iiinova — where your digital self keeps evolving

•Hideo Yuudai | 2-M• @thk-yuudai.bsky.social · 15/04/2025

(Pov โคยูกิเคาะบ้านคุณ 🐈‍⬛ เจอ cv โคยูกิคุงเองก็ cover เพลงนี้ก็เลย..)

076

Reposted by koyuki

( Pov คนรอบตัวยูไดโดนยูไดอีกคนมาผีหลอกวิญญาณหลอนค่ะใส่ค่ะ🔥 สามารถอ่านสถานการณ์ใน ALT ได้โลย🫳 )

คุณเจอเข้ากับยูได เขายังคงพูดคุยและทักทายคุณตามปรกติ ในขณะที่กำลังพูดคุยกันอย่างออกรส คุณก็สังเกตได้ถึงอะไรบางอย่าง..

ไอร้อนค่อยๆ ระอุขึ้นมาใกล้ตัว ไม่ใช่จากใครที่ไหน แต่เป็น‘ใคร‘ที่กำลังอยู่กับคุณ

“Aคุง/จัง ดูนี่สิครับ”

สองแขนของเขายื่นออกมาด้านหน้า มันปรากฎแผลไหม้ฉกรรจ์เห็นเนื้อเกรียมและแดงอย่างน่าหวาดกลัว ควันสีขาวที่ลอยออกจากบาดแผลบ่งบอกว่ามันเพิ่งมีมาแบบสดใหม่

กลิ่นของเนื้อไหม้อย่างน่าสะอิดสะเอียนพลันให้หันหน้าหนี ทั้งจากกลิ่นและความสยดสยองตรงหน้า

คุณเห็นรอยยิ้มของเขา.. มันยังปรากฎอยู่บนใบหน้า พร้อมกับแสงสว่างจากประกายไฟที่ค่อยๆ ลุกโชนจากบาดแผลและใบหน้าของเขา

”ตัวผมกำลังติดไฟ“

…

03120

koyuki @thkkoyuki.bsky.social · 14/04/2025

(ใจดีแน่สิ ☺️ มาเพ้ทๆๆ บ่อยๆ โรลสนุกอ่ะ งี้ด)

000

Reposted by koyuki

(pov: โคยูกิคุงดิ้งด่องบ้านคุณ)

03625

(pov: โคยูกิคุงดิ้งด่องบ้านคุณ)

03625

เจ้าของชื่อเดินเข้าไปใกล้คุณ ก่อนจะคว้ามือคุณไว้ เหมือนเขาจะรับรู้ได้ว่ามีบางอย่างแปลกๆ เกิดขึ้นกับคุณ แต่มันก็ดูออกยากนักว่าเขาเห็นสิ่งเดียวกับคุณหรือไม่ หรือว่าสำหรับเขาแล้ว ท้องฟ้ายังคงเป็นสีของท้องฟ้าตามเดิม “หลับตาลงสิ” เขาว่า ก่อนจะออกแรงดึงมือที่จับกับคุณเบาๆ พาเดินนำไปไหนสักทาง คุณเพียงต้องเชื่อใจ และยอมให้เขานำทาง

000

[ 山内義貞 ] [ฝึกงาน] @thkyoshisada.bsky.social · 12/04/2025

(Pov โคยูกิเคาะบ้านคุณ 🐈‍⬛ เจอ cv โคยูกิคุงเองก็ cover เพลงนี้ก็เลย..)

