iiinova — where your digital self keeps evolving

(หยุมเลยค่ะหยุมเลย ^q^)

"อย่ามาดูถูกกันนะ ฉันเองก็เป็นผู้ชาย ถึงเธอจะตัวสูงกว่าผู้หญิงทั่วไปแต่ฉันมั่นใจว่ายกไหวแน่นอน" เขาเท้าเอวเชิ่ดหน้าโอ้อวดความเก่งกาจของตัวเองอยู่ครู่ "ขออนุญาติ!" เมื่ออีกฝ่ายผายมือออกให้ก็ย่อตัวลงใช้สองแขนโอบรอบขาอีกฝ่ายแล้วยกขึ้นช้าๆ "ฮึบ! เธอหนักเหมือนผู้ชายเลยแฮะ"

100

(ปิดโรลก่อนนะคร้าบ ตอบไม่ไหวล้าวว ไว้โรลด้วยกันใหม่รอบหน้าค้าบ)

000

"โอ้.. ขอบใจนะ" เจ้าตัวขับกิ่งไม้ห้อยตัวต่องแต่งลงมาก่อนจะทิ้งตัวมายืนบนพื้นอย่างสวยงาม "โชคดีจริงๆเลย จู่ๆก็มีคนแปลกหน้าที่ไม่รู้จักเอาบัตรนักเรียนมาให้" เขาวิ่งกระโดดพร้อมรอยยิ้มมาหาอย่างเริงร่า แล้วรับบัตรจากมืออีกฝ่ายมา "นี่ต้องเป็นโชคชะตาแน่ๆ ฉันชื่อ ริวเซย์ คาสุโอะปี 2 ห้อง L ยินดีที่ได้พบนะ" แนะนำตัวพร้อมรอยยิ้มกว้างอย่างเป็นมิตร

000

"ไม้ร่วงหรอกชินแล้ว" เขาโดดลงมายืนบนพื้นได้อย่างสวยงามแต่มือดันขูดกับผิวไม้จนฝ่ามือถลอกเล็กน้อย "แสบแฮะ" นิ่วหน้าเล็กน้อย "ฉันริวเซย์ คาสุกโอะ ปี 2ห้อง L ยินดีที่ได้รู้จักเพื่อนใหม่ที่ผ่านทางมา"

000

"มีสิมี ฉันเห็นอยู่ไม่งั้นก็คงไม่พยายามขึ้นไปหรอก" คาสุโอะพยายามกลั้นยิ้ม "ไม่ตกหรอกน่าฉันดูให้อยู่ตลอดไหล" ส่งมือไปช่วยประคองดันก้นอีกคนให้ขึ้นต้นไม้ไป อีกมือก็แอบหยิบมือถือออกมาจากกระเป๋ากางเกงแล้วถ่ายรูปไปเรียบร้อย

100

"น่ารักกก~~~ ทำไมน่ารักขนาดนี้กันนะ" คาสุโอะพูดนํ้าเสียงลอดไรฟันเพราะหมั่นเขี้ยวจนต้องขบฟันตัวเองไว้แน่น "ขอเติมหน่อยนะ" ว่าจบก็เอาหน้าจุ่มพุงใหญ่ๆของน้องลงไปเต็มๆ 'อุ่นจัง...'

100

"เร็นเร็นนี่เหมือนคุณแม่จังเลยน้า" พูดยิ้มๆแล้วหัวเราะออกมาร่าเริง ยืนกางแขนให้อีกคนช่วยปัดฝุ่นตามตัวอย่างว่าง่าย "นั่นสิเนอะ ไม่ต้องรีบก็ได้ แล้วทำไมเร็นเร็นเดินมาทางนี้ล่ะ?" ไม่รู้ทำไมอยู่กับคนตรงหน้าแล้วเหมือนบรรยากาศมันอบอุ่นนุ่มฟูขึ้นตลอดเลย

