Gizli kelimeyi 7 tahminde bulun. Her gün yeni bir bulmaca.

Gizli kelimeyi 7 tahminde bulun. Her gün yeni bir bulmaca.

Gizli kelimeyi 7 tahminde bulun. Her gün yeni bir bulmaca.

Okulların kapanmasına günler kala yine çocukların bakımı kadın işçiler için büyük derde dönüştü. Hayat pahalılığı geçim sıkıntısı ile birlikte iş yerlerinde artan güvencesizlik yüzünden izin dahi alamayan işçiler ya çocuklarını bütün gün evde yalnız bırakıp yüreği ağzında işe gidecek ya da işten çıkıp sadece çocuklarına bakacak. “Ama bugün itibarıyla her ikisi de mümkün değil” diyor Nilüfer. Yıllık izinler dönüşümlü kullanılarak çocuk bakımına ayrılıyor Her yaz çocukları için çözüm bulmak adına kadınlar yeni yöntemler bulmak zorunda kalıyor. Nilüfer, “Eskiden iyi kötü kapı komşuma güvenirdim. Yazları kapıyı üstüne kitleyip evde bırakır karşı komşuma da göz kulak olmasını tembihlerdim. Neredeyse iki yıl böyle çalıştım. Ta ki komşumun eski eşi bir gün evi basıp eşini darbedinceye kadar. Ben o gün işten eve döndüğümde çocuğum korkusundan altına kaçırmış ve dolabın içine saklanmıştı. O günden sonra çocuğumun psikolojisi bozuldu ve ben işten çıkmak zorunda kaldım. Ama geçim derdinden yeniden işe başladım. Şimdi çocuğum 8 yaşında ve okulun kapanmasına çok az kaldı” diyor. Oturup eşiyle konuşmuş şöyle bir çözüm bulmuşlar. Kendisi gibi işçi olan eşi ile kendisi yıllık izinlerini dönüşümlü kullanıp temmuz ayını böyle kapatacaklar. “Ağustosta annemin köyden dönmesi için yalvaracağız” diyor ve somut bir çözümünün olmadığını belirtiyor. İşçi Nilüfer’in, bu yaz çocuğunun bakımını çözmekten başka hiçbir hayali yok. Normalde bu yıllık izinler insanlar dinlesin tatil yapabilsin diye ama işçi aileleri için maalesef durum bu değil. Çocuk köyde, anne izin kullanmadan işte Bu durumda olan bir diğer İşçi de Nermin. Nermin, yaklaşık 5 yıldır aynı fabrikada çalışıyor ve iki çocuk annesi. Yakın zamanda uğradığı şiddetten dolayı eşinden boşanmış ve çocuklarının tüm bakım yükü kendisinde. Evin kirasından çocukların bakımına kadar her yük onun omuzlarında. Eski eşi, aylık olarak çocuklara bağlanan 5 bin liralık nafakayı bile ödemiyor. 9 ile 12 yaşlar arasında olan çocuklarını okullar kapanınca annesinin köyüne gönderecek. Son hafta okula gidemeyecekler çocuklar. 9 yaşındakinin mezuniyeti olacak fakat mezuniyet için parayı dahi veremeyeceğinden şimdiden göndermiyor okula. Daha bunun gibi çokça sorun sıralıyor Nermin ama en önemlisi, “Ben işteyken çocuklarımı evde yalnız bırakamayacağım” gerçeği. O da köye göndermek gibi bir çözüm bulmuş. Çocuklar köydeyken Nermin hiç izin kullanmadan çalışacak. Yani hem izin kullanıp ne yapacağım ki diyor çocuklardan uzak. Hem de izin paramı alır köye anneme gönderirim en azından çok yük olmayayım diyor. "Bizim durumumuzda olan en az 20 işçi var" Çözüm bulamayan kadınlardan biri de Gül. Gül; eşiyle aynı fabrikada çalışıyor. İkisi de 3 vardiya çalışıyor. Genelde çocuklarının bakımını şu şekilde yapıyorlar: İkisi hep farklı vardiyalarda çalışıyor ve çocukları genelde yalnız kalmıyor. Bugünlerde 3 çocuğu olan bu işçi ailesi zor durumda. Çünkü Gül’ün eşinin çalıştığı bölüm küçülmeye gittiği için tek vardiyaya geçmek zorunda. “Yani bu durumda çocuklar genel olarak yalnız kalacak. Ben bir tek gece vardiyasında iken onlarla ilgilenebileceğim ama bu da yetmez. Çünkü en küçüğüm daha 4 yaşında” diyor Gül ve ekliyor: “Müdürle konuştuk durumumuzu anlattık ama direkt ‘kapı orada’ dedi. Çünkü bizim durumumuzda olan çok işçi olduğunu bize tolerans geçerse herkesin isteyeceğini söyledi.” Bir yandan müdüre hak verdiğini söyleyen Gül, iç çekerek “Bizim durumumuzda olan en az 20 işçi var” diyerek sözlerini tamamlıyor. Kreş fiyatları 20 ile 25 bin lira arasında, asgari ücretle çalışan bir işçi ailesinin bunu ödemesi mümkün değil. Gül’ün henüz 4 yaşında olan çocuğunun bu yaz bakımı bu nedenle halen muamma. Hep aynı dertlerle yalnız bırakılan emekçi kadınlar, türlü yollarla bazen de ciddi riskler alarak çocuklarının bakımlarını çözmeye çalışıyorlar. Yukarıda verdiğimiz örnekleri çoğaltabiliriz. Yaz dönemi başladığında yüzlerce kadın Esenyalı Kadın Dayanışma Derneğinin kapısını bir çözüm bulmak için çalıyor. Ya ucuz bir kreş arayışı ya ucuz bir yaz okulu ya da yarım gün de olsa çocuklarına bakabilecek bir abla arayışı. Tabii bunların niteliği hiç önemli değil yeter ki ucuz olsun. Ama ne yazık ki artık böyle bir talebi karşılamak bizler için çok zor. Devletin kendi sorumluğunu bilerek kadınların yaşadığı bu soruna çözüm getirmesi gerekiyor. Çocukların, güvenle kalacağı bakım merkezleri, kreşler oyun evleri vs. ücretsiz olarak işçi kadınların güvenle çocuklarını bırakıp çalışabileceği ortamlar yaratması gerekiyor. Aksi takdirde birçok kadın bu şartlarda sadece dönemsel çalışabilecekler -ki bu da onlar için başka bir güvencesizlik demek.