076

Reposted by koyuki

( สำหรับ 3-D ที่ไม่ได้เข้าดิสคอต อาจารมีร่างเด็กๆเป็นเเมวนั่งอ้วนมาใหัเย่ๆๆๆ จากนี้ฝากตัวด้วยนะค้าบ drive.google.com/drive/folder... )

07554

ว่าจบแล้วก็ลงจากจักรยานไปยืนอยู่ข้างๆ “คุณลงไม่ไปนั่งตากลมด้วยกันหรอครับ” เขาเอียงคอถาม

100

“จากทุกที่ในเมือง” น้ำเสียงของเขาเรียบ ๆ ไม่ได้ตำหนิ “คุณลุงเลือกจะพาผมมารับลมทะเลตอนกลางคืนเนี่ยนะครับ” เขาหัวเราะคิกคักออกมาเบาๆ “ทะเลมืดๆ มองไม่เห็นอะไร” “เป็นคนที่ไม่มีเซ้นส์เลยนะครับ” จังหวะสุดท้ายของประโยคเหมือนถูกผูกโบว์ด้วยคำล้อ “…ถึงจะดูสิ้นคิด แต่ก็ดีกว่าโรงพักเยอะเลยครับ” เอาเถอะ ถึงจะไม่ให้คะแนนเต็ม ก็ยังให้ผ่านอยู่ดี +

100

โคยูกิยังคงนั่งอยู่บนเบาะซ้อนท้าย ท่าทีไม่ได้ตอบรับหรือปฏิเสธอะไรชัดเจน เขาเงียบเฉยตลอดทางที่ล้อหมุน ตั้งใจทำเหมือนว่ากำลังเมินคำพูดของคุณ จนกระทั่งจักรยานจอดลงริมทะเล เสียงคลื่นที่มองไม่เห็นซัดมากับลม กลิ่นคาวเค็มแทรกเข้าจมูก โคยูกิไม่รีบลงจากเบาะ เขาเพียงแค่เงยหน้ามองทะเลเงียบ ๆ แล้วขยับเส้นผมที่โดนลมตีจนพันกันออกจากหน้าอย่างเฉื่อยชา +

100

“ใจร้ายเหรอครับ…” เขาพึมพำกับตัวเอง เสียงเบาพอให้หลุดรอดเพียงขอบลมหายใจ “ผมน่ะ ใจดีจะตาย” น้ำเสียงไม่แสดงอารมณ์ เหมือนคนกำลังพูดถึงดินฟ้าอากาศในวันที่ใครสักคนเพิ่งหายไปจากขอบฟ้า ’ไว้วันหลังค่อยกลับมาเล่นกันใหม่นะครับ’ ’เพราะถ้าหายไปนานเกินไปล่ะก็‘ …ผมจะลืมหน้านายเสียก่อน (จบโรล😼 เย่)

110

โคยูกิเงียบ เขาเพียงมองแผ่นหลังที่กำลังเคลื่อนไปช้า ๆ เขาไม่ไล่ตาม ไม่ถาม ไม่ห้าม มีเพียงรอยยิ้มบางเฉียบ ที่ปรากฏขึ้นตรงมุมปาก เหมือนเด็กที่เพิ่งได้ของเล่นชิ้นโปรด แต่เลือกจะยังไม่แกะมันออกจากกล่องตอนนี้ เขายกนิ้วแตะขอบกระเป๋ากางเกงเบา ๆ บริเวณที่ซุกซ่อนบัตรเอาไว้ สิ่งเล็กน้อยที่ไม่เคยสำคัญ แต่ในเวลานี้กลับ มีน้ำหนักกว่าคำใด +

100

“ฟู-ริน-คุง” เสียงที่คุณคุ้นเคยดังขึ้นมาจากด้านหลัง ในขณะที่คุณกำลังสับสนอยู่ โคยูกิส่งยิ้มกว้างให้เหมือนทุกคราว เหมือนว่าเขาไม่ได้เห็นที่คุณเห็น ”กำลังจะไปไหนหรอ?“ เขาถามพลางอดินเข้าไปใกล้ ”ตั้งแต่เปิดเทอมยังไม่คุณจะมาทักทายกัน“ ”ห่างเหินกันเกินไปแล้ว“

100

“ไม่ได้ทำอะไรหรอกครับ” “คืนนี้แค่…นอนไม่หลับน่ะ” คำพูดสุดท้ายนิ่งพอจะจบเรื่อง “คุณลุงยังอยากพาผมไปที่สน. อยู่หรือเปล่าล่ะครับ” เขาถามอย่างอารมณ์ดี “จริงๆ คุณลุงจะพาผมไปที่ไหนผมก็ไม่ได้ติดขัดนักหรอกนะครับ?”

