iiinova — where your digital self keeps evolving

แม้ไออุ่นที่ได้รับจะทำให้สบายใจ แต่เพราะฝันก่อนหน้าทำให้เขายังไม่กล้าข่มตาลงเท่าไหร่นัก สึบารุยังใช้เวลาสักพักกว่าจะหลับลง สายตาเหลือบมองคนตรงหน้าที่จมสู่ห่วงนิทราไปแล้ว มือยกขึ้นเกลี่ยผมหน้าม้าของคนตรงหน้าเล็กน้อย แล้วจึงขยับกลับมาโอบกอดอีกฝ่ายดั่งเดิม ใบหน้าของอีกฝ่ายมันดูสงบแล้ว เขาก็สบายใจแล้ว ดีแล้วล่ะ… ถึงตอนนี้ตัวเขาจะยังนอนไม่หลับก็ไม่เป็นไร… (ขอบคุณสำหรับรูทค่…า)

110

“ฮะฮะ…” เจ้าตัวเบนสายตาหลบไปทางอื่น ขำแห้งแก้อาการเขินอายที่ตัวเองขออะไรแปลก ๆ ในแง่ตรรกะของ อะไรแบบนี้มันไม่น่าสมเหตุสมผลอยู่แล้วนี่นะ “อืม…” “รบกวนด้วย…” เขาว่าเสียงแผ่วแล้วละมือออก เปลี่ยนเป็นการขยับตัวเข้าไปหาวงแขนของอีกฝ่ายแทน แขนของเขาก็เอื้อมไปโอบกอดอีกฝ่ายเอาไว้เช่นกัน

100

ไม่เกี่ยวจริง ๆ นั่นแหละ เขาก็แค่… “ถ้ากอด ใจคงสงบขึ้นมาบ้าง…” “น นายไม่คิดงั้นเหรอ…”

100

📢泰平高校 (PR) @taihei-pr.bsky.social · 13/08/2025

แม้ว่าเขาจะยังนอนหงาย แต่ใบหน้าของเขาก็ตะแคงข้างหันมองอีกฝ่ายกลับไป “…” “นี่…“ ”ถ ถ้าเหนื่อย…เอ่อ…” มือที่ยังกุมกันไว้บีบมืออีกฝ่ายเบา ๆ การเกาะกุมมือไว้อยู่นานเป็นชั่วโมง ๆ ทำให้ตอนนี้มือของทั้งสองเริ่มชื้นเหงื่อ จะนอนอย่างนี้ต่อจะไม่สบายตัวรึเปล่านะ “กอดกัน…ดีไหม?” “…เอ่อ แบบว่า จะได้หายเหนื่อย?”

100

Reposted by Subaru | 1-A

#THK_COMMU #THK_STORY อีเวนต์ที่ 12 แท็กประจำอีเวนต์ #THK_EVENT12 #THK_สอบปลายภาค3 รายละเอียด : docs.google.com/document/d/1... ระยะเวลาการเล่นอีเวนต์ : วันที่ 14 สิงหาคม - 19 สิงหาคม (เล่นย้อนหลังได้ตลอดเวลา) *อีเวนต์นี้เป็นอีเวนต์สุดท้าย โดยวันที่ 19 สิงหาคมจะแจ้งเกี่ยวกับพิธีจบการศึกษาของนักเรียนปี 3 อีกครั้ง

02624

เขาฟังคำสบถของอีกฝ่ายแล้วเลื่อนสายตามองตามร่างที่เอนหลังนอน “ลำโพงดังแทบทั้งเกาะเลยมั้ง…” เขาไม่รู้ว่าทั้งเกาะจริงไหม แต่เขาแค่รู้สึกว่ามันดังมาก ๆ สึบารุเองก็ค่อย ๆ นอนลงบ้าง ทางสึบารุเอง เพราะฝันอันแปลกประหลาดทำเอารู้สึกเหนื่อยหอบ ถ้าเกิดหลับไปแล้วเกิดฝันต่อจากนั้น เขาก็ไม่กล้าข่มตานอน “มิยาคาวะคุง” เขาเรียกพร้อมทั้งขยับมือที่กุมไว้เบา ๆ “นายนอนต่อได้ไหม…”

