iiinova — where your digital self keeps evolving

"ยังเพลียๆอยู่แต่หิวจนนอนไม่หลับน่ะ" เค็งกะบอกก่อนนะมองตุ๊กตาชิบะนั้นแล้วยิ้มจางๆออก "เหมือนดีนะ เอ็นกะกับตุ๊กจาตัวนั้นน่ะ" แน่นอนว่าเขาหมายถึงดื้อเหมือนกันชิบะน่ะนะ--

100

"ถ้าหิวก็มีของกินอยู่เยอะแหละตู้เย็นน่ะ..." "เฮียทำไว้ให้ผม เพระาผมทำเองไม่เป็น" เค็งกะเดินเข้ามาปรกติคิบะจะทำอาหารใส่ตู้เบ๋ยไว้ให้เขาตลอดแหละ บางวันทำข้าวกล่องให้ด้วย เขาไม่ได้ใส่แว่นแต่ก็ยังเห็นชัดอยู่ตามปรกตินะ แต่ชวนให้รู้สึกคนละแบบกับตอนใส่แว่น พอถอดแว่นแล้วให้ความรู้สึกโดดเดี่ยวผ่านสายตาที่สะท้อนถึงความเดียวดายภายในใจของเจ้าตัว

100

"...ไม่ได้เข็ยอะไรหรอกครับ ผมพึ่งมาถึง" "เป็นห่วงก็แต่เฮียนั่นแหละ" เค็งกะบอกก่อนจะมองไปยังรอยเล็บที่จมลงไปบนผนังร้าน ทันจุนน่าจะคุ้นกับมัน รอยเล็บขอลสิ่งลี้ลับที่สวนหลังบ้าน แต่การที่มันล้ำมาด้านหน้าบ้านแปลว่ามีบางอย่าวผิดปรกติแล้ว!! "ญาติฝั่งพ่อเฮียแกหวังจะหุบที่นี่เลยพยายามขู่ให้เฮียเซ็นน่ะ... พอเฮียแกไม่ยอมก็เลยส่งคนมาทำแบบนี้แหง"

000

Kenga Y3 @thk-kenga.bsky.social · 25/05/2025

"อิจิ ไม่ทำแบบนั้นหรอกครับ" เค็งกะส่ายหน้าก่อนจะตอบขึ้นมา "ถ้าจะมีใครทำก็ต้องเป็นตนเดียวกับที่ทำรอบบนหน้าเฮีย...แต่การที่เขาออกมาจากสวนหลังบ้านมันไม่ใช่เรื่องดี" มันเป็นกฏที่เชีบนดว้ยตัวสีