“อุหวา-” มือที่ประสานกับเพื่อนรักโทไคหลุดไปแล้ว ทำอะไรไม่ได้มาก เดินตามต้อย ๆ ไม่ยื้อ แม้จะทำหน้า 🫨
ขออย่างเดียว ไม่เอาภาพติดตาก็พอ
บรรยากาศวังเวง บ้านก็ผุพัง มีไม้เลื้อยกับวัชพืชขึ้นเรียงรายตามทาง สมกับเป็นหมู่บ้านร้างดี…
เดินไปเรื่อย ๆ จนหางตาเห็นอะไรตะคุ่ม ๆ ตรงมุมหนึ่ง
หันขวับ
“!?”
“เมื่อกี้น่ะ..!”
ไม่ใช่โกสต์ไทเฮแน่นอน อะไรใส่เกราะ?!?
“ม ม ม เมื่อกี้..“
🥶🥶
![[เย็นวันหนึ่งหลังเลิกเรียน]
เป็นวันหนึ่งในหน้าหนาว❆แต่อากาศกลับอบอุ่นกว่าปกติ หิมะบางส่วนเริ่มละลายจนเหลือไว้เพียงเศษหิมะและน้ำแข็งตามขอบทางเดิน ชิองเดินฮัมเพลงมาอย่างมีความสุข วันนี้มีเรื่องดีๆอะไรกันนะ?
ไม่นานนัก สองเท้าของเธอก็ได้มาหยุดลงที่หน้าห้องชมรมเคนโด้ที่ซึ่งเด็กในชมรมกำลังฝึกซ้อมกันอย่างขะมักเขม้น ท่ามกลางเสียงดังจากดาบที่กำลังกระทบกัน ชิองได้แต่ยืนมองชายคนหนึ่งจากตรงนั้น แต่ไม่ทันจะได้ทำอะไรต่อก็ดูเหมือนเขาจะเห็นเธอเข้าเสียแล้ว จึงได้แต่ยกยิ้มพลางโบกมือให้เขาก่อนจะเกิดสถานะการณ์วุ่นวายขึ้นมา(?)](https://cdn.bsky.app/img/feed_thumbnail/plain/did:plc:ur4opeqb5k3bvqvkhqrzptzp/bafkreiflfbbuxzrjfydgq6y7msode7ce4cbw2zjv5jkcze6im7fwt5ieja)