100

"...." "จบแล้ว...เหรอ..." ได้ยินอย่างนั้น สึบารุก็ค่อย ๆ ยันตัวลุกขึ้น เขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเวลาพิธีกรรมมันจะเกิดอะไรขึ้น ทว่าตอนเขาหลับไป เขาฝันเห็นอะไรแปลกประหลาดกว่าทุกวัน นั่นเป็นส่วนหนึ่งที่เกี่ยวกับพิธีบนเกาะนี้หรือเปล่า "ท ทุกอย่างมันจะปกติแล้วใช่ไหม.." เขาเอ่ยถามโดยที่ไม่ปล่อยมือที่กุมเอาไว้ ยังอยู่... ยังอยู่จริงด้วย มิยาคาวะคุงยังอยู่...

100

หลังจากเสียงลำโพงนั้นหายไป สึบารุถึงเริ่มขยับปากพูด "ม เมื่อกี้...เสียงอะไรน่ะ..." เขาเอ่ยถามโดยไม่คาดหวังว่าอีกฝ่ายจะรู้คำตอบ แต่อย่างน้อยก็ให้รู้ว่าเขาไม่ได้ยินเสียงนั้นคนเดียวก็พอ มือที่ยังจับไว้ขยับให้มือของทั้งคู่เกาะกุมกันมากขึ้น

100

นายที่ลุกขึ้นนั่งถูกแรงดึงรั้งจากมือที่กุมไว้ยื้อกลับเล็กน้อย ถ้าหากนายหันไปมองก็จะพบกับสึบารุที่เพิ่งสะดุ้งตื่นจากเสียงดังนั้นไม่ต่างกัน เจ้าตัวยังไม่พูดอะไรนอกจากหายใจหอบ ราวกับว่าเพิ่งผ่านพ้นอะไรที่น่ากลัวมา ฝันร้าย?

100

สึบารุนอนแหงนมองเพดาน พยายามข่มตานอนหลับ ในหัวลองทุกวิธีตั้งแต่นับแกะหรือจะเรื่องพยายามหายใจให้ผ่อนคลาย เขาขยับมือที่กุมไว้อยู่แน่นขึ้นเล็กน้อย แต่ไม่ให้อีกฝ่ายรู้สึกอึดอัดมากไป ราวกับต้องการให้สัมผัสที่มือเป็นเครื่องมือช่วยผ่อนคลาย ผ่านไปพักใหญ่ สึบารุถึงหลับลง ดูเหมือนพอหลับไปแล้ว เขาจะเป็นประเภทตื่นยาก ทำให้เขาถึงไม่รู้สึกถึงสัมผัสมือที่กระตุกเป็นช่วง ๆ ของอีกฝ่ายเลย

100

"อ่า ย อย่างนั้นเหรอ......" เขาเลื่อนสายตามองตามอีกฝ่ายที่เอนตัวลงนอน กุมสัมผัสของมือข้างที่ถูกบีบเอาไว้ มันไม่สามารถทำให้ความกังวลหายไปได้ แต่มันก็พอจะบรรเทาลงไปบ้าง "..." "อืม..." สึบารุส่งเสียงขานรับเบา ๆ ครู่ต่อมามือข้างที่ยังปล่อยว่างก็ดึงผ้าห่มของตัวเองมาคลุมบ้าง กุมมืออีกฝ่ายแล้ววางลงบนรอยต่อระหว่างฟูกทั้งสอง