100

“แถมกลิ่นเหงื่อก็แรงขนาดนี้” เขาพึมพำเหมือนพูดกับลม “ถ้าจะหนีคงเลือกหลังใครที่หอมกว่านี้หน่อยน่าจะดีกว่า” ว่าจบแล้วก็หัวเราะคิกคัก ไม่ได้สนใจนักหรอกว่าผู้ฟังรู้สึกอย่างไร คุณไม่สนใจใันหนอก เนอะ? +

100

“คุณลุงคิดว่าถ้าผมก่อคดีจริง ๆ…” เสียงของเขาไม่มีท่าทีประชด แต่ฟังดูเหมือนตั้งใจจะลากคำถามให้กลายเป็นคำตอบในตัว “…ผมจะนั่งซ้อนหลังคุณลุงแบบนี้เหรอครับ” เขาเอียงหน้ามองด้านข้างของคุณ สายตาไม่ได้จ้องแรง แค่ดู ว่างเปล่าพอจะทำให้ใจไม่วางเฉย ถึงแบบนั้นรอยยิ้มจางๆ ที่คุ้นเคยก็คงอยู่ +

100

โคยูกินั่งซ้อนอยู่บนจักรยานโดยไม่พูดอะไรในทันที เขากะพริบตาช้า ๆ ดวงตาครื้มเหมือนคนเพิ่งตื่น ก่อนจะยกมือลูบชายกางเกงตัวเองราวกับเพิ่งสังเกตว่ามีรอยเปื้อนอยู่จริง ๆ แต่ไม่ได้แสดงท่าทีตกใจหรือคิดจะอธิบายอะไรเลย แค่ถอนหายใจเบา ๆ พลางเบนหน้าหนีเล็กน้อย ห่างจากไหล่คุณลุงสักคืบ—เผื่อกลิ่นเหงื่อจะเบาบางลง +

100

เขาว่าจบหันหลังก้าวเดินอีกทาง ก่อนจะพูดทิ้งท้ายทั้งที่ไม่หันกลับมา “แล้วไว้เจอกันนะครับรอบหน้า” เสียงแผ่วลงอย่างตั้งใจ แต่ฟังแล้วเหมือนเขาจะหมายถึง นัดมากกว่าคำว่าบังเอิญเสียอีก ”หวังว่ามันจะไม่น่าเบื่อ (เหมือนครั้งนี้) นักนะครับ“ ว่าแล้วก็เดินหายออกไป วันนี้หมดสนุกแล้วล่ะยูไดคุง (เย่!! แมวเมินแหล่ว 🐈‍⬛)

110

“ได้ครับ” เขายิ้มตอบรับ ทั้งที่ว่าชวนไปกินนั่นกินนี้ หรือที่ว่าคุณจะทำอาหารให้ทาน เอียงคอนิด ๆ ก่อนสบตา “แล้วผมจะคาดหวังเลยนะครับ ว่ายูไดคุงจะทำให้อร่อย” “ถ้าไม่อร่อยคงเสียเวลาผมแย่” เขาหัวเราะเบาๆ “หยอกนะคร้บ” “งั้นตอนนี้ก็..” “ไปก่อนนะครับ” (+)

100

เสียงสุดท้ายเจือความล้อเลียนนิด ๆ แต่เรียบนักจนแยกไม่ออกว่า จริงหรือไม่จริง “ไว้เจอกันใหม่นะครับ, รุ่น–พี่–อา–รา–โตะ” เขาเอ่ยชื่อคุณทีละพยางค์ ราวกับท่องคาถา ทิ้งไว้ให้ก้องในห้องที่กลับมาเงียบอีกครั้ง (ติดลมอ่ะคุน ยาวเรย)

