iiinova — where your digital self keeps evolving

พอขึ้นบันไดมาถึงชั้นสองก็จะเจอห้องรับแขก ถัดมาเป็นโต๊ะอาหาร และครัวขนาดกลางด้านข้าง พื้นที่ค่อนข้างเยอะ เพราะห้องนอนจะอยู่ชั้นสาม "ตามสบายนะ" พูดจบก็ปลีกตัวไปด้านในครัว เพื่อหยิบเมนูใหม่ที่แม่พูดไว้ก่อนหน้า

100 0

รู้สึกท่าทางตัวเองตอนนี้ดูไม่เป็นธรรมชาติ เลยเก็บมือกลับมาแบบเก้อเขิน "แล้วก็จะหมดแรงตอนปิดร้าน เป็นอย่างนี้ทุกวันนั่นล่ะ" นินทาคุณแม่ตัวเองกลางร้านเลย แต่ใบหน้าเมื่อพูดถึงคนในครอบครัวนั้นเต็มไปด้วยความอ่อนโยน "มาเถอะ" ต้องขอบคุณแม่ที่ช่วยทำให้บรรยากาศสบายขึ้น มีพลังจิตหรือไงนะ ถึงออกมาได้จังหวะพอดีแบบนั้น เขาคิดระหว่างเดินนำขึ้นไปชั้นสอง

100 0

รอยยิ้มสวยงามสะท้อนในดวงตา ช่างเป็นรอยยิ้มที่ชวนให้อยากยิ้มตาม เขาระบายยิ้มออกมาเมื่อได้เห็นรอยยิ้มนั้น ยื่นปลาในมือไปแปะข้างแก้มเธอเบาๆ "แปะ" ปลายนิ้วแตะค้างไว้บนผิวแก้ม โดยมีกระดาษเป็นตัวคั่น

100 0

ระยะทางนั้นไม่ไกลนัก ทำให้ตอนนี้ทั้งคู่เดินมาถึงหน้าร้านแล้ว แต่แม้จะถึงจุดหมายแล้ว เขาก็ยังไม่อยากปล่อยมือที่กุมไว้ รู้สึกเสียดายที่จะต้องปล่อยมือ แต่ข้ออ้างเรื่องหลงทางก็ใช้ไม่ได้แล้ว "เธอคงอยากได้ตัวนั้นแน่ๆ" เขาคลายมือระหว่างพูดดึงความสนใจ ใช้อีกมือชี้ไปยังตุ๊กตาหมึกยักษ์ในร้าน

100 0

ประโยคหลังหันมาพูดกับหญิงสาว ช่างพอเหมาะพอเจาะกับสถานการณ์ก่อนหน้าเหลือเกิน “งั้นแม่ไปก่อนนะ โทคิดูแลเพื่อนด้วย” เจ้าตัวว่าจบก็หายกลับเข้าไปในครัว ส่วนเขาก็งงกับการมาเร็วไปเร็วของแม่อยู่ ?????? “… อ่า งั้นก็ เชิญ..?” เขาลุกขึ้นผายมือไปทางบันไดขึ้นบ้านด้วยท่าทางก็ดูตลกนิดหน่อย

100 0

ก่อนที่เขาจะได้ตอบกลับอะไรเพิ่มเติม เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นมาจากหน้าเคาน์เตอร์ “ตายจริง ยังไม่กลับเหรอจ๊ะ” เป็นคุณแม่ของโทคินั่นเอง “สึบากิจัง อยากลองชิมเมนูใหม่ของร้านไหม ยังไม่ได้วางขายเลยนะ” คุณแม่พูดด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม และหันไปพูดกับลูกชาย “โทคิพาสึบากิจังไปกินนะ ไปนั่งสบายๆ ข้างบนเถอะจ้ะ“

100 0

“เดี๋ยวเอามาติดกำแพงอีกที วันนี้ช่วยแค่นี้ก็พอ” เดิมทีนี่ก็แค่ข้ออ้างให้ได้ใช้เวลากับอีกฝ่ายมากขึ้นเท่านั้น “ขอบคุณนะ”

