โซลนิ่งฟังคำตอบนั้นอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะค่อยๆ ระบายยิ้มออกมา ไม่ใช่ยิ้มกวนประสาทแบบทุกที แต่เป็นรอยยิ้มที่ดูผ่อนคลายลง
..
" ขอบคุณนะครับ .. "
ขอบคุณที่ไม่เลือกจะวิ่งหนีไป
เขาหัวเราะแผ่วเบาพลางยกมือขึ้นแตะแผลที่มุมปากอีกครั้งอย่างนึกสนุก
“ งั้นพรุ่งนี้มาด้วยกันอีกนะครับ “
