iiinova — where your digital self keeps evolving

เขายิ้มอย่างเอ็นดู ในการกระทำของคุณ พอคุณถามเขาก็ตอบคุณด้วยเสียงทุ้มนุ่มนวล พร้อมรอยยิ้มที่ยังคงไม่จางหายไปเลย ตั้งแต่ที่เจอกัน "ผมอยู่หมู่บ้านโอโมริคับ"

100 0

เขาตอบกลับด้วยรอยยิ้ม "ไว้เจอกันนะคับ" พูดจบ เขาก็เดินจากไปพร้อมห่อส้มในมือ ..ใครจะไปรู้ว่าเราอาจจะได้เจอกันอีกเร็วๆนี้ก็ได้ แต่เวลรู้ เพราะเขากำลังจะได้ไปทำงานเร็วๆนี้ (ขอบคุณที่มาจอยกันนะคับ)

110 0

พอคุณจากไป เขาก็หันมาเก็บส้มเข้าบ้าน ก่อนปิดประตู.. (ขอบคุณที่มาจอยกันนะงับ)

000 0

เมื่อได้ยินคำถามของคุณ เขาก็เอียงคอ กลับตานึกแล้วตอบพร้อมรอยยิ้ม "เพราะว่ามันน่าสนุกคับ" "ตอนแรกก็จะแค่มาเที่ยว แต่พอได้สัมผัส มันกลับน่าสนใจมาก" "อย่างวันนี้ก็เป็นครั้งแรกเลยที่วิ่งตามส้มกลิ้งนานขนาดนี้" "ต้องขอบคุณคุณจริงๆเลยนะคับ ถ้าไม่ได้คุณ ผมคงแย่แน่ๆ" เขาพูดกลบความสงสัยของคุณ แล้วจบด้วยการยื่นกระเป๋าเก็บความเย็นให้คุณ

000 0

เมื่อคุณเปลี่ยนเรื่อง เขาก็ยินดีตาม "ใช่คับ พึ่งย้ายมาได้ไม่กี่วันนี้เองคับ" ตอนนี้เขาหยุดหัวเราะได้แล้ว จึงกลับมามีท่าทางที่สุภาพดังเดิม ใบหน้ายังคงประดับด้วยรอยยิ้มอ่อนๆ

100 0

白蜘蛛 🕷 @thk-shirokumo.bsky.social · 15/07/2025

เขาเอียงหัวเล็กน้อย ยื้มอย่างอ่อนใจ "คงต้องปล่อยมันไปแล้วละ" น้ำเสียงท้อและยอมแพ้ที่จะตามส้มพวกนั้นต่อ แต่แล้วก็ปรับอารมณ์กับมาร่าเริงแล้วพูดต่อ "แต่อย่างน้อยผมก็ยังมีส้มให้กิน ต้องขอบคุณคุณมากเลยนะคับ" เขาชูห่อส้มให้ดู แม้มันจะไม่ครบ แต่อย่างน้อยก็ได้ทานสมใจอยาก "หากคุณไม่มาช่วยไว้ ผมอาจจะอดกินส้มไปเลยก็ได้" เขาเอามือลูบห่อส้มและกอดมันอย่างกับเป็นของรักของหวง

100 0

Reposted by Vrai Tsukira

(16.07 วันนี้วันเกิดแมง(มุม)ซามอยด์ ชิโรคุโมะซังอายุ 42 ขวบแล้ว)

72418 0

2/2 "ข..ขอโทษนะ มันเป็นคำถามที่..น่ารักมากเลย" เขายังคงติดหัวเราะเบาๆ "ขอบคุณนะ" ความจริงใจแสดงออกมาอย่างชัดเจน จนช่วงเวลานี้เขาดูอ่อนโยน และเปราะบางแปลกๆ

100 0

เขามองสิ่งที่คุณเขียน ด้วยรอยยิ้มอย่างเอ็นดู แต่พอคุณพูดถามเขา.. เขานิ่งไปครู่นึง มุมปากของเขาเริ่มกระตุกนิดๆ ก่อนที่เขาจะหันหน้าไปอีกทาง พลางยกมือป้องปากเหมือนกำลังจะไอ ... จนสุดท้ายเขาก็หลุดเสียงหัวเราะออกมาเบาๆ มันสั้น สงบ และเป็นธรรมชาติจนเหมือนเผลอไปจริงๆ "ฮะ.. ฮะฮะ.." เขาก้มหน้าลงเล็กน้อย พยายามหยุดหัวเราะ และตั้งสติ 1/2