100 0

冬喜🍊 @toukirkm.bsky.social · 24/03/2026

คุณประธานชมรมเดินไปจัดนู่นจัดนี่อีกมุมหนึ่ง แม้จะไม่มีการพูดคุยกันแต่ก็ไม่รู้สึกอึดอัด เป็นความเงียบที่ชวนให้รู้สึกสบายใจ พอเขาเดินกลับมาตรงจุดที่อีกฝ่ายอยู่อีกที ก็พบว่ามีปลากระดาษเต็มไปหมด ..อาจจะเยอะไป “ปลาว่ายเต็มห้องแล้ว“ เอ่ยเสียงขบขัน นั่งลงฝั่งตรงข้ามเธอ หยิบปลาขึ้นมาพลิกเล่นตัวนึง

100 0

รู้สึกดีใจที่อีกฝ่ายตอบรับไอเดียของตน แต่ก็นึกปัญหาหนึ่งขึ้นมาได้ เขาหันมองโซนครัวผ่านกระจกใส ด้านในเต็มไปด้วยพนักงานประจำครัว พื้นที่คงจะไม่พอสำหรับการทำขนมเล่นแน่ แต่เขาเสนอไปแล้วนี่สิ.. “แต่ว่า..” เขาพูดเกริ่นก่อนจะค่อยๆ หันกลับมามองคนตรงหน้า “ต้องไปครัวชั้นสองบนบ้าน โอเคหรือเปล่า” ความกังวลใจฉายชัดผ่านดวงตา กลัวว่าจะสร้างความกระอักกระอ่วนใจให้อีกฝ่าย

100 0

冬喜🍊 @toukirkm.bsky.social · 24/03/2026

อุณหภูมิร่างกายที่ส่งผ่านฝ่ามือ ราวกับส่งผ่านมายังอกซ้ายด้วย ความรู้สึกอบอุ่นอัดแน่นอยู่ในหัวใจ พอรวมกับรอยยิ้มสวยที่ส่งมา มันเกิดเป็นความสั่นไหวที่ยากจะควบคุม ”อือ“ ดวงตาโค้งลง ริมฝีปากหยักยิ้มน้อยๆ เขาตอบกลับไปเพียงเท่านั้น และกระชับฝ่ามือจนสองมือกุมกันแน่นขึ้น ก่อนจะพามุ่งไปสู่จุดหมาย ในเวลานั้นเขาก็คิดขึ้นมา การกุมมือคนที่ชอบ สามารถทำให้เวลาผ่านไปเร็วได้ขนาดนี้เลยสินะ

100 0

冬喜🍊 @toukirkm.bsky.social · 21/03/2026

ความจริงมันก็ไม่ได้มีส่วนไหนที่ต้องเร่งทำแล้ว ถึงไม่ทำวันนี้ก็ทัน เพราะงั้นเขาถึงได้เตรียมกลับบ้าน และก็บังเอิญเจออีกฝ่ายเข้า แต่ว่า.. “ถ้างั้นช่วยตัดกระดาษเป็นรูปปลาหน่อยได้ไหม” เพิ่มจำนวนปลาอีกสักนิดก็ดีเหมือนกัน

100 0

冬喜🍊 @toukirkm.bsky.social · 18/03/2026

(ผปค.แทนได้ไหม เมี้ยว) มองตามจุดที่เธอชี้ไป สิ่งแรกที่ดึงดูดสายตาเลยคือตุ๊กตาปลาหมึกตัวยักษ์ คิดว่าอีกฝ่ายคงอยากได้ไปเป็นเพื่อนโทมัสแน่ๆ “โอเค” หางตาเหลือบมองมือที่ดึงอยู่ที่ชายเสื้อ ก่อนจะกล่าวโดยที่เบนสายตาไปทางจุดหมาย “จับไว้ เดี๋ยวหลง” ทั้งๆ ที่คนไม่ได้เยอะถึงขนาดจะคลาดกันได้แท้ๆ แต่ก็เลือกที่จะพูดออกไปแบบนั้น

