iiinova — where your digital self keeps evolving

เขาได้แต่สั้นยิกๆเป็นจังหวะพรางทำหน้าเหมือนเด็กรู้สึกผิด “ ก็ฉันตื่นเต้นนี่นา ” เขาเงียบไปพรางฟังเธอหยอกล้อ จนกระทั้งเธอดันใช้สรรพนามนั้นออกมา บัดซบ จนได้ ทั้งที่พยายามเลี่ยงแล้วแท้ๆ ทำไมเธอถึงเล่นกับใจฉันตลอดเลยนะ “ เรียกตามใจเถอะน่า.. ” “ รบกวนด้วยครับ ” เขาอุทานเบาๆด้วยใบหน้าที่แดงก่ำ เมื่อถึงโต๊ะร่างใหญ่ก็ฟุบลงบนโต๊ะราวกับหมดแรง “ ไม่ไหวหรอก แบบนี้เนี่ย ”

100

“ น นางิจูน่ารักมากครับ ไม่แปลกเลย ” เขาตอบด้วยท่าทีสงบเสงี่ยม แต่ด้านในพยายามกลบความคิดสกปรกออกไปอยู่ เธอจะทำอะไรอีกรึเปล่า ฉันตื่นเต้นทำไม แต่อยู่แบบนี้ทั้งวันฉันจะไม่ตายเอารึไง แต่ซื้อชุดนี้ต่อได้ไหมนะ.. “ ถ้าใส่ชุดปิดหมดแบบนี้ทั้งวันคงร้อนแน่ ร เรารีบเอาชุดมาคืนก่อนเวลาดีไหมครับ? ” เป็นคำถามปนเบี่ยงเบน คงรู้สึกกลัวจะอดใจไม่ไหวแน่ๆ

100

คาริมุตามอีกฝ่ายมาติดๆ ทั้งที่มีแต่ถุงขนมเต็มไปหมด ในขณะที่เขาอยู่ในคิว ลำโพงก็ดังขึ้น เสียงปรบมือเฮรอบห้องทำฉันตะลึง แต่ก็คงไม่ตะลึงเท่านางิสะ ความรู้สึกยินดีไหลเวียนสูบฉีดได้ไม่นาน ประโยคที่ว่า ‘ เมดจำเป็น ‘ ก็ทำเขาราวกับรู้ชะตา ยัยนี่ไม่ปล่อยโอกาสไปแน่ เมื่อเธอเดินออกมาพร้อมกับชุดเมดมิดชิด เขาก็ปรบมือพร้อมๆกับคนในห้องด้วยความยินดี แต่สีหน้าตึงราวกับมาทำธุระสำคัญ +

100

“ ฉันเองก็อยากใส่ใจคนข้างๆมากกว่านี้เหมือนกัน ” เขาตอบด้วยน้ำเสียงจริงใจ รอยยิ้มละมุนตอบกลับให้คนพิเศษ ก่อนจะรู้สึกตัว “ เค้กสวยนี่นา อย่างกับทำที่ร้านเลย ” “ แบบนี้จะกินลงไหมล่ะเนี่ย ”

100

คาริมุบีบวิปครีมสูงพรางฟังอีกฝ่าย ก่อนแปะน้ำตาลก้อนลายน้องหมาน้องแมวไว้บนยอดตบท้าย มันดูไม่ได้สวยอะไร แต่เขาดูภูมิใจกับมันสุดๆ พอได้ยินช่วงท้ายของนางิสะ ราวกับเวลาถูกหยุดไว้ ตึกตัก เสียงหัวใจดังขึ้น คงเพราะเขารู้สึกอะไรสักอย่าง เธอจริงจังหรือหวังให้เขินกันแน่ ผิวกายอมชมพูของเขาไม่ได้โกหก แต่สีหน้าของเขาครานี้ต่างออกไป +

100

“ คงเพราะเวลาอยู่กับเธอแล้วเหมือนทานขนมหวานย้อมใจตลอดเวลาล่ะมั้ง ” “ แต่เลิกคิดไปแล้วเพราะตอนนั้นฉันยังเด็กและคิดว่าเงินเสกจากต้นไม้ ” “ ฮ่า ทุกคนที่ปรึกษากับเธอจะรู้สึก เหมือนที่ฉันรู้สึกรึเปล่านะ ” คาริมุพูดด้วยน้ำเสียงทุ้มที่อ่อนโยน ผิดกับภาพลักษณ์และลุคชายฉกรรจ์ “ แล้วเธอล่ะ ตอนเด็กๆอยากทำอะไรบ้าง ”

