เขารับแผ่นไม้มาโดยไม่แสดงสีหน้า ราวกับอ่านคำที่เขียนบนมันล่วงหน้าได้แล้ว ปลายนิ้วเรียวยกขึ้นแตะตัวอักษร ‘挑’ บนผิวไม้เบา ๆ ท่ามกลางเสียงหัวเราะหยอกล้อระหว่างกันของคนรอบตัว
“ท้าทาย…”
เสียงของเขานุ่มราวกับพูดกับตัวเองแล้วเงยหน้าขึ้นมองคนที่ยืนใกล้กับมัน พร้อมรอยยิ้มที่ไม่มีใครอธิบายได้ว่าเป็นยินดีหรือเตือน
“ถ้าใช้ได้กับ‘ใครก็ได้’ จริง ๆ… คงต้องเลือกคนที่ ควรถูกท้าทาย ที่สุดสินะครับ”