100 0

冬喜🍊 @toukirkm.bsky.social · 18/03/2026

ดูเหมือนอีกฝ่ายจะเข้าใจผิดเป็นอีกทาง เขาโบกมือเบาๆ แล้วอธิบายว่าทำไมถึงถามแบบนั้น "ไม่ได้จะให้เธอไปช่วยในครัวหรอก" งั้นเหรอ ถ้าไม่ค่อยได้ทำก็เป็นโอกาสดีเลย "งั้นอยากลองทำขนมไหม พวกคุกกี้ก็ทำไม่ยากมากนะ เดี๋ยวฉันพาทำ" สองแขนเท้าลงบนโต๊ะ โน้มตัวไปด้านหน้าเล็กน้อย รอคำตอบเธอ

100 0

ดูไม่มีอะไรเป็นชิ้นเป็นอันสุดๆ สิ่งที่ทำให้ห้องนี้ดูมีชีวิตชีวาก็คงเป็นตู้ปลาของชมรมที่ย้ายมาไว้ในห้องจัดแสดงนี้ ”ยังเตรียมไม่ถึงไหนเลย“

100 0

จากสายตาที่ได้รับ ทำให้รู้สึกเหมือนเมื่อกี้ตัวเองเผลอทำอะไรบางอย่างไปแบบไม่รู้ตัวอย่างไรอย่างนั้น แต่ก็ไม่รู้อยู่ดีว่าเรื่องอะไร.. . ระยะทางระหว่างโรงฝึกกับห้องสำหรับจัดแสดงชมรมของเขาไม่ไกลมาก ไม่นานก็ถึง ด้านในห้องตอนนี้ไม่มีสมาชิกอยู่ อาจจะกลับกันไปหมดแล้ว ภายในห้องมีกระดาษสีที่ถูกตัดเป็นรูปปลาวางรวมไว้ กับโต๊ะที่จัดเป็นระเบียบ

100 0

(ฝังเลย 🪦) เพราะก่อนหน้านี้คุยกันเรื่องปลา เลยคิดว่าที่อีกฝ่ายบอกถูกใจนั่นหมายถึงสมาชิกปลาในชมรมตัวเอง เลิกคิ้วเล็กน้อยตอนถูกจ้อง เข้าใจว่าอีกฝ่ายกำลังอยากได้สมาชิกปลาไปเลี้ยง “งั้นก็มาหาบ่อยๆ จะได้เจอกันเยอะๆ“ คุยคนละเรื่องเดียวกันสุดๆ

101 0

พอจะเข้าใจความรู้สึกอีกฝ่ายอยู่ แต่ว่า.. ถ้างานในครัวก็ต้องอาศัยความชำนาญประมาณนึง พนักงานเสิร์ฟก็ไม่จำเป็นเพราะลูกค้านั่งโต๊ะไม่เยอะ แคชเชียร์ก็.. เป็นความรู้สึกส่วนตัวที่ไม่อยากให้อีกฝ่ายไปทำเอง เอายังไงดีนะ.. ระหว่างคิดก็นึกเรื่องไอเดียนึงออก “ปกติเธอทำขนมไหม?”

100 0

ก่อนหน้านี้เป็นอีกฝ่ายที่ทำเสียงและท่าทางเลียนแบบจิ้งจอกตามหน้ากาก คราวนี้เขาเป็นแมวก็ควรจะร้องเหมียวบ้างไหมนะ แต่มันชวนเขินเกินไปสุดท้ายไม่กล้าทำอยู่ดี เขายกมือถือขึ้นดูเวลา ยังมีเวลาเหลือก่อนจะถึงเวลาจุดพลุ ฆ่าเวลาระหว่างนี้จะดีกว่า “ยังพอมีเวลา รองหัวหน้าอยากเล่นอะไรไหม”

100 0

ตั้งใจว่าจะขอหน้ากากที่อยู่ในมืออีกฝ่ายมาสวมเอง ไม่คิดว่าจะกลายเป็นโดนสวมให้ แต่ถึงอย่างนั้นก็ให้ความร่วมมือโดยการโน้มตัวลงไปเล็กน้อย ลอบมองหน้าอีกคนที่ดูจะขึ้นสี หรืออาจจะเป็นเพราะอากาศร้อนกันนะ เพียงครู่เดียวหน้ากากแมวก็มาอยู่บนใบหน้า รู้สึกไม่ชินเล็กน้อยที่มีอะไรมารัดหัว แต่ถ้าอีกฝ่ายชอบก็คิดว่ามันก็ไม่แย่นัก มุมปากหยักโค้งวาดเป็นรอยยิ้ม ขบขำกับท่าทางชอบใจของเธอ “ขอบคุณ”

