กระทั่งเห็นท่าทีของเธอที่อยู่ตรงหน้าอ่อนลง คำพูดในตอนแรกที่กะจะเอ่ยต้อนให้อีกฝ่ายยอมรับในความผิด(?)ก็ถูกกลืนหายกลับเข้าไปในลำคอ
”ฮึ่ม…เอาเป็นว่าอย่างน้อยตอนนี้ผมก็เจอคุณ”
เหลือไว้เพียงวงแขนที่ถูกยกขึ้นมากอดอกและสายตาที่จับจ้องคนที่กำลังคิดหนีเขาไป ‘อีกครั้ง‘
“และคุณคงไม่คิดจะหนีกลับห้องไปทั้งที่อุตส่าห์ลงมา ‘ง้อ’ กันถึงที่หรอกนะ—Right?”