100

"ม มันก็ใช่ แต่...ข่าวนั้น..." "ขนาดจับมือไว้ ยังหายไปเลยนะ..." เขากล่าวถึงข่าวเรื่องพี่เลี้ยงเด็กที่จับมือเด็กไว้ตลอด แต่พอหันมาก็เหลือเพียงแขนนั่น... มือของเขาคลายออกเล็กน้อย พลิกมือขึ้นให้อีกฝ่ายเลื่อนมาจับ ตัวเขาพยายามเบนความสนใจไปที่มือข้างนั้นอยู่พักหนึ่ง "..." "ข ขอโทษที..." "ผม...กังวลไม่เข้าเรื่องอีกแล้ว"

100

จะว่าไปมันก็จริง... สึบารุเงียบไปสักพัก ก่อนจะย้ายตัวมานั่งบนฟูก "นั่นสินะ..." ถึงจะพูดแบบนั้น แต่ดูแล้วความกังวลของเขาก็ยังไม่หายไปไหน มือที่วางบนฟูกออกแรงกำเล็กน้อยอย่างประหม่า "ผ-..." "ผม...เอ่อ..." เขาอ้าปาก พยายามเค้นคำพูดออกมาจากลำคอ "ไม่อยากให้นาย...มีชื่อในรายชื่อคนหาย..."

100

"ก็...อืม..." ขานรับเสียงแผ่วเบา สายตาเหลือบไปมองทางเทียนเล่มสีแดงที่ถูกวางไว้บนชั้น "แค่คิดว่ามันจะไม่เป็นไรใช่ไหมนะ ถ้า...ไม่ทำน่ะ..."

100

"...ก ก็ไม่นะ?" สภาพเหมือนหมาที่โดนสั่งให้เฝ้าสุด ๆ "ได้ยินเสียงนายดูอะไรดด้านใน..." "แค่นั้นก็โอเค..." ว่าจบก็เดินตาม ช่วยจัดฟูกทั้งสองให้มาชนกันจนเป็นเพื้นที่กว้างกว่าเดิม

100

สึบารุแหงนหน้าขึ้นมองตามเสียงเปิดประตู “อะ- อืม…” เขาทำหน้าประหลาดใจที่ถูกทักอย่างนั้น เขาค่อย ๆ ยันตัวขึ้นยืน “ก ก็นายเองก็เฝ้า…ผมก็เลย…”

100

สึบารุหลบให้อีกฝ่ายเข้าห้องน้ำไป หลังอีกฝ่ายเข้าห้องน้ำไปจัดการตัวเอง สึบารุก็ไม่ได้ไปไหนไกล เขานั่งพิงผนังเงียบ ๆ เป็นการเฝ้าอีกฝ่ายเหมือนที่เอย์เก็นทำกับเขาก่อนหน้านี้ เมื่อได้ยินเสียงอื่นในห้องน้ำ เจ้าตัวก็แหงนหน้าขึ้นเล็กน้อย ... เอาไปอาบน้ำด้วยเลยเหรอ... แต่คงดีกว่าอาบน้ำเงียบ ๆ นั่นล่ะ...

100

เขามองจนอีกฝ่ายล้มบอสได้ก็ค่อยหดใบหน้ากลับไปนั่งดี ๆ “อ๊ะ-” เพราะเห็นว่าอีกฝ่ายมองมาเลยหลุดอุทาน “โทษทีที่ไม่เรียก…” “ห้องน้ำว่างแล้วนะ…” เท่าที่ดูแล้ว ตอนนี้ดูไม่มีความกังวลใด ๆ อาจจะเพราะถูกเกมที่อีกฝ่ายเล่นดึงดูดความสนใจไปเมื่อกี้ล่ะมั้ง

100

เขาหย่อนตัวลงนั่งข้าง ๆ สายตามองหน้าจอเครื่องเกมไม่วางตา ไม่ได้เรียกให้เอย์เก็นไปอาบน้ำต่อ แต่นั่งดูเงียบ ๆ จนอีกฝ่ายตีบอสเสร็จแทน กลายเป็นเด็กเกาะเบาะไปซะแล้ว(…)