100 0

ยกยิ้มขึ้นมาเมื่อนึกถึงสมาชิกพิเศษในตู้สี่เหลี่ยม เขาส่ายหัวให้กับคำถามนั้น “มีสี่ตัว เท่าเดิม“ เขาหันมายกยิ้มแหย่ เอ่ยแซวคนข้างตัว “ถูกใจสมาชิกของเราเข้าเหรอ”

100 0

”เดี๋ยว—“ รีบยื่นมือไปเบรกไว้ทันทีที่อีกฝ่ายทำท่าจะลุก ในใจร้องตะโกนว่า ไม่ให้แม่ได้คุยกับอีกฝ่ายในสถานการณ์นี้จะดีที่สุด (กลัวโดนเผา) “ไม่อยากคุยกับฉันเหรอ” ด้วยคำพูด น้ำเสียง และการกระทำ พอมารวมกันจึงดูเหมือนเขากำลังอ้อนอยู่อย่างไรอย่างนั้น ซึ่งแน่นอนว่าเจ้าตัวก็ไม่รู้ตัวเหมือนกัน

100 0

ทันทีที่ได้เห็นภาพนั้น เขาเกิดความสงสัยขึ้นมาฉับพนัน จิ้งจอก..ร่ายมนตร์ได้ด้วยงั้นเหรอ เพราะในตอนนี้ รู้สึกเหมือนกำลังถูกสะกดอยู่อย่างไรอย่างนั้น จิ้งจอกนี่..ต้องดูเจ้าเล่ห์ไม่ใช่เหรอ “แบบนี้มันน่ารักเกินไปนะ” หลุดพูดออกมาเสียงเบา พอรู้ตัวว่าเผลอพูดออกไปก็ชะงัก ก่อนจะกลบเกลื่อนไปเรื่องอื่น “เอามาสิ เดี๋ยวใส่เป็นเพื่อน“ ชี้ไปที่หน้ากากแมวในมือเธอ

100 0

Meecha._. (วาดรูปเปิดโรล) @meecha-rkm.bsky.social · 09/03/2026

จังหวะที่อีกคนช้อนตามอง ทำเอารู้สึกเหมือนหัวใจแกว่งไปจังหวะนึงเลย มองกันแบบนั้น ถ้าคำตอบคือไม่ได้ก็คงเปลี่ยนเป็นได้ น่ารัก “ได้อยู่แล้ว“ “แต่อาจจะรกหน่อยนะ” ถึงแม้จะยังอยู่ในช่วงเตรียมงาน และยังไม่เหมาะให้ใครเข้าไปชมก็ตาม แต่มันก็.. ใครจะทนปฏิเสธได้กัน

100 0

Reposted by 冬喜🍊

#NatsuRKM ณ มุมหนึ่งที่ผู้คนไม่ค่อยเพ่นพ่านมากนัก ปีนี้ก็คงไม่ได้เที่ยวเทศกาลฤดูร้อนด้วยกันอีกแล้วสินะ ทั้งที่สัญญาเอาไว้แล้วแท้ๆ อยากให้หม่าม้ามาด้วยกันจังนะ เมื่อคิดเช่นนั้นใบหน้าของเด็กสาวที่มักจะยิ้มแย้มอยู่เสมอก็เปียกชุ่มไปด้วยน้ำตาโดยไม่รู้ตัว ..อ่า อย่าร้องสิ ..ยิ้มเข้าไว้นะ ( มาตามแอคทีฟแบบเต่าแสนปีค่าTT... . มาปลอบหรือชวนเดินเที่ยวได้นะคะ!)