100 0

2/2 "ผมเห็นคุณซื้อไอติมมา แต่ตอนนี้มันคงละลายหมดแล้ว ผมเลยขอให้สิ่งนี้แทน..ขอโทษนะคับ" น้ำเสียงนุ่มนวล กล่าวขอโทษอย่างจริงใจ และรู้สึกผิด สีหน้าเศร้าใจ แต่ก็ยังคงถูกประดับด้วยรอยยิ้ม แม้มันจะดูอ่อนล้าก็ตาม ภายในประเป๋าเก็บความเย็นนั้นใส่ไอติมหลากหลายแบบไว้

000 0

"ขอบคุณมากๆเลยนะคับ" เขายิ้มหน้าบาล ถ้ามีหางคงกระดิกไม่หยุด ..ก้มเก็บส้มที่เหลือขึ้นบนอ้อมแขนของตนเอง แล้วพาเดินนำไปยังจุดหมาย พอมาถึงเขาก็วางส้มไว้ที่เก้าอี้หน้าบ้าน ก่อนไข้กุญแจเปิดประตู "สักครู่นะคับ" เขาหายเข้าไปในบ้านนาน5นาที แล้วกลับออกมาพร้อมกับประเป๋าเก็บความเย็นใบเล็ก 1/2

100 0

เขาหันไปมองดูถุงที่คุณถือ แล้วพอคุณตอบไม่มี สีหน้าเขาก็แสดงความลำบากใจออกมา ..จะทำยังไงดีละทีนี้ สายตาเริ่มมองหาทางออกอื่น แล้วมาจบที่คุณ "ราซะซังช่วยผมถือพวกมันกลับบ้านผมได้ไหมคับ?" ดวงตายังคงยิ้มจนปิด รูปปากยกยิ้มออดอ้อนเหมือนแมวที่วอนขอให้รับตนไปเลี้ยง

000 0

เมื่อเห็นว่าคุณดูขี้อาย เขาจึงพูดอย่างนุ่มนวลพร้อมรอยยิ้ม "ไม่เป็นไรคับ" "คุณมาเล่นคนเดียวแบบนี้บ่อยเหรอ?" "ตอนเด็กๆผมก็เล่นคนเดียวบ่อยเหมือนกัน" เขาพูดเพื่อไม่ให้คุณรู้สึกผิด เขาไม่คิดจะตำหนิคุณ กลับกัน เขาออกจะเอ็นดูคุณมากกว่า

100 0

เขาเดินสำรวจไปเรื่อยตามประสาคนต่างถิ่น จนมาเจอคุณโดดเล่นอยู่คนเดียว แม้เขาจะเดินเข้าไปใกล้ คุณก็ยังไม่รู้สึกตัว ในจังหวะโดดสุดท้าย ก่อนเหยียบโดนพื้นร้าวตรงหน้า เขาก็เข้ามาคว้าใต้วงแขนทั้งสองของคุณจากด้านหลังอย่างระวังมิให้โดนหน้าอกของคุณ ทำให้คุณยังคงลอยค้างกลางอากาศ "ขอโทษนะ" เสียงทุ้มนุ่มลึกพูดจบ ก็ค่อยๆพาคุณลงพื้นอย่างนุ่มนวลในจุดที่ปลอดภัย แล้วจึงปล่อยมือออกจากคุณ

100 0

(หยุดส้มได้24/24ลูก) คุณหยุดส้มได้ทั้งหมด เมื่อเขาเห็นจึงดีใจยิ้มหน้าบาลมาขอบคุณคุณ เขานั้นเป็นชายทรงฝรั่งเศสแท้ ใส่เสื้อคอเต่าสีดำ กางเกงขายาวสีครีม และสวมเสื้อคลุมสีเดียวกัน ดวงตาเขาไปมองส้มที่พื้นครู่นึง จนได้ยินคุณบอกชื่อ จึงหันมาที่คุณ "ยินดีที่ได้รู้จักนะคับ" "ราซะซังพอจะมีถุงอีกไหมคับ?" เขาหันมองไปที่ส้ม ไม่รู้จะทำยังไงกับมัน รอยยิ้มบนใบหน้าแสดงความลำบากใจกับเหตุการณ์นี้ไม่น้อย