100

"ใช่มั้ง อย่างน้อยฉันก็ไม่ใช่ยายแก่แบบเธอ" เจาลุกปัดตามเนื้อตัวออกเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น "ก็ใช่ มันก็อาจจะมีบัตรอยู่บนต้นไม้ก็ได้นี่นา.. ก็ต้องลองทุกความเป็นไปได้สิ" "เห็นหน้าเธอแล้วปวดท้องชะมัด ที่โชคร้ายคงเป็นเพราะเธอด้วยแน่ๆ"

"โอ้ย พี่อย่า เดี๋ยวผมหัวล้าน" ยอมปล่อยข้อมืออีกคนเพื่อมารั้งผมตัวเองไว้แล้วโดดหนีพร้อมกับเสียงหัวเราะกวนๆ "หนีดีกว่าๆ ไว้เจอกันครับ" ว่าแล้วก็ชิ่งไปทางอื่นแทนก่อนจะโดนทำร้ายไปมากกว่านี้ (จบเลยก็ได้ค้าบ)

000

"อย่าหนีผมสิครับ ขอหอมหัวพี่เป็นการตอบแทนหน่อยเร็ว" มือไม้ยังไม่หยุดเกาะแกะคนพี่อีกทั้งยังแกล้งทำปากจู๋หลับตาใส่อีกฝ่าย "จู๊บบบบบ ————"

100

"ไม่ล่ะครับ.. ถ้ามีหมาก็ของเป็นทานูกิจริงๆดีกว่า คนน่ะ มันเชื่องยากครับ แต่ถึงเชื่องก็ไม่นิยมเอาใครมาเป็นสัตว์เลี้ยงอยู่ดี" สายตาเจ้าตัวยังคงจับจ้องอีกฝ่ายเขม็ง ท่าทีดูนิ่งสงบขึ้นใบหน้าไม่ได้ยิ้มกวนอย่างปกติอีกต่อไป "ผมว่าผมต้องไปตามหาบัตรต่อแล้วล่ะครับ ลาก่อนนะ" คาสุโอะเดินออกจากห้องพยาบาลไปในที่สุด (จบตรงนี้เลยก็ได้ค้าบ อีกฝ่ายน่าสนใจมากเลย)

100

"โอ้! ใช่เลยครับขอบคุณนะครับ ในที่สุดก็เจอซะที" เจ้าตัวเอ่ยตอบแล้วรับมาไว้ในมืออย่างดีอกดีใจราวกลับจะเต้นบัลเล่ต์ในห้องสมุด "ดีนะที่ผมแวะมา ขอบคุณมากๆเลยครับไว้ผมจะเอาขนมมาฝากเป็นการขอบคุณ" เจ้าตัวพูดจบก็วิ่งแจ้นออกไปเสียอย่างนั้น (จบได้เลยค้าบ)

100

เขายิ้มจนตาหยี ราวกับกำลังจะบอกว่า "ก็กัดสิ" อย่างไรอย่างนั้น มือเขาล็อกข้อมืออีกฝ่ายไว้แน่นไม่ให้ชักหนี สัมผัสจากลิ้นเปียกแฉะแกล้งเลียที่ฝ่ามือของคนพี่ที่กำลังปิดปากตนอยู่ หึหึ.. เจ้าตัวหัวเราะในลำคออย่างสนุกสนาน

000

"หาาา?? แล้วทำไมต้องเป็นหมาล่ะนั่นน่ะ" เขายิ่งขมวดคิ้วหนักกว่าเดิมกับบทลงโทษที่อีกฝ่ายพูดมา สายตาเริ่มมองสังเกตด้วยความคิดบางอย่างในหัว แม้คนตรงหน้าจะดูใจดีช่วยเหลือกันในตอนแรกแต่คงไม่ใช่แบบนั้นสินะ..