100

ปฏิเสธไม่ได้ว่าเสียงเล่นเกมนั้นทำให้เขาสบายใจมากกว่านั่งฟังเสียงน้ำไหวจากการอาบของตัวเอง หลังจากใช้เวลาในห้องน้ำสักพักใหญ่ เขาก็แง้มประตูห้องน้ำออกมาโดยที่สวมชุดนอนเรียบร้อยแล้ว สายตาเลื่อนต่ำมองคนที่นั่งเล่นเกมอยู่ เหมือนจะหยุดมองว่าเล่นเกมเสร็จแล้วหรือยัง “…”

100

พอรู้สึกถึงสัมผัสที่เรือนผม สึบารุก็เงยหน้าขึ้นมาจากไหล่ของอีกฝ่าย เขาไม่ได้พูดอะไรไปมากกว่านั้น แต่จากสีหน้าก็ไม่ได้รังเกียจหรอก ในระหว่างที่เอย์เก็นเดินไปหยิบเครื่องเกม สึบารุเดินเข้าประตูห้องน้ำไปพร้อมกับชุดที่เตรียมมา

100

“…โอเค” “งั้นผมไปอาบน้ำเลยดีกว่า…” ว่าพลางค่อย ๆ คลายกอดของฝั่งเขาออก แต่ใบหน้าก็ยังซุกไหล่ ปล่อยให้อีกฝ่ายลูบหลังอยู่

100

“…อะ-” เขาไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะก้มมาดมเลย ด้วยระยะใกล้แค่นี้เลยคิดว่าถ้าตัวเหม็นก็น่าจะได้กลิ่นอยู่แล้ว… แต่พอได้ยินแบบนั้นก็แอบโล่งใจหน่อย ๆ “เหรอ…” “ขอบคุณนะ” ว่าพลางคอตก ซุกอีกฝ่ายมากกว่าเก่า โล่งใจได้เดี๋ยวเดียวก็ดันมีความหดหู่กับตัวเองที่กังวลอะไรไม่เข้าเรื่องแทรกขึ้นมา

100

“นายคิดอย่างงั้นเหรอ…” เขาเสียงแผ่วลงเล็กน้อย แม้จะได้รับเหตุผล แต่คนที่คิดเล็กคิดน้อยอย่างเขาก็ยังกังวล “ตอนนี้ล่ะ…?”

100

ตัวเขาขยับตามแรงดันโดยง่าย หลังจากศีรษะแนบลงไป เขาก็ขยับใบหน้าให้ซุกกับไหล่ของอีกฝ่ายทันที มือที่จับปลายนิ้วเมื่อครู่ผละออกมา ย้ายตำแหน่งวางเป็นที่แผ่นหลังของอีกฝ่ายไม่ต่างกัน ทำแบบนี้จนเป็นเรื่องปกติไปแล้ว “ได้เหรอ…” “ผ ผมกลัว…เรื่องกลิ่น…” ถึงจะสะอาดกว่าเดิมบ้าง แต่เจ้าตัวก็ดูกังวลเรื่องพวกนี้อยู่ดี

100

“…” มือเอื้อมไปแตะปลายนิ้วอีกฝ่าย “ข ขออยู่ด้วยก่อน…แปปนึง…” “ได้ไหม…” ไม่อยากอาบน้ำตอนนี้ ถ้าเข้าห้องน้ำคนเดียวแล้วเจอเรื่องแปลก ๆ อีกมีหวังสติเตลิดกว่าเก่าแน่ สีหน้าเขาแสดงออกชัดเจนว่าตอนนี้พารานอยกินหัวเรียบร้อย

100

“….” “…แปปนึง” เสียงงึมงำดังขึ้นมาจากทางสึบารุ

100

หลังจากลงกลอนล็อค เขาก็รีบออกมาจากห้องแล้วล็อคประตูให้เรียบร้อย จากนั้นก็รีบตรงเข้าไปที่ห้องของเอย์เก็น เขาเกิดอาการหวาดระแวงขึ้นมา ไม่อยากอยู่ด้านนอกนาน ๆ แล้ว พอก้าวพ้นขอบประตู สึบารุก็หันหลังไปดันประตูอ้าไว้ รอเอย์เก็นเข้ามาในห้องด้วยกัน

