ขณะกำลังกังวลอยู่แต่จู่ ๆ เสียงแผล่บก็ดังขึ้นมา
‘?????‘
อีวอนมองภาพตรงหน้าด้วยสานตาสับสนและงุนงงกว่าเดิม อีกฝ่ายไม่แม้แต่จะโกรธแต่อีกฝ่ายดันชิมไอติมที่เขาทำเลอะบนเสื้อซะอย่างนั้น เขามองสลับระหว่างรอยเลอะกับหน้าเจ้าตัว
ไม่เข้าใจเลยสักนิด
“อา..เอ่อ”
เขาไม่รู้ควรจะตอบอะไรดี
“ร้านชั้นบนน่ะ”
เขาชี้ไปชั้นด้านบน
“ให้ฉันเลี้ยงไหม?”
ไหน ๆ ก็ทำเสื้อเลอะแล้วเลี้ยงเลยก็น่าจะดี