iiinova — where your digital self keeps evolving

ไบรอาร์ไม่เข้าใจคำพูดภาษาสเปนของอีกฝ่ายหรอก แต่เธอคาดเดาได้ว่าคงไม่ใช่คำชม, กระนั้นก็หาได้ใส่ใจ เธอเอียงคอมองเขาลุกขึ้นยืนปัดเนื้อปัดตัวแล้วพิจารณาคำถาม “อ่า” ตอนที่ไม่หลับ—นั่นเป็นคำถามที่ตอบยากจริงๆ “ก็…อยู่บ้านทุกวันแหละค่ะ, ทั้งหลับแล้วก็ตื่นก็ทุกวันเหมือนกัน?” “คุณก็ลองมาดูแล้วกันค่ะ แล้วก็ให้โชคของคุณเป็นตัวตัดสิน…”

100 1

หญิงสาวเกือบจะหลุดหัวเราะให้กับท่าทีและคำพูดของอีกฝ่าย “อย่าบอกนะคะว่าคุณเที่ยวสุ่มเด็ดใบไม้ที่ขึ้นในป่ามากินเล่นน่ะ?” “แถวนี้ช่วงฤดูนี้, วูฟส์เบนกำลังบานเลยค่ะ ถึงตายได้นะคะ…วอเตอร์เฮมล็อกเองก็ยังไม่โรยด้วยเหมือนกัน…” หล่อนพึมพำพลางจินตนาการถึงความเป็นไปได้… ถ้าเป็นแบบนั้นจริงคงไม่น่าโตมาได้ถึงตอนนี้แน่ๆ +

100 1

(ยังไม่เช็คคำผิดแล้วก็ยังไม่เกลาคำ แต่เค้าสมาธิสั้น—)

000 0

5th Autumn | late afternoon Dubois main house, potion and witchcraft practice room ครอบครัวดูบัวส์เป็นครอบครัวแม่มดธรรมดาๆ แต่ก็เป็นครอบครัวเก่าแก่ ชนิดที่อยู่กับเวนส์วูดมาตั้งแต่ชาติปางก่อนก็ว่าได้...

[Story] Story from the Forest ยามบ่ายแก่ ในห้องที่อวลด้วยกลิ่นสมุนไพร แสงสะท้อนจากหินคริสตัล หนึ่งใบหน้าไม่ทุกข์ร้อน หนึ่งใบหน้าท่วมท้นด้วยความกังวล และบทสนทนาน่าเบื่อทั่วๆ ไปของลูกพี่ลูกน้องแม่มด docs.google.com/document/d/1...

docs.google.com

BriarRose: ep.1

133 3

เธอหยิบขวดน้ำในตะกร้า—ที่ดูแล้วไม่น่าใช่น้ำเปล่าออกมาเทล้างมือขณะพูดต่อ “แต่ถ้าไม่คิดอะไรมาก ก็เคี้ยวต้นนี้ดูได้ค่ะอย่างน้อยที่สุดก็คงได้นอนยาวๆ ที่โรงพยาบาลหลายวัน” และหล่อนก็กำลังหมายถึงต้นดอกสีเข้มหน้าตาธรรมดาๆ ที่เธอเพิ่งจะจับด้วยมือเปล่าเมื่อครู่ “ส่วนตาข่ายดักฝัน…” “อือ คุณซื้อเอาก็ดีแล้วล่ะ” เพราะฉันขี้เกียจ…

110 1

Marianne 🍃 @ttw-marianne.bsky.social · 04/06/2026

ไบรอาร์อดไม่ได้ที่จะต้องกรอกตาเมื่อโดนทวงบุญคุณเสียอย่างนั้น “ฝันร้ายจริงๆ ด้วยสินะคะ” “Hmm ยานอนหลับเป็นอะไรที่เรื่องมากนิดหน่อย ถ้าอยากจะจ้างฉันจริงๆ คุณคงต้องไปที่บ้านนะคะ” เพราะอย่างไร, ถึงจะทำตัวเป็นนักปรุงยาว่างงาน ถึงจะขี้เกียจแค่ไหน ถึงจะคิดว่ายุ่งยากจนอยากจะหลับหนี เธอก็ไม่คิดจะปล่อยให้มีโพชั่นไม่ได้มาตรฐานส่งจากมือเธอถึงใคร ศักดิ์ศรีของเธอไม่อนุญาตให้ทำแบบนั้น +