000 0

รอยยิ้มของเขาแสดงความลำบากใจเล็กน้อย พอพูดถึงถุงผ้า "ตอนผมไปซื้อส้ม ผมก็มีมันนะ แต่หลังจากซื้อส้มมา เดินไม่ถึงครึ่งทาง ถุงผ้ามันก็ขาด ส้มจึงหลุดออกมาหมดเลย.." "คุณเคยเห็นส้มเข้าโค้งไหม?" "ที่นี่พวกมันกลิ้งเก่งกันสุดๆเลย ตอนนั้นทั้งที่ข้างหน้าเป็นกำแพง พวกมันน่าจะหยุด แต่กลับเข้าโค้งอย่างสวย แล้วหลบสิ่งของได้หมดเลย มันบ้าสุดๆไปเลย.." เขาเล่าอย่างออกรสมากขึ้นทีละน้อย

100 0

+ ภาษาที่เขาพูดคือภาษาฝรั่งเศส แม้คุณจะไม่เข้าใจมัน แต่ก็สามารถรับรู้ได้ว่าเขาพูดอะไรดีๆบางอย่างกับคุณ ซึ่งคำพูดนั้นอาจทำให้คุณงง หรืออาจอยากถามว่าเขาพูดอะไร แต่ตอนนี้เขาไม่อยู่ให้ถามแล้ว เพราะพอคุณจะถาม เขาก็เดินจากไปแล้ว และหากคุณตามก็จะไม่เจอเขา เขาจากไปพร้อมถุงผ้าลายส้มของเขา ส่วนถุงผ้าลายสับปะรดนั้นยังคงอยู่ที่มือของคุณ (ฝากโรลปิดท้ายหน่อยนะคับ ขอบคุณที่มาจอยกันนะ)

100 0

加瀬山涼也 @thk-kazeyamaryoya.bsky.social · 13/07/2025

เขาหลุดหัวเราะออกมาเบาๆอย่างเอ็นดู พลางเดินตามคุณไปร้านสะดวกซื้อ เมื่อมาถึงเขาก็เดินเข้าไปแล้วกลับออกมาพร้อมถุงผ้าสองใบ ใบนึงเป็นลายสับปะรดมันถูกใส่ขนมจนเต็มถุง ส่วนอีกใบเป็นลายส้มไม่ได้ใส่อะไร เขายื่นถุงผ้าลายสับปะรดให้คุณโดยไม่พูดอะไร แล้วหันไปสนใจหยิบส้มใส่ถุงอีกใบ ไม่นานนัก..เขาก็พูดขึ้น "Tu es un bon garçon." เขาหันมายิ้มให้ด้วยรอยยิ้มที่อ่อนโยนกว่าเดิม +

100 0

Reposted by Vrai Tsukira

#THK_EVENT08 #THK_วันวัฒนธรรม #THK_เรื่องเล่าผีไทเฮ l #THK_เรื่องเล่าสยองขวัญ หากคุณเป็นอาจารย์ & นักเรียน อาจจะได้เจอบูทธอาคารเรียนเก่า พร้อมอาจารย์สองท่านที่ใส่ชุดสูทรสีเลือดสลับกัน "อยากจะลองชิมอาหารของคาวดูก่อนไหมครับ?" ถาดปริศนาที่อยู่บนถาดพร้อมกับคุณที่หยิบขึ้นมา ( สิ่งที่คุณได้รับนั้นคือ -- ) ชินดันอาหารของคาว v v th.shindanmaker.com/1244186

01714 0

Reposted by Vrai Tsukira

Shizuri l 2-F (ตอบช้า) @thk-shizuri.bsky.social · 14/07/2025

#THK_โรลเปิด #THK_commu สถานที่: ทางกลับบ้าน เวลา: หลังเลิกเรียนวันศุกร์ | แยกรูท บนทางเท้าปูนที่ยกสูง ชิซึริกระโดดข้ามรอยต่อของพื้นเป็นจังหวะ ราวกับเล่นเกมคนเดียวท่ามกลางแสงยามเย็น "…" อีกเพียงก้าวเดียว ปลายทางที่เธอมุ่งหน้าไปคือซีเมนต์ร้าวแผ่กว้าง เสี่ยงจะถล่มใต้เท้า [คุณ] ที่เห็นเหตุการณ์นี้เข้าพอดี จะเรียกเธอไว้? หรือเมินเฉยต่อเหตุการณ์นี้? (แวะมา+ได้นะคะ🥺)