100

"นางฟ้ามาโปรด โคโยจย๊างงง~~" คาสุโอะพุ่งตัวจากต้นไม้สไลด์ไปกอดเอวอีกฝ่ายแล้วเอาหน้าไถเอวคนพี่ไปมา "ขอบคุณครับพี่" เจ้าตัวรับบัตรนักเรียนของตัวเองมาพลางพูดพึมพำกับมัน "ไปเที่ยวไหนมาล่ะฮึ" " ดีจริงๆที่พี่เป็นคนเจอ"

100

"ไอ่ไอ้เอินแอ้วอะอิดอากอำไปอ่ะ?"(ไม่ได้เขินแล้วจะปิดปากทำไมล่ะ) แม้ปากจะถูกปิดอยู่แต่สายตาทะเล้นก็ยังหรี่มองคนพี่แล้วยักคิ้วหลิ่วตาใส่ไม่เลิก

000

"พนันอะไรหรอครับ?" เค้าเลิกคิ้วขึ้นอย่างสงสัย ยังไม่อยากรีบตอบรับอะไรทั้งนั้นหากยังไม่รู้ข้อแม้น่ะนะ "ปกติผมไม่ยุ่งเกี่ยวกับพนันด้วยสิ แต่คุณลองพูดดูก่อนก็ได้"

100

"ทำไมจะรับไม่ได้ล่ะครับ คนเรามีหลายรูปแบบ ผมน่ะชอบสิ่งลี้ลับมากเลย ยิ่งรู้ว่าคนบางประเภทสัมผัสได้ถึงวิญญาณในรูปแบบแปลกๆผมยิ่งชอบ" คาสุโอะพูดนํ้าไหลไฟดับขึ้นมาทันทีเมื่อพูดถึงเรื่องแปลกๆของสิ่งลี้ลับ "ผมเองก็มีการลับรู้ถึงสิ่งลี้ลับเหมือนกัน แต่ก็ใช่ว่าจะเห็นหรือได้ยินมันตลอดเวลาหรอกครับ แค่แว้บๆน่ะ ผมแค่ทำเป็นเหมือนไม่มีอะไรเฉยๆ"

100

"ไม่เห็เก่งเลย ขี้โม้" สุดท้ายเจ้าตัวก็ยอมถอยออกมาให้ "ก่อนหน้านี้ใครน้อหน้าแดงตัวแดงเป็นมะเขือเทศ" พูดลอยๆแซว พลางทำทีผิวปาก

000

"อ้าว ไม่แฟร์เลย ผมหาแทบตายทำไมพี่เจอง่ายจัง" ถึงจะโดนดันศีรษะออกก็ยังจะกลับมาเอาหัวไถคนพี่เข้าจนได้ "ขอบคุณครับครับ ใจดีตลอดเลยนะ มีใจป่าวเนี่ย นั่นแน้~" เขาแซวเล่นพร้อมรอยยิ้มหวานหรี่มองชี้ไม้ชื้อมือใส่กวนๆ

000

"ไม่นะครับ.. ผมได้ยินแต่เสียงคุณพูดเนี่ยแหละ" เขามองอีกฝ่ายตาปริบๆ คนตรงหน้าน่าสนใจมากๆ เจ้าตัวที่อยู่ชมรมวิจัยสิ่งลี้ลับเลยค่อนข้างจะสนใจคนตรงอยู่ไม่น้อย "หมายความว่า ถ้ามีวิญญาณอยู่ใกล้ๆคุุณจะเลือดกำเดาไหลออกมาสินะครับ?" เขาพยายามปะติดปะต่อเรื่องราวและข้อความที่อีกฝ่ายพูดด้วยสายตาสนอกสนใจ

100

"หา..?" เค้ามีสีหน้างงงวยเพราะไม่มั่นใจว่าอีกฝ่ายพูดกับตนหรือไม่.. แต่มันไม่เหมือนการพูดคนเดียว บางทีอาจจะเป็นสิ่งที่มองไม่เห็นรึเปล่านะ? "ครับ.. ผมเข้าใจ คุณมีบางอย่างตามคุณอยู่ตลอดหรอครับ?" ตัดสินใจเอ่ยถามออกไปด้วยความอยากรู้อยากเห็น

100

(ชินจังจบไปสุโอเหงาแย่เลย 🥺 จะหยิกจนตัวพรุนก็ไม่เป็นไรเลยค้าบ🤤)

100

เดินตามอีกฝ่ายไปพลางพยักหน้าเออ ออเหมือนรู้เรื่องรู้ราวกับเรื่องที่อีกฝ่ายบ่นรำพึงรำพันอยู่คนเดียว "อ๋อ.. ครับ" เป็นครั้งแรกที่เขาเงียบเพราะอยากฟังใครพูด จริงๆก็แค่อยากรู้สิ่งที่คนพูดกับตัวเองเค้าพูดกันเท่านั้นแหละว่าจะเป็นเรื่องอะไร ไม่นานนักก็มาถึงห้องพยาบาลเสียที "เหมือนจะไม่เจออีกแล้วล่ะครับ"

100

"ไม่รู้หรอกครับ บางทีสิ่งลึกลับอาจจะกำลังแกล้งเล่นตลกกับผมก็ได้" เจ้าตัวโดดลงมาแล้วปัดเศษใบไม้ออกจากตัว หันมาหาเข้าของเสียงทักพร้อมรอยยิ้มหวาน "หรือสิ่งลี้ลับอาจจะช่วยให้ได้เจอเพื่อนใหม่สวยๆแบบคุณก็เป็นได้นะ" สำเนียงคันไซติดความขี้เล่นขี้หยอกเอ่ยแซว "ผมริวเซย์ คาสุโอะ ปี 2 ห้อง Lครับ ยินดีที่ได้รู้จัก"

100

สายตาคาสุโอะจ้องมองคนพี่อย่างพินิจพิเคราะห์ คิ้วค่อยๆเลิกสูงขึ้นเล็กน้อยแล้วยกยิ้มมุมปาก "พี่เป็นคนชอบพูดพึมพำคนเดียวสินะเนี่ย คิดอะไรก็พูดออกมาแบบนี้ตลอดเลยหรอครับ?" เอ่ยถามด้วยความสงสัย เพราะเค้าก็ชอบสังเกตพฤติกรรมคนเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว "ป่ะ ผมไปส่งนะเผื่อจะไปดูด้วยว่ามีคนเก็บไปฝากได้เพิ่มแค่ไหนแล้ว อาจจะมีของผมด้วยก็ได้"

100

(หยิกเลยค่า หยิกเยอะๆเพราะเดี๋ยวเด็กมันจะไปป่วนอีกแน่นอน 5555)

"ได้ครับ" เจ้าตัวเดินเข้าไปหาแล้วขอดูบัตร์ทั้ง 4 ใบนั้นพลางส่ายหน้า "ไม่มีนะครับ แย่จัง คนเป้นพันๆคนจะหาเจอมั้ยน้า.." เค้าถอนหายใจรอบหนึ่งแต่ก็กลับมาทำหน้าตายิ้มแย้มไม่ได้ลำบากอะไรดังเดิม "ผมริวเซย์ คาสุโอะ ปี 2 ห้อง L ยินดีที่ได้รู้จักนะครับ"

100

"แง้ ชินจังใจร้ายย~~" ทำทีซุกหน้างอแงเกาะแกะไม่เลิก แต่แท้จริงแล้วเจ้าตัวก็แกล้งจงใจถ่วงเวลาอีกฝ่ายนั่นแหละ เพราะมุมปากเขากำลังยกยิ้มอยู่ยังไงล่ะ สุดท้ายก็มัวแต่เกาะแกะจนไม่ได้หาบัตรกันเลยทั้งสองฝ่าย เวลาผ่านไปเนิ่นนานจนเริ่มคาบเรียน คาสุโอะได้แต่ยิ้มหัวเราะแล้ววิ่งกระโดดโหยงเหยงจากไปอย่างมีความสุข (จบตรงนี้เลยก็ได้ค้าบบ ขอบคุณที่มาเล่นมาโรลด้วยกัน ซาหนุกมาก)