100

เสื้อขาวๆถูกเช็ด แต่เขากลับไม่ได้โกรธอะไร ดูได้จากสีหน้าสนุกของเขาตอนนี้ การอยู่กับนางิสะมาตั้งแต่เด็กคงทำให้ซึมซับบางอย่างมาบ้างแหละ “ อย่างน้อยก็เปียกแค่นิ้วนะ ไม่ได้ลงไปอาบทั้งตัวสักหน่อย ” เขาพูดพรางเดินตามเข้าไปนั่งข้างๆ พูดตามตรงเขาไม่มีหัวเรื่องนี้เลย แต่ก็ดูพยายามพอสมควรจากที่รู้สึกได้ “ มาอยู่แบบนี้แล้ว ฉันเคยอยากทำร้านเบเกอรี่กับเธอเหมือนกัน ” +

100

คาริมุมองหัวคุกกี้สนใจก่อนโน้มตัวลงมากัดงับแรกลงบนแป้ง มือใหญ่จับข้อแขนอีกฝ่ายกระชับ ขณะค่อยๆเขยิบงับที่นิ้วของนางิสะอย่างอ่อนโยน * จุ๊บ * เสียงดูดดังขึ้น เมื่อหัวและนิ้วเรียวถูกกลืนหายจนหมด คาริมุถึงผละหน้าคมคายออก “ ดวงเธอเนี่ยหวานสุดๆ ไม่รู้ว่าส่วนที่เหลือจะหวานแบบนี้รึเปล่า ” เขาคงหมายถึงส่วนตัวของคุกกี้แน่ๆ “ อุ.. นิ้วเธอเปียกหมดเลย ขอโทษ.. ”

100

มือใหญ่หยิบขนมปังและเงินทอนพรางฟังข้อเสนอ “ ฟังดูดีเหมือนกัน กินนี่เสร็จมีของหวานตบท้ายคงครบสูตร ” คาริมยิ้มมุมปากไม่รู้ตัว คงเพราะวันนี้ได้ทานอิ่มท้องหรือไม่ก็ได้ใช้เวลากับคนสนิท “ ป่ะ ไปกัน ” _ เมื่อถึงจุดหมายและชำระค่าเข้าสำหรับสองคนเรียบร้อย เขาก็ไม่ลืมที่จะสุ่มของที่ระลึกก่อนเข้าไป “ นี่มันฉันกับเธอชัดๆ ” เขาพูดลอยๆ ก่อนหันไปดูของอีกคนด้วยความอยากรู้ “ ไหน ได้อะไรมา”

110

คาริมุคีฟคูลเพื่อปัดความหวั่นไหว เพราะนี่มันกลางงานนิทรรศการนี่หวา “ อะไรของเธอ น่ารักมันกินได้ที่ไหนเล่า ” มือรีบหยิบขนมปังชิ้นใหญ่อีกสองชิ้นพออิ่มก่อนจะจ่ายเงินไป “ นี่สิเบิ้มๆ! อิ่มท้องแน่นอน ” “ ไง มีที่ไหนอยากไปอีกรึเปล่าล่ะ เห็นว่ามีงานเลี้ยงหน้ากาก กับ บูทข้าวปั่นด้วยนะ ” ที่เสนอมาเหมือนจะเลี่ยงอันที่มันน่ากลัวออกไปหมดเลย

100

* อึก * เสียงกลืนน้ำลายลงคอชัดเมื่อเห็นเหรียญในมือ ใจลึกๆก็อยากโดนทำโทษให้รู้แล้วรู้รอดไป แต่แบบนั้นจะเรียกผู้ชายได้ไง ตาจับจ้องก่อนเห็นริมฝีปากประกบจูบเหรียญ จากที่ราวกับอยู่ในภวังค์เขาก็ตื่นขึ้น หูสีน้ำตาลเริ่มออกสีชมพูอ่อนๆด้วยความรู้สึกประหลาดก่อนจะหลบตาไป “ ไม่ต้องจูบให้ดูตอนนี้ก็ได้นี่.. ” เขาตอบเสียงนุ่ม “ ลงโทษตอนนี้หรือก่อนหน้า ก็ไม่ต่างกันเท่าไหร่หรอก ทนได้อยู่แล้วน่า ” +

100

“ ค้าบๆ ซื้อให้ค้าบบบ ” ถึงจะดูตอบแบบส่งๆแต่ก็ซื้อให้จริงๆ เพราะสุดท้ายฉันก็แอบหยิบกินอยู่ดี พอถึงบูทแล้วเขาก็ก้มเพ่งดูขนมที่เรียงอยู่เป็นตับ จนกระทั่งอีกฝ่ายยิงคำถามออกมา “ ทำได้สิ เรื่องแค่นี้ทำไมฉันจะทำไม่ได้ ” ในขณะที่พูดคาริมุดูจะเก็บมือเป็นพิเศษ การหักดิบคงลำบากมากสำหรับเขา เขาเลยเลือกจะกัดเล็บแทน เขาหยิบอุ๋งไปสองสามชิ้นก่อนจะยื่นให้อีกฝ่ายเลือกต่อ “ แล้วเหรียญเป็นไงบ้าง ”

100