41711 0

เขาเข้าใจในทันที น้ำตาหยุดไหล รอยยิ้มอมทุกข์กลับมาเป็นรอยยิ้มสดไส "โอ ดีเลยครับ" พูดจบเขาก็นำส้มไปใส่ในตะกร้าของคุณด้วย พอมือว่างเขาก็เช็ดหน้าเช็ดตา พลางพึมพำ "บางทีก็เหมือนกันนะ ข้าว กับ ส้ม ..แถมหวานกว่าด้วย"

100 0

(หยุดส้มได้15/24ลูก) คุณคว้าส้มมาได้ไม่น้อย พอเขาเดินมาถึงก็ขอบคุณคุณด้วยใบหน้ายิ้มร่า แล้วพอคุณจะยื่นส้มคืนให้เขา ส้มบางส่วนก็หล่นระหว่างทางเสียก่อน เขาจึงรีบคว้าส้มพวกนั้นก่อนมันจะตกพื้น แล้วหันมาพูดกับคุณ "สักครู่นะคับ" พูดจบ เขาก็ถอดเสื้อคลุมของตนเอง นำมันมาปูไว้บนพื้น วางส้มลงไป แล้วจึงหันมารับส้มที่เหลือจากคุณ เขาวางมันรวมกันแล้วห่อหยาบๆแต่ก็แน่หนา แล้วจึงลุกขึ้นยืน "ขอบคุณนะคับ"

100 0

คิ้วยกเข้าหากัน กลายเป็นรอยยิ้มที่ดูลำบากใจ "นั้นสินะ.. แต่ว่านะ ส้มพวกนั้นนะกลิ้งเก่งกันมากๆเลย" ถอนหายใจเบาๆ "ผมคงต้องปล่อยมันไป แต่อย่างน้อยผมก็ยังมีส้มให้กิน-" ไม่ทันจบคำ ส้มก็หล่นไปหนึ่ง ... เขานิ่งเงียบไปทันที รอยยิ้มยังคงอยู่แต่คิ้วย่นเข้าหากันมากกว่าเดิม หยดน้ำตาเริ่มไหลออกมาอย่างเงียบๆ เขากลายเป็นภาพนิ่งไปแล้ว เพราะหากขยับ..ส้มคงหล่นไปอีกแน่

100 0

ส้มนับสิบหยุดลงที่ล้อรถจักรยาน แต่ก็ยังมีบางลูกที่ยังคงกลิ้งต่อไป เขาหยุดลง ตามองตามส้มที่หลุดไปเล็กน้อย แล้วหันมาสนใจคุณกับส้มที่เหลืออยู่และพูดขอบคุณคุณ พลางก้มเก็บส้มที่เหลือขึ้นมาไว้บนอ้อมแขน แล้วจึงหันมารับส้มที่คุณยื่นให้ (หยุดส้มได้13/24ลูก) เมื่อคุณถาม เขาก็ตอบคุณด้วยเสียงร่าเริง "ใช่คับ พึ่งย้ายมาไม่กี่วันนี้เอง" รอยยิ้มยังคงบาลบนใบหน้าของเขาด้วยความดีใจ ที่การไล่ตามส้มเหล่านี้จบลงเสียที

100 0

+ (หากคุณล้ม เขาจะยืนมือช่วยคุณขึ้นมา) ..อกยกตัวขึ้นลงหายใจถี่จากความเหนื่อย แต่เขาก็ยังคงยิ้มและทักทายคุณอย่างสุภาพ สำเนียงการพูดภาษาญี่ปุ่นของเขานั้นดีเหมือนเป็นเจ้าของภาษา เขาคืออาจารย์ประจำห้องพยาบาลคนใหม่ แต่คุณจะยังไม่รู้เรื่องนี้ ..พักเหนื่อยเช็ดหน้าเช็ดตาเล็กน้อย ก่อนจะหันมาแนะนำตัวกับคุณ "ผมชื่อซึกิระ พึ่งย้ายมาอยู่หมู่บ้านโอโมริ" รอยยิ้นบนใบหน้านั้นมิจางหายไปเลย 2/2

100 0