"ก็แค่อยู่ให้แน่ใจว่าเธอจะไม่ยืนตากฝนอยู่ตรงนี้ต่อน่ะ"
เขาคลี่ยิ้มจางๆ ก่อนที่รอยยิ้มจะค่อยๆ เลือนหายไปกับม่านสายฝนที่ตกลงมาหนักขึ้น
"ในฐานะคนนอกและหมอ จะขอแสดงความเป็นห่วงแค่เรื่องสุขภาพแล้วกันนะครับ หวังว่าจะไม่มีเหตุให้ต้องเจอกันในฐานะผู้ป่วยกับคนรักษา"
เอ่ยจบคราวนี้เขาหันหลังกลับ
"เดินกลางสายฝนมันก็เป็นความสุนทรีย์อย่างหนึ่ง จะทำหรือไม่ก็แล้วแต่เธอเลยนะ"
