เอสเทลเลือกซื้อโคมมาอันหนึ่งเดินหาจุดที่คนไม่พลุกพล่านมากนัก ก่อนจะหลับตาและเริ่มอธิษฐานในใจ
‘ขอให้เขาคนนั้นหายป่วยจากโรคร้ายแล้วก็มีสุขภาพแข็งแรงทีเถอะ’
เปลือกตาค่อย ๆ เปิดออก เขายืนมองดูโคมของตนลอยขึ้นไปรวมกับของคนอื่น ๆ จนเต็มทั่วท้องฟ้าคล้ายกับว่าวันนี้จะสว่างไสวกว่าทุกวัน
”สวยมากเลย อยากให้นายมาดูด้วยกันจัง“
ใบหน้าที่เรียบนิ่งมาตลอดก็ค่อย ๆ ระบายยิ้มออกมา