คำเอ่ยขอโทษผิดที่ผิดทางเรียกเสียงหัวเราะเบา ๆ ในลำคอของฟุคุโอะให้ดังขึ้นได้ครั้งหนึ่ง ฝ่ามือถูกยกขึ้นมาแตะริมฝีปากด้วยเจตนาปิดบัง
เขาส่ายหัวเล็ก ๆ แทนการบอกว่าไม่เป็นไร มุมปากยังคงยิ้มอยู่เหมือนว่านั่นเป็นเรื่องตลกหนักหนา
ทว่าน้ำเสียงไม่ได้ขำขันตาม
“ไม่เป็นไรครับ แต่ผมจะขอบคุณมากถ้าคุณกังวลเรื่องแผลของตัวเองสักนิด”
ดวงตายังคงไล่ผ่านใบไผ่ไปตามกิ่งก้าน จรดลงกับใบไผ่ในอีกต้นหนึ่ง