Reposted by Suenaga Yuzuka

ฉันเหมือนทีวีที่ไร้สัญญาณ ภาพตรงหน้าพร่ามัว ผิดเพี้ยนไปทุกอย่าง
ใบหน้าเธอเริ่มเลือนราง ผู้คนรอบตัว...กลายเป็นภาพซ้อน
ฉันรู้ว่าอาการนอนไม่เพียงพอรวมถึงความเครียดสะสมกำลังทำให้ฉันเริ่มจะทรงตัวไม่อยู่
ซึ่งถ้ามันเกิดขึ้น ชีวิตธรรมดา ๆ ที่วางไว้คงพังลงไม่เป็นท่า
รวบรวมแรงอันน้อยนิด ขยับหลบสายตาจากเธอคนนั้น เดินเลี่ยงไปทางห้องประชุม
หนีไปจากเธอ