Gizli kelimeyi 7 tahminde bulun. Her gün yeni bir bulmaca.

TÜPRAŞ işçisi Kocaeli — Türkiye’nin en büyük sanayi kuruluşu TÜPRAŞ, kurulduğu günden bu yana itibarı, güçlü marka imajı, kurumsallığı, örnek insan kaynakları politikasıyla sektörün öncüsü ve lokomotifi olma vizyonunu üstlenmiştir. 2006 yılında özelleştirildikten sonra da büyümeye devam etmiştir fakat bu büyüme tek taraflı olmuştur. Evet, TÜPRAŞ büyürken çalışanları küçülüyor. Daha önce herkesin çalışmak için can attığı, her yerde itibar edilen, parmakla gösterilen, referans olan TÜPRAŞ işçileri; yıldan yıla küçüldü ve yoksullaştı. Özellikle 2019’daki toplu sözleşme döneminde Yüksek Hakem Kurulu aracılığıyla hakların gasbedilmesi ve trajikomik zam oranıyla TÜPRAŞ işçisine ağır bir darbe vuruldu. Bu TÜPRAŞ tarihinde bir ilkti ve belki de dönüm noktasıydı. Bu emeğe darbeydi. Bu grev hakkı dahi olmayan, tüm yasalar karşısında elleri kolları bağlanmış, yalnız bırakılmış işçiye yapılan bir zorbalıktı. Akabindeki süreçte bunun düzeltilmesi, kırgınlıkların ve mağduriyetin giderilmesi için de hiçbir çaba ve çalışma yapılmadı. TÜİK’in gerçeği yansıtmayan enflasyon verileri nedeniyle, ücretleri eriyen, sözleşme süreleri üç yıla çıkarılan işçiler; o günkü sözleşmeyi takip eden altı yılda günden güne yoksullaştı. Her yerde, asılan afişlerde, her işçinin dilinde yer alan slogan şuydu: “Geçinemiyoruz.” İşveren tarafından sürekli mobbinge maruz bırakılan TÜPRAŞ işçisi yıllardır hakkını almadan çalışmak zorunda bırakıldı. Az kişiyle çok iş yapmaya, düşük ücretlerle çalışmaya, kendi sektörünün gerisinde kazanmaya ve her geçen gün hakkı sömürülmeye devam ediyor. Yıllardır şirket tarafından yapılan, çalışan memnuniyeti anketleri sürekli kötü çıkmasına rağmen ciddiye alınmadı. Göz göre göre işçilerin talepleri göz ardı edildi. İşe girerken zorla üyesi yapıldığımız ve işi bırakmadan çıkmamızın mümkün olmadığı Koç Vakfı da aynı şekilde yıllardır işçinin maaşından rızası dışında kesinti yapıyor. Buradaki paranın nasıl değerlendirildiğini bilmiyoruz. İşverenin kendi himayesinde olup, onu çalışanları ile paylaşmıyor. Normalde şu ankinin beş altı katı daha fazla gelir elde etmemiz gerekiyor. İki sözleşmedir devam eden düzen, geçen hafta da işçinin rızası olmadan ve beklentileri karşılanmadan, verilen sözler tutulmadan, mağduriyetler giderilmeden, çalışana hakkı teslim edilmeden, yine TÜPRAŞ işvereni lehine işledi. İşveren ve sendika tarafından gece aniden imzalanarak oldubittiye getirildi. Sadece bugünü kurtaran zam oranları, üç yıllık sözleşmeye imza atıldı. Her yerde ‘Biz bir aileyiz’ diyen ve insan kaynakları politikalarıyla övünen, çeşitli yerlerde ödüller alan, üretimde