01213 0

สะดุ้งเบาๆ ตอนถูกแตะที่ปลายจมูก ก่อนจะหลุดโฟกัสไปเห็นพวงแก้มที่ขึ้นสีจาง มองแล้วดูน่ารักจนรู้สึกเหมือนสมองมันจะช็อตไปชั่วขณะเลย คำเหน็บเบาๆ ไม่จริงจังช่วยเตือนให้กลับมาสนใจบทสนทนา “ตอนนี้ฉันยังอู้เลย จะให้เธอไปทำได้ยังไง” หันหน้าแสร้งทำเป็นมองไปทางครัวร้าน กลบเกลื่อนอาการตัวเองก่อนหน้า

100 0

ดวงตาฉายแววขบขัน หน้ากากจิ้งจอกถูกดึงมาไว้กับตัวก่อน “ไม่หลุดจากบทบาทหัวหน้าแก๊งแมวเหมียวเลยเหรอ” ตอบเจือเสียงหัวเราะ ก่อนจะดึงสายหน้ากากในมือเล็กน้อยแล้วสวมให้อีกฝ่ายอย่างเบามือ โดยให้ตัวหน้ากากอยู่ด้านข้างเพื่อไม่ให้บดบังการมองเห็น ”คิโยะคิตสึเนะ“ วางมือแปะๆ หัวสองสามทีแล้วผละไป

100 0

พยักหน้าตอบโอเคไป คิดในใจว่าวันจริงจะหาเวลามาดูให้ได้ “แล้วเธอจะกลับเลยไหม?“ เอ่ยถามเมื่อออกมาด้านนอกโรงฝึก เกือบลืมไปว่าตอนแรกเขากำลังจะกลับบ้าน แต่เพราะบังเอิญเจออีกฝ่ายก็เลยยาวมาจนตอนนี้

100 0

ท่าทางอีกฝ่ายที่เปลี่ยนไปทำเจ้าตัวชะงัก สายตาสบกับดวงตาคู่สวย พอได้ยินคำพูดที่หนักแน่นของอีกฝ่าย เขาขยับเข้ามาใกล้โต๊ะกว่าเดิมเล็กน้อย ยกแขนข้างหนึ่งขึ้นมาเท้าคางไว้ ก่อนจะยกยิ้มให้ “อืม งั้นมาคุยเล่นกันจนปิดร้านเลย” ถือเป็นประโยคอนุญาตจากลูกเจ้าของร้านแห่งนี้ โต๊ะนี้เหมาให้เธอทั้งวันด้วยความยินดี รวมถึงเวลาของเขาเองก็ด้วย

100 0

ถ้าเป็นตัวเองก่อนหน้าก็คงไม่สนใจร้านแบบนี้แน่ๆ แต่มันคงเป็นแบบนั้นล่ะมั้ง .. ความรู้สึกไม่เป็นตัวเองเวลาอยู่กับคนที่ชอบน่ะ และเขาเอง ก็ชอบที่ตัวเองเป็นแบบนี้ หน้าร้านมีหน้ากากเรียงรายสูงจนเลยหัว พ่อค้าส่งเสียงเรียกลูกค้า ชักชวนให้ลองสวมได้ตามอัธยาศัย โทคิถือหน้ากากจิ้งจอกไว้ในมือ ก่อนจะยกมาทาบหน้าคนข้างๆ แทน “คิตสึเนะจัง“ จิ้งจอกน้อยคิโยโกะ

100 0

kiseki | 希星輝 (เรคิเอย์) @rkm-kiseki.bsky.social · 17/02/2026

ยืนทำตัวไม่ถูกตอนที่อีกฝ่ายไม่อยู่ เพราะไม่รู้ว่าเดินไปไหนได้บ้าง ก็เลยยืนอยู่กับที่อย่างนั้นจนเธอกลับมา ”ฉันโอเค ขอบคุณนะ“ พูดเสร็จก็นึกเหตุผล(ข้ออ้าง)ที่จะอยู่ต่อไม่ออก เลยถามคำถามชวนงงออกมา “มีอะไรให้ช่วยอีกไหม?” ทั้งๆ ที่ไม่ใช่ชมรมตัวเอง แต่ก็เผลอเสนอตัวช่วยไปเสียอย่างนั้น..

100 0

Reposted by 冬喜🍊

#BunkasaiRKM #RKMInoriya "ยินดีต้อนรับสู่ร้านคาเฟ่เมดไทโชโรมันครั- ค่ะ..." เทศกาลอีเว้นท์ใหญ่ประจำปีของโรงเรียน ได้มีโอกาสแต่งตัวในโรงเรียนทั้งทีจะให้เสียแรงที่แต่งกายได้อย่างไร @endounatsumi.bsky.social ดูเหมือนว่าเมดทั้งสองคนแห่งห้อง 2B จะทำหน้าที่ของตัวเองได้อย่างขยันขันแข็ง...หรือเปล่านะ...? 🗿❓ CMS: Aixxsann (มาช้าดีกว่าไม่มานะครับ(...))

0910 0

(อ้าก คนที่อะไรนะคะ คนที่อะไรน้าากหดสว) อืม.. ส่งเสียงในคอก่อนมองไปรอบๆ แล้วก็เห็นร้านนึงน่าสนใจ "อันนั่นน่าสนใจ" เขาชี้ไปที่ร้านขายหน้ากาก ที่มีเหมือนส่วนใหญ่จะเ็นหน้ากากจิ้งจอก แต่ก็มีแบบอื่นเหมือนกัน เพราะระหว่างเดินมาเห็นบางคนใส่กันเลยรู้สึกสนใจอยู่นิดหน่อย

100 0

ชะงักไปกับคำถามนั้น แต่ถ้าให้ตอบตามจริงก็ "อยู่จนปิดร้านก็ได้" เอียงหัวเล็กน้อยตอนพูด หงอนบนหัวก็ขยับตาม-

100 0

つる | Tsuru 🌟 @rkm-tsuru.bsky.social · 08/02/2026

ตอนโดนบอกว่าอย่าซน จู่ๆ ก็รู้สึกเหมือนตัวเองมีหูมีหางงอกขึ้นมาแล้วจะวิ่งป่วนอย่างไรอย่างนั้น.. "ไม่เป็นไร" ปัดความคิดไร้สาระออกไปแล้วเอากล่องไปวางตรงที่เธอบอก อดมองไปรอบๆ โรงฝึกไม่ได้ ปกติเคยเห็นแต่มุมฝั่งผู้ชม พอมายืนแบบนี้รู้สึกเหมือนตัวเองเหมือนนักกีฬาเสียเอง ถึงตอนนี้จะดูรกเพราะเป็นช่วงงานวัฒนธรรมก็เถอะ

100 0

Reposted by 冬喜🍊

[ #NatsuRKM | 8 สิงหา | ศาลเจ้าคาเซะคาวะ ] มาเดินชมงานดูพลุกับ @rkm-yuusei.bsky.social “……ねえ、佑星“ ”君といると、心があったかい....“

0811 0

(ฮืออฮือออ ฟินมากมายค่ะ ขอบคุณสำหรับโรลค่า พ้มร้ากจ้มหมึก😭🧡💜)

100 0

หลังแยกกับเธอก็เดินกลับห้องของตัวเอง พอถึงหน้าห้องก็ไม่ได้เปิดประตูเข้าไปทันที ยืนค้างอยู่อย่างนั้น ในหัวกำลังย้อนเหตุการณ์ที่ตัวเองทำก่อนหน้าตอนอยู่ที่ระเบียง ในอกเต้นระรัวราวกับอยากตะโกนให้เจ้าของร่างกายได้รับรู้ รู้สึกเขินย้อนหลังขึ้นมาเฉยเลย แต่ตอนนั้นคุณรองหัวหน้าน่ารักจริงๆ.. ยืนให้อารมณ์สงบลงสักพักถึงค่อยกลับเข้าห้องพักไปพร้อมกับความรู้สึกที่เริ่มผลิบานในใจ

100 0

#NatsuRKM [8 Aug - ศาลเจ้าคาเซคาวะ] w/ @tsukiyo-rkm.bsky.social สีสันอันเป็นเอกลักษณ์ของเทศกาลแต่งแต้มสถานที่ที่คุ้นเคยกลายเป็นแปลกใหม่ขึ้นมาจนชวนให้รู้สึกไม่ชินที่ตัวเองมาอยู่ท่ามกลางความครึกครื้น แต่เพราะมากับคนคุ้นเคย จึงไม่รู้สึกว่าตัวเองแปลกแยกจากสีสันนี้นัก ยิ่งได้มีโอกาสใช้เวลาด้วยกันมากขึ้นยิ่งรู้สึกสบายใจ "ไปร้านไหนต่อดี?" ถามโดยที่มือยังถือริงโกะอาเมะไว้

11012 0