100

"ป เปล่า ปกติก็ปิดนะ..." "..." สึบารุพยายามนึกว่าเมื่อเช้าเขาได้ปิดไว้เรียบร้อยดีไหม แต่ก็นึกไม่ออก "เมื่อเช้า...คงจะลืม" เอาเป็นว่าตอนนี้เดินไปปิดก่อนดีกว่า... คิดแบบนั้นก็ค่อย ๆ เดินไปทางหน้าต่าง

100

"-!" กลายเป็นว่าเสียงขาเทียมของเอย์เก็นทำเขาสะดุ้งกว่าเดิม ดีที่ครู่ต่อมาก็มีเสียงที่คุ้นเคยดังขึ้น ทำให้พอรู้ว่าที่มาของเสียงคือใคร "ล ลมมัน-..." เขาทำท่าจะอธิบาย สายตาก็มองไปทางหน้าต่างระเบียงห้อง ดูเหมือนว่าหน้าต่างจะถูกเปิดอ้าไว้เล็กน้อยพอให้ลมหนาวตอนกลางคืนพัดเข้ามาในห้องได้ "...เอ๊ะ?" อะไรน่ะ ลืมปิดเหรอ

100

ทางสึบารุเองหลังจากหยิบเสื้อผ้าเรียบร้อยก็ปิดตู้เสื้อผ้า เตรียมเดินออกจาก ห้องแต่ในทันใดนั้นเอง ก็มีเสียงบางอย่างดังหวิวเข้ามาในโสตประสาท ผ้าม่านของหน้าต่างไปทางระเบียงพลิ้วไหวตามแรงลมทั้งที่ห้องนี้ไม่ควรจะมีลมเข้า ... "ฮิ้ก-!!!" สึบารุส่งเสียงร้องพร้อมผงะถอยไปสองก้าว

100

ตอนที่ไขห้องตัวเอง สึบารุก็อ้าประตูจนกว้างแล้วปล่อยค้างไว้ ในหัวเขาคิดไว้ว่าหากเกิดเฟตุร้ายอะไร เขาจะได้รีบวิ่งแจ้นออกมาหาเอย์เก็นที่อยู่หน้าห้อง แค่เผื่อไว้น่ะนะ แค่เผื่อไว้น่ะ หลังจากเข้ามาในห้องก็รีบเปิดประตูเสื้อผ้าเพื่อหยิบชุดออกมา

100

"อะ-..." ห้องอยู่ข้างกันแค่นี้ เกิดอะไรขึ้นคงได้ยินเสียงแล้ววิ่งมาทันอยู่แล้ว แต่เขาก็พอเข้าใจ สถานการณ์มันชวนหวาดระแวงจนแม้แต่ระยะห่างแค่ก้าวเดียวก็วางใจไม่ค่อยได้ "..ก็ได้" มือปิดก๊อกน้ำที่ใช้ล้างภาชนะ น้ำที่ค้างท่อหยดกระทบกับอ่างล้างจนก่อให้เกิดเสียงเล็กน้อย สายตามองสเปรย์ไล่หมีในมือของคนที่ขอมาด้วย อืม...อาจจะดีกว่ามีดแหละ...

