1.30 น.
อุทาคาตะลืมตาตื่นจากความฝันพร้อมเหงื่อเม็ดโตที่ไหลตามกรอบหน้า เสียงหอบหายใจหนักหน่วงดังขึ้นภายในห้องสี่เหลี่ยมที่มีเพียงแสงจากเสาไฟข้างถนนที่เล็ดรอดเข้ามาตามผ้าม่าน
เขามองเห็น…ภาพของความฝันที่ช่างคล้ายกับวันที่ไม่อาจลืมไปจากความทรงจำ
ใบหน้าของเด็กชายคนหนึ่งที่แสนเลือนราง
พร้อมกับเสียงเรียกชื่อของเขาที่ดังขึ้น ก่อนแสงของรถยนตร์จะสว่างวาบแล้วทุกอย่างก็ดับสนิท