110 1

Reposted by Briar

(แปะแมรี่ skin autumn ค่ะ 🥺🫶💕) #TTW_AUTUMN

32221 22

ทั้งแบบที่หลับเฉยๆ กับแบบที่หลับยาวเลยล่ะ ขวดบรรจุดอกไม้สีเข้มในมือถูกวางลงในตะกร้ากับสมุนไพรอื่นๆ และขวดแก้วหน้าตาเหมือนกันอีกสามสี่ขวด “ทำไมหรอคะ?” หล่อนถามกลับก่อนจะหาวหวอดอีกครั้งเมื่อสูญเสียพลังงานที่มีอยู่น้อยนิดไปในการสนทนากับต้นไม้เมื่อครู่

100 1

กิ่งพืชที่ถูกเร่งให้เบ่งบานนั้นถูกเด็ดอย่างระมัดระวังและเก็บลงขวดแก้ว ไบรอาร์หยิบผ้าเช็ดหน้าออกมาเช็ดมือและทำความสะอาดรอบภาชนะขนาดพอเหมาะนั้นอย่างไม่รีบร้อน “เครื่องรางดักฝัน?” หากหมายถึงเครื่องรางที่มีที่มาจากชนพื้นเมืองฝั่งอเมริกานั่นล่ะก็ คงต้องบอกว่าไม่ใช่อะไรที่เธอเชี่ยวชาญ, แต่ก็ไม่ใช่ว่าทำไม่เป็นหรอก “ดรีมแคชเชอร์ก็ไม่ได้ทำยากอะไรนะคะ แต่ฉันคงถนัดยานอนหลับมากกว่า…” +

100 1

ทางเดียวที่ไบรอาร์นึกออก, และทางที่เธอขยับตัวน้อยที่สุด… หล่อนยกตะกร้าสมุนไพรขึ้นและหมุนตัวกลับเข้าบ้าน “ทางนี้ค่ะแคสซี่ เร็วเข้า” —โดยไม่ลืมที่จะโผล่หน้ามากวักมือเรียกเพื่อนสนิทที่ยังสู้ชีวิตอยู่ด้านนอกให้เข้ามาหลบด้วยกัน

100 1

เธอตวัดสายตามองตามร่างบางที่วิ่งวนออกไปอีกทางโดยไม่ได้หยุดขยับมือที่กำลังจัดการกับมัดสมุนไพร ‘แคสซี่นี่…พลังงานล้นเหลือจังเลยนะคะ’ เสียงตะโกนขอความช่วยเหลือที่ฟังดูสิ้นหวังของคาสซานดราทำให้ไบรอาร์โคลงศีรษะช้าๆ อย่างไม่รีบร้อน ขัดกับสถานการณ์ “Hm…?” กับฝูงแมลงที่ดูหัวเสียเช่นนี้ ใช้ควันหรือสเปรย์สมุนไพรไม่สามารถช่วยอะไรได้หรอก +

100 1

ดวงตาคู่โตที่ปรือปิดอยู่หน่อยๆ หลุบมองพื้นหญ้า ขณะไล้ปลายนิ้วไปตามใบของต้นไม้ล้มลุกหน้าตาไม่สลักสำคัญที่ขึ้นอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่ที่เธออาศัยนอนกลางวันเมื่อครู่ หล่อนตั้งสมาธิอยู่อึดใจ, ดอกไม้สีม่วงอมน้ำเงินทรงประหลาดคล้ายหมวกก็ค่อยๆ คลี่ออกจากหน่อตูมช้าๆ “—ก็ประมาณนี้?…แล้วฉันก็ปรุงยากับทำเครื่องรางค่ะ” “มีอะไรสงสัยอีกมั้ยคะ?”

