังสือ โต๊ะกินข้าว โซฟาธรรมดา กองเอกสารที่ยังไม่ได้จัด บ้านของหญิงโสดคนหนึ่งที่ดูเหมือนใช้เวลาส่วนใหญ่ไปกับการทำงานมากกว่าการใช้ชีวิต ไม่มีรูปถ่ายครอบครัว ไม่มีของตกแต่งน่าสนใจ ไม่มีอะไรน่าจดจำ ยกเว้นผนังด้านหนึ่ง ผ้าม่านสีเข้มถูกขึงปิดเอาไว้ราวกับจงใจซ่อนอะไรบางอย่าง แต่ขอบผ้าถูกแง้มออกเล็กน้อย พอให้เห็นตัวอักษรสีแดงขนาดใหญ่ที่เขียนบนพื้นผิวด้านหลัง "กำจัด" +

100

"ดี" วาเนสซ่าพึมพำหลังตรวจแผลเสร็จ "อย่างน้อยคืนนี้ฉันยังไม่ต้องเย็บหัวใคร" เธอหยิบแม็กเย็บแผลทางการแพทย์ขึ้นมา มือทำงานอย่างคล่องแคล่วจนดูเหมือนทำแบบนี้มานับร้อยครั้งแล้ว ไม่มีความลังเล ไม่มีท่าทีของคนกำลังทำหัตถการครั้งสำคัญ "ห้ามแกะ ห้ามเกา ห้ามทำตัวโง่จนหัวแตกซ้ำ" "...ข้อสุดท้ายคงยากหน่อย" บ้านทั้งหลังเงียบเสียจนได้ยินเสียงนาฬิกาเดิน +

100

เธอมองเขาอยู่ครู่หนึ่ง สีหน้าราวกับกำลังชั่งใจระหว่าง "เดินหนี" กับ "หาอะไรมาฟาดหัวเขาสักที" "คุณกำลังขู่ฉันด้วยงานเอกสาร" สายตาเหลือบไปทางรถของเขา ก่อนถอนหายใจออกทางจมูก "พระเจ้า ฉันเกลียดข้าราชการ" เธอขยับสายกระเป๋าอีกครั้ง "เอาล่ะ คุณชนะ" เธอเดินผ่านเขาไปทางรถ "และฉันจะไม่รับฟังทฤษฎีสมคบคิดเกี่ยวกับตัวฉันตลอดทาง เข้าใจไหมคุณคลาร์ก?"

100

"ไม่" ตอบเร็วเสียจนแทบไม่ต้องคิด "ความสัมพันธ์ระหว่างพลเมืองดีกับเจ้าหน้าที่รัฐที่น่ารำคาญของคุณจบลงตรงนี้" เธอจัดสายกระเป๋าบนไหล่ตัวเอง "ฉันมีธุระต้องทำต่อ" "คุณมีรถ คุณรู้ทางกลับบ้าน และดูเหมือนจะยังมีแรงพอจะตั้งทฤษฎีเกี่ยวกับฉันได้อีกหลายบท" "แปลว่าคงไม่ต้องการการดูแลเพิ่มเติมแล้ว" เธอถอยหลังหนึ่งก้าว เตรียมจะแยกทาง "ขับรถดีๆ นะคุณคลาร์ก"

100

เธอกลอกตาช้าๆ ทันทีที่อีกฝ่ายสรุปเหตุการณ์ชีวิตเธอออกมาเป็นหมวดหมู่เสียละเอียดราวกับรายงานวิจัย "วิเศษเลย" เธอพึมพำเรียบๆ "ดีใจที่การตัดสินใจโง่ๆ ครั้งเดียวของฉันสามารถสร้างความบันเทิงให้กะดึกของคุณได้" เธอเดินนำต่อไปตามทางดินที่เริ่มเปิดออกสู่ถนนใหญ่ เมื่อพ้นแนวป่า เธอหยุดแล้วกวาดสายตามองสองข้างถนน "เอาล่ะ นักวิจัย" เธอหันกลับมาหาเขา "รถคุณอยู่ไหน"

100

ก่อนจะก้มลงตรวจแผลที่หัวอีกฝ่ายอย่างจริงจัง “เอาล่ะ ไหนดูซิว่าความคิดอันชาญฉลาดเมื่อกี้ ทำให้ฉันต้องเย็บกี่เข็ม” พึมพำจบก็ใช้นิ้วแหวกดูขอบแผลอย่างระมัดระวัง สีหน้าของคนที่กำลังประเมินอาการจริงจัง ต่างจากน้ำเสียงเหนื่อยใจเมื่อครู่อย่างเห็นได้ชัด เห็นได้เลยว่าแม้ปากจะบ่นอยากปล่อยพวกนี้ตายแค่ไหน สุดท้ายเธอก็ยังตรวจแผลละเอียดกว่าที่จำเป็นอยู่ดี..

100

เธอตอบโดยไม่เงยหน้า “ถ้าต้องเย็บ ฉันใช้ยาชา ฉันไม่ใช่พวกชอบทรมานคน” จากนั้นเธอก็เหลือบมองไปทางแลนซ์ แล้วชะงัก "..." เธอค่อยๆ ถอดแว่นออกมาบีบสันจมูกตัวเอง “ฉันใช้เวลาทั้งชีวิตเรียนหนังสือมา” “เพื่อวันที่จะได้เห็นนักเรียนคนหนึ่งล่ามนักเรียนอีกคนไว้กับตัวเองด้วยเข็มขัดสินะ” +

100