"ชื่อเหมือนผู้หญิงเลยนะครับ" เอ่ยแซวไปด้วยบุลลิคนิสัยกวนๆของตนเอง "ยูมิจัง ยินดีที่ได้รู้จักนะครับเป็นรุ่นพี่ซะด้วย ไว้เจอกันใหม่นะครับ" เจ้าตัวโบกมือลาอีกคนตอบ (ขอบคุณที่มาเล่นด้วยกันมากๆเลยค่า)

010

"เจอแล้วครับ หลายใบเลยแต่ไม่ใช่ของตัวเองซักใบก็เลยเอาเก็บไว้ที่เดิมทุกใบให้เจ้าตัวมาหาเอง น่าจะสนุกดี" แต่เหมือนเพราะทำแบบนั้นของตัวเองก็เลยยิ่งหายากกว่าเดิมหรือเปล่านะ.. หรือนี่จะเรียกว่า กรรมตามสนอง? "ทุกปีเลยครับ.. แต่สนุกดีเหมือนเล่นซ่อนแอบเลย" เจ้าตัวยิ้มอย่างร่าเริง ยังคงพยายามปีนขึ้นไปแต่ก็ไหลลงมาที่พื้น

100

"อ๋า รุ่นพี่ฮินะจัง! ดีใจที่ได้เจอนะครับ" ไม่ทันไรเจ้าตัวก็ถือวิสาสะเรียกอีกฝ่ายอย่างสนิทสนมทันที่แม้จะเป็นคนที่พึ่งเจอกันเพียงไม่กี่นาทีก็ตาม "ว่าจะหาตรงนี้ที่สุึดท้ายแล้วแหละครับ ถ้าไม่เจอก็คงจะแค่รอเผื่อว่าจะมีคนเจอแล้วเอามาให้" เขาตอบกลับด้วยรอยยิ้ม "งั้นไว้เจอกันใหม่นะครับผมไม่กวนแล้วล่ะ" (จบเลยก็ได้นะคะ 🥺✨)

100

"เห.. นายอย่าช่วยหรอ?" เขาหรี่ตาลงเล็กน้อยรอยยิ้มแสยะค่อยๆปรากฏบนใบหน้าราวกับกำลังคิดอะไร "ดีเลย งั้นช่วยปีนต้นไม้ดูให้หน่อยสิ เหมือนฉันจะเห็นบัตรอยู่ใบนึงอยู่บนนั้นจริงๆนั่นแหละก็เลยพยายามจะปีนขึ้นไปไงล่ะ" เจ้าตัวถอยลงจากต้นไม้ "ขึ้นไปเลย เดี๋ยวฉันช่วยประคองดันขึ้นให้นะ"

100

"หา? ไม่ได้ๆ จะให้ผู้หญิงมารับผู้ชายที่ตกจากต้นไม้ได้ยังไงกันล่ะ ถ้าเธอโดนฉันทับแบนติดพื้นเป็นปุ๋ยให้ต้นไม้นี่ฉันไม่รู้ด้วยนะ" เขาขมวดคิ้วมุ่น ขยับตัวลุกขึ้นปัดตัวไปมาจนเศษดินและใบไม้หลุดออก "เอางี้ เธอเป้นคนปีนแทนมั้ยล่ะ เดี๋ยวฉันจะคอยรับเอง แบบนั้นก็ไม่มีปัญหาหรอก ฉันเป็นผู้ชายแรงเยอะนะ ไว้ใจได้อยู่แล้ว" เค้าพูดเสนอไปทั้งรอยยิ้มกวนๆ

100