ve kârda ilk sırada olan, iş dergilerinin kapak fotoğraflarını süsleyen TÜPRAŞ işvereni; çalışanlarının psikolojisini ve bu psikolojinin aileleri üzerindeki etkilerini her zaman görmezden gelmiştir. Konu işçinin emekçinin gerçek anlamda hakkını vermeye geldiğinde aynı sektördeki çok daha küçük işletmelerden bile ve hatta taşeron çalışanlardan bile geride bırakmıştır. Umarım işe yeni başlayan arkadaşlara eskiden olduğu gibi işbaşı yaptıklarında alacakları ücreti olduğu gibi utanmadan söyleyebilirler. Eskiden her çalışanın torpille işe başladığı sanılan TÜPRAŞ’tan şimdi çalışan bulmakta zorlanan TÜPRAŞ’a; gerçekten başarı dolu bir hikaye... Bugün TÜPRAŞ’ta yüzlerce hacizlik çalışan varsa bu ayıp kimindir? Bu kabahat kimindir? Biz bir aileyiz diye kandırılan ya da kandırıldığı sanılan işçinin mi? Böylesine stratejik, tehlikeli bir iş yerinde çalışan, her biri kendi işinde uzman, yetkin ve kalifiye işçiler geçimini sağlamak için her yolu deniyor, her türlü çareyi düşünüyor. Artık düşük ücret politikasının lokomotifi haline gelen TÜPRAŞ, kadrolarını da azaltarak; bizleri fazla mesaili ile geçimimizi sağlamaya mecbur duruma getirmiştir. Çünkü fazla mesai yapmadan geçinmek mümkün değil ve bu iş sağlığı ve güvenliğine aykırıdır. Günlük yasal çalışma saati, yıllık yasal mesaili çalışma saati ne kadardı sahi? Tek dertleri kâr üzerine kâr etmek, hep kazanmak, çok kazanmak. Tek vizyonları bu. Sefalete mahkum eden, bu düzene çanak tutan, göz yuman Petrol-İş yönetimini de bu işçi hiçbir zaman unutmayacak. Bu düzeni hiçbir zaman kabul etmeyecek. Yılmayacak, vazgeçmeyecek, durmayacak. Hakkını alana kadar emeğinin hakkının savunucusu olacak. Her türlü bürokratik yönetim anlayışı ve sendikal bürokrasi ile mücadele edecek. Geçmişteki hatalardan ders çıkararak ve edindiği tecrübelerle, sınıf bilinciyle, fiili, meşru, demokratik, şeffaf mücadeleci sendikal anlayışını benimseyecek. Bunu son sözleşmenin akabinde ortaya koyduğumuz irade ve mücadele ile gösterdik. Patronların sefalete mahkum ettiği ve karşısına polisi diktirdiği, biber gazı sıktırdığı, barikatlar çektirdiği bu işçi her zamanki gibi örnek gösterilecek. Her zaman işini layıkıyla yapmaya devam edecek ama bunlara sebep olanlar, bu ayıbı alınlarında kara leke olarak her zaman taşıyacaklar.

Soma’daki madenin sahibi Can Gürkan sadece 4,5 yıl hapis yattıktan sonra tahliye edildi. Davada skandal karara imza atan Fuzuli Aydoğdu Hakimler Savcılar Kurulu üyeliğine aday oldu. İşçilerin avukatla...

Gizli kelimeyi 7 tahminde bulun. Her gün yeni bir bulmaca.

Gizli kelimeyi 7 tahminde bulun. Her gün yeni bir bulmaca.

Gizli kelimeyi 7 tahminde bulun. Her gün yeni bir bulmaca.