100 1

Elidh🎀 @ttw-elidh.bsky.social · 02/06/2026

“Hmm.” หัวคิ้วเรียวขมวดเข้าหากันน้อยๆ อย่างยากจะสังเกต ครึ่งหนึ่งเธอกำลังพิจารณาว่าถ้าเป็นอย่างที่เขาพูดจริง เธอจะได้ชื่อว่าเป็นแม่มดที่เก่งกาจขนาดไหนกันนะ และอีกครึ่งหนึ่งก็กำลังคิดว่าเป็นเรื่องยุ่งยากเหลือเกินที่จะต้องมาอธิบาย [บทเรียนว่าด้วยเรื่องแม่มด101] ให้กับคนอายุเท่านี้ “น่าเสียดาย, แต่ฉันเป็นแม่มดพฤกษาค่ะ” เธอตอบเสียงค่อย “ส่วนที่ว่าทำอะไรได้…” +

100 1

Reposted by Briar

#TTW_Autumn ณ ถนนย่านการค้า หากเดินตรงไปเรื่อย ๆ จะเห็นห้องเสื้อแห่งหนึ่งที่ดูไม่มีอะไรเป็นพิเศษ นอกจากสีชมพูหวานนั่นที่ออกจะเป็นเอกลักษณ์หนึ่งเดียวของห้องแห่งนี้

13540 40

ศีรษะประดับกลุ่มผมสีอ่อนเอียงไปทางหนึ่ง ดวงตาโตกระพริบปริบอย่างพยายามทำความเข้าใจ, ภาพของแม่มดเล่นไล่จับกับฝูงแมลงไม่ใช่สิ่งที่มีให้เห็นบ่อยนักแม้แต่กับคนที่ใช้ชีวิตอยู่กับป่า “แคสซี่, ฉันต้องช่วยอะไรมั้ยคะ?” เป็นคำถามที่ไม่รู้อยากได้คำตอบจริงหรือไม่ เพราะผู้ถูกถามดูไม่น่าจะว่างฟังสักเท่าไหร่…?

100 1

ไบรอาร์เพิ่งกลับออกจากป่ามาได้ไม่นาน และหล่อนก็กำลังง่วนอยู่กับการจัดการตะกร้าสมุนไพรที่ตากอยู่หน้าบ้านขณะคิดถึงเมนูอาหารเย็นอย่างเช่นทุกวัน เป็นช่วงเวลาที่แสนจะปกติและสงบสุข เว้นเสียแต่—เสียงหวีดร้องคุ้นหูที่ดังมาแต่ไกล แคสซี่? ไม่น่าใช่? เส้นผมสีส้มคุ้นตาทอประกายกับแสงแดดยามเย็น และร่างของเพื่อนสมัยเด็กที่เธอเห็นมาตั้งแต่ยังเล็ก แคสซี่, จริงๆ “Ohh…” +

100 1

เธอยันตัวลุกขึ้นนั่งช้าๆ พลางปิดปากหาว ไม่ได้สนใจใบไม้ที่ยังติดอยู่ในเส้นผมหรือเสื้อผ้า “…ฝันร้ายหรอคะ?” เพราะคนที่ถามคำถามประเภทนี้ออกมา หากไม่ได้มีเรื่องกวนใจให้คิดมากเฉยๆ ก็มีเรื่องกวนใจให้คิดมากจนฝันร้าย, แต่ไบรอาร์ไม่ใช่คนประเภทที่จะมานั่งฟังเรื่องคิดมากของใครที่ไหนก็ได้เป็นงานอดิเรก

100 1

เปลือกตาหนักปรือเปิดขึ้นอย่างงัวเงียๆ ข้างหนึ่ง เผยนัยตาสีฟ้าใสเหลือบชมพูดูน่าพิศวง, เมื่อพบว่าเป็นชายร่างสูงเจ้าของเรือนผมสีบลอนด์เข้มคนเดียวกับที่เธอเดาจากเสียงจริงๆ หล่อนก็หลับตากลับไปราวกับเตรียมจะนอนต่อ “…ไม่ได้ค่ะ” เสียงเอื่อยเฉื่อยคล้ายคนกำลังจะเคลิ้มหลับกระซิบตอบหลังสายลมใบไม้ร่วงพัดผ่านไป “นั่นเป็นความสามารถของแม่มดแห่งการหยั่งรู้ต่างหาก” +

100 1

เส้นผมยาวสีหม่นร่วงลงปรกหน้า บดบังดวงตาจากแสงอาทิตย์ที่ลอดผ่านกิ่งไม้ลงมาอย่างพอเหมาะพอดี ราวกับเป็นใจให้เธอได้นอนต่อ ไม่มีอะไรบอกได้ว่าเธอตื่นหรือยัง, …แต่อาจเว้นเพียงจังหวะลมหายใจที่ไม่เสถียรเหมือนกับตอนแรกเท่านั้นที่ชี้ว่าเธอรู้สึกตัวแล้ว

100 1