100

“อ๊ะ………” มือที่ล้างจานอยู่ชะงักลง ทำหน้าแบบว่า ลืมไปเลย(…) “ผ ผมมัวแต่เลือกผ้าห่ม…” “เดี๋ยวออกไปเอานะ…”

100

เพราะว่าไม่ได้โดนตำหนิจึงดูคลายความกังวลลงมาบ้างแล้ว หลังจากพักกัน สึบารุก็เงยหน้าออกมาจากจอ “อะ ได้…” เขาวางจอยบังคับลงแล้วยันตัวขึ้นลุกไปเก็บหม้อเข้าตู้เย็น ส่วนของถ้วยชามก็วนมาเก็บรอบสองไปวางไว้ที่อ่างล้างจาน ยืนมองมันสักพักก่อนจะจัดการล้างให้เลยในตอนที่เอย์เก็นไปเตรียมน้ำไว้อาบ

100

“อะ เริ่มแล้วเหรอ—” ไม่ทันเตรียมใจ เกมก็เริ่มขึ้นแล้ว ดีที่เป็นเกมเล่นกันสองคน จึงมีการปรึกษาเพื่อหาทางไปต่อ หากเป็นเขาใช้ความคิดอยู่คนเดียวคนเดียวคงติดแหง็กอยู่นาน ถึงจะผ่านด่านจนไปด่านใหม่ได้แล้ว การบังคับของสึบารุยังไม่ดีมากนัก ส่วนมากเขาจะพลาดร่วงหรือตายในจุดง่าย ๆ สำหรับเอย์เก็นบ่อยครั้ง เหมือนเจ้าตัวก็กังวลเรื่องนี้อยู่ ทุกครั้งที่ตายเลยเหลือบมองสีหน้าเอย์เก็นเป็นระยะ ๆ

100

“เอ๊ะ…” ได้ยินแบบนั้นแล้วรู้สึกเหมือนตัวเองถูกมองเป็นหมาจรจัดตัวสั่นงก ๆ ที่โดนเก็บมาเลี้ยง(…) ก่อนที่ความคิดนั้นจะโดนสะบัดทิ้ง มือสึบารุจับจอยบังคับ นิ้วกดนู่นนี่ให้พอคุ้นชิน “ผมนึกว่านายจะใช้หมาเป็นตัวละครนายซะอีก” “เห็นว่าชอบหมานี่…” เขานึกถึงตอนที่อีกฝ่ายเล่นกับพุดดิ้งจังที่ห้องสมุดเลยเอ่ยถามไปแบบนั้น แต่ครู่ต่อมา นิ้วที่กดจอยอยู่ก็หยุดชะงักไป อย่างกับนึกเอะใจอะไรคำพูดตัวเองขึ้นมา “…”

100

“อ อืม… คงอย่างนั้นแหละ…” วางถ้วยลง “ขอบคุณนะ” กล่าวขอบคุณในส่วนของอาหารเสริมที่อีกฝ่ายเลือกซื้อให้ พอคู่สนทนาย้ายตัวมานั่งข้าง ๆ สึบารุก็เอนตัวเล็กน้อย ชะเง้อมองการตั้งค่าที่เขาไม่ค่อยจะเข้าใจเท่าไหร่นักบนจอเครื่องเกม “อะ- ขอบคุณ…” เขารับจอยมาแล้วมองตัวละครบนจอตาปริบ ๆ “เจ้านี่…? ตัวละครผมเหรอ?”

100

"...เอะ? ก็... เอ่อ..." จะให้ตอบว่าเวิร์คไหม เขาเองก็ไม่รู้ว่ากินไปแล้วร่างกายเขามันต่างจากปกติยังไงด้วยซ้ำ เอาเป็นว่าตอบไปตามความรู้สึกแล้วกัน "...รู้สึกว่ากินง่ายกว่าข้าวน่ะ" "ไม่ได้...อ้วกด้วย..." ว่าจบก็จัดการกินมิโซะให้หมดถ้วย ทั้งที่ตักมาน้อยแท้ ๆ แต่เขากลับกินช้ามากเลย

100

“เอางั้นก็ได้……” เขาว่าเสียงเบาพลางคีบโมจิขึ้นมาเคี้ยวอยู่พักใหญ่ สายตากลับมามองทางอีกฝ่ายที่หยิบเครื่องเกมออกมา แอบชะเง้อดูว่าเลือกเกมแบบไหนมาเล่น

100