ฮิเดกิดูตกใจนิดหน่อยกับสิ่งที่เกิดขึ้น
แต่ไม่นาน ใบหน้าเขาก็กลับมานิ่งเหมือนทุกที เหมือนมันไม่ใช่อะไรที่เกิดขึ้นครั้งแรก
มือของเขายกขึ้นมาช้า ๆ
เพื่อค่อย ๆ แกะมืออีกฝ่ายออก
“ใจเย็น ๆ ช่วยฟังกันก่อนสิ”
“ขอโทษครับ”
“ที่พูดว่าเธอเป็นผี”
คนสูงกว่ายกมือลูบแก้มตัวเอง
หลังยืนเต็มความสูงอีกครั้ง
“ฉันไม่ได้ทำอะไรเด็กคนนั้นหรอก”
“เธอหายไปเอง”
“..ไม่เหลืออะไรทิ้งไว้ด้วย”
แม้แต่ความทรงจำ