000

“วันนี้เกมจบแล้ว” “คงต้องขอตัวก่อนนะครับ” ว่าแล้ว เขาก็ขยับตัวลงจากโต๊ะเรียนอย่างเงียบเชียบ เสียงรองเท้ากระทบพื้นเบาเหมือนจังหวะลมหายใจ …แผ่วพอจะฟังว่า ไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่จริง ๆ แล้ว—ทุกอย่างเพิ่งเริ่มต้น “วันนี้สนุกมากเลยครับ” เขาหันกลับมายิ้ม ระหว่างตั้งท่าจะเดินออกจากห้องเรียนไป +

100

ประโยคนั้นทิ้งค้างไว้ในอากาศ ปล่อยให้ความเงียบตกค้างระหว่างคำถามและคำตอบ และปล่อยให้คุณ…เป็นฝ่ายคิดเอง ว่าจริง ๆ แล้ว คุณอยากได้อะไรจากเขากันแน่ เขาหรี่ตาเล็กน้อย รอยยิ้มยังค้างอยู่ ไม่ไถ่ถาม ไม่เร่งรัด “เก็บไว้คิดก่อนก็ได้ครับ” เขาว่าขึ้นด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลตามเคย +

100

มือเขาวางบนโต๊ะ ใกล้ฝ่ามือของคุณจนแทบจะชิด เขาขยับยิ้ม ไม่ใช่รอยยิ้มแห่งความพ่ายแพ้ แต่เป็นรอยยิ้มของคนที่ เลือกจะแพ้ซ้ำ ๆ ไปเรื่อย ๆ ด้วยเหตุผลบางอย่าง “เราจะเล่นเกมต่อไปเรื่อย ๆ นะครับ” เสียงเขาแผ่วเบา ราวกับบทสวดที่ไม่มีสิ้นสุด “ผมจะแพ้ให้รุ่นพี่เรื่อย ๆ เลย” เขาเอนตัวเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิดหนึ่ง “แบบนั้นแล้ว…” “คนที่ชนะน่ะ อยากได้อะไรจากผมเหรอครับ?” +

100

“แถมยังรู้ด้วย ว่าผมไม่ได้ตั้งใจจะซ่อนอะไรเลยด้วยซ้ำ” “แต่ว่าการที่รู้ทุกอย่างแล้วยังเลือกจะนั่งอยู่ตรงนี้น่ะ” “มันน่ารักกว่าคำว่ารู้ทันเยอะเลย” โคยูกิหัวเราะเบา ๆ ในลำคอ ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยนราวกับกำลังสารภาพบาป “เกมนี้น่ะ—รุ่นพี่ชนะผมครับ” ถึงจะบอกแบบนั้นแต่ยังไม่หยิบบัตรในกระเป๋ากางเกงนั่นออกมาเฉลย ก็นะ.. มันไม่ได้สำคัญมาตั้งแต่ตอนแรกแล้วนี่นะ +

100

โคยูกิเลิกคิ้วเล็กน้อย เงียบไปเพียงอึดใจ ก่อนจะเปลี่ยนท่าทาง มือที่เคยกอดอกถูกปล่อยลงข้างตัว เขาหันกลับมาเผชิญหน้ากับคุณโดยตรง แล้วรอยยิ้มก็ปรากฏขึ้น กว้างกว่าทุกครั้งที่ผ่านมา “ปิ๊งป่อง~” เขาทำเสียงเลียนรายการเกมโชว์ในโทรทัศน์ “ถูกต้องครับ” น้ำเสียงคล้ายขำ คล้ายยอมแพ้ แต่ในแววตา กลับเหมือนคนที่เพิ่งเดินไปวางกับดักเสร็จเรียบร้อย +

100

เขาขยับปลายเท้าถอยออกมา ตอนที่มันอยู่ตรงนั้น—ก็ไม่เดือดร้อน และตอนที่มันไม่อยู่แล้ว—ก็ยังไม่เดือดร้อนเช่นกัน “ดีจังครับ ที่ยูไดคุงเจอมัน” เขายิ้มให้อีกครั้ง คราวนี้อ่อนกว่าเดิมเล็กน้อย เหมือนยอมให้เกมนี้เป็นของยูไดไปโดยไม่ขัดขืน “บางทีบัตรอาจจะอยากให้คุณเจอเองก็ได้” “ไม่รู้สิครับ“ เขาหัวเราะเบาๆ ”แบบนั้น..“ “ไว้แวะเวียนมาเจอกันบ่อยขึ้นก็ได้นะครับ”

100

เขาเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนยิ้ม ไม่ใช่รอยยิ้มของคนรู้ทัน แต่คล้ายคนที่เพิ่งได้เห็นคำตอบของเกมที่ไม่ได้ตั้งใจจะเล่นด้วยซ้ำ “ผมนึกว่ามันหล่นอยู่ที่อื่นเสียอีก” “ใต้เท้าเนี่ยนะ…แปลกดีเหมือนกัน” น้ำเสียงของเขานิ่งเรียบ ไม่ได้หวือหวา แต่มีอะไรบางอย่างในจังหวะคำที่ทำให้ใจหวิวแผ่ว ๆ เหมือนเขาไม่พูดถึงบัตรเลย…แม้จะพูดถึงมันอยู่ +

100

📢泰平高校 (PR) @taihei-pr.bsky.social · 11/04/2025

โคยูกิก้มมองบัตรในมือคุณ ก่อนจะเหลือบตามองไปยังจุดที่มันเพิ่งหล่นอยู่ใต้เท้าของเขาเอง ? เขาเอียงศีรษะเล็กน้อย คล้ายกำลังทบทวน “อา…” เสียงหลุดจากริมฝีปากเบา ๆ เหมือนพูดกับตัวเอง +

100

Reposted by koyuki

#THK_COMMU อีเวนต์ที่ 2 สัปดาห์ที่ 2 ของการใช้ชีวิตในรั้วโรงเรียนมัธยมปลายไทเฮ ช่วงเวลาแห่งการโปรโมทชมรมที่เรารักได้เริ่มขึ้นแล้ว ! แท็กประจำอีเวนต์ #THK_EVENT02 #THK_โปรโมทชมรม รายละเอียด : bit.ly/3EtvMCG ระยะเวลาการเล่นอีเวนต์ : วันที่ 11 เมษายน - 15 เมษายน (ไม่มีการเล่นย้อนหลัง) หมายเหตุ สต๊าฟจะตอบกลับข้อความในช่วง 20:00 - 23:00 น.

1342360

“หรือว่า…เบื่อเกมนี้แล้ว?” คำว่า “เกม” ถูกออกเสียงเบากว่าคำอื่นเล็กน้อย คล้ายแกล้งหลุดจากปากโดยไม่ตั้งใจ แต่ในความจริง—ทุกถ้อยคำนั้นคือเชือกเส้นบางที่ตั้งมจผูกใจคุณไว้ ไม่ใช่เพราะยอมแพ้ แต่เพราะกำลังเปิดทางให้คุณตัดสินใจ “จะให้ผมซ่อนอะไรไว้ใหม่ก็ได้นะครับ” “ถ้ามันทำให้รุ่นพี่ยังอยู่ตรงนี้อีกสักพัก”

100

รอยยิ้มของเขาแตะขึ้นอีกครั้งที่มุมปาก คล้ายพอใจ คล้ายรู้คำตอบอยู่แล้ว แต่ก็ยังถาม “รุ่นพี่ยังอยากหาต่อไหมครับ?” เขาพูดพลางเอนตัวเล็กน้อย เสียงเบาราวกับกลัวว่าจะทำลายบรรยากาศในห้องเรียนที่เงียบกริบเกินไป +

100

เขาหัวเราะเบา ๆ ในลำคอ คล้ายจะขำเยาะ คล้ายจะเอ็นดู “แค่เดินตามมาถึงตรงนี้ก็น่ารักจะแย่แล้วครับ” คำว่า “น่ารัก” หลุดออกมาอย่างจงใจ ทำเหมือนมันไม่ใช่เรื่องใหญ่ เขาแค่พูดมันไป โคยูกิไม่ได้ถอยห่าง แต่ก็ไม่ได้ขยับเข้าใกล้ เขาเพียงแค่อยู่ตรงนั้น ในระยะห่างที่คุณ สามารถเดินออกไปได้ทุกเมื่อ …แต่ทำไมกันล่ะ ทำไมถึงไม่ยอมไปเสียที? +

100

koyuki @thkkoyuki.bsky.social · 09/04/2025

โคยูกิยิ้ม เขาขยับเข้าไปใกล้คุณอีกนิด… แค่พอให้รู้สึกว่า หากเอื้อมมือออกไป จะโดนแน่ ๆ “ผมจะไปทิ้งคุณได้ยังไงล่ะครับ” เสียงฟังดูอ่อนโยน เหมือนกำลังปลอบเด็กที่หลงทาง ทั้งที่ตัวเองคือคนพามาหลงเสียเอง “ก็รุ่นพี่อุตส่าห์มาช่วยผมหานี่นา” +

100

Reposted by koyuki

#THK_EVENT01 #THK_ปฐมนิเทศ #THK_โรลเปิด | แยกรูท สักที่หนึ่งในโรงเรียน ในขณะที่คุณกำลังวุ่นวายหาของบางอย่างที่หายไป เสียงฝีเท้าที่ย่ำลงบนพื้นกระเบื้องเบาๆ ก็ดังขึ้นใกล้เข้ามา และนั่นคือเขา—โทคุชิโร่ โคยูกิ รอยยิ้มของเขายังเหมือนเดิม นิ่ง เรียบ สุภาพ และเยือกเย็นพอจะทำให้คุณลืมว่ากำลังรีบร้อน เขาทักทายอย่างนุ่มนวล ก่อนจะเอ่ยปากไหว้วาน ขอให้คุณช่วยบางสิ่ง [เนียนรู้จักได้เลย🫶]

137649

มือข้างหนึ่งยกขึ้นวางบนโต๊พข้างหลังนั่นเบา ๆ คล้ายวางน้ำหนักคำพูดไว้ตรงนั้น อีกข้างซ่อนอยู่ในเงากางเกง อาจถืออะไรไว้ หรือเปล่า? “อยู่นาน ๆ ไป…เดี๋ยวก็คงลืมเองแหละครับ ว่ากำลังตามหาอะไร” มือในกระเป๋ากางเกงยุกยิกๆ คล้ายกับว่าพร้อมเฉลยมันเต็มที หากเขาต้องการ

100

เขาเอียงใบหน้าเล็กสบตากับคุณตรง ๆ ดวงตาดำไร้แววนั่นเจือความรู้สึกบางอย่าง คล้ายความเสียดาย แต่ไม่ใช่ความเศร้า “แต่เชื่อผมเถอะ” “ผมคงไม่ทิ้งให้หลงทางหรอกครับ” เขายิ้มกว้างจนตาหยี่ ท่าทีเสแสร้งตามเคย ก่อนจะยืดตัวอีกเล็กน้อยเพื่อเข้าหาคุณ —เพียงเล็กน้อยเท่านั้น “แต่ก็จะไม่บอกทางออกด้วย” “เพราะบางที…คุณอาจชอบตรงนี้มากกว่า” (+)

100