D’er lenge no sid valentin,
men rosorn’ ero kveika
som eg då gav de, kjærast min,
med milde ord og blodraudt vin
med borni våre leikad’.
Dei bragad’ i sin beste blom –
mid komo i slikt gjede;
dei toko kje – dei *gåvo* rom,
og alle felde same dom:
d’er gildt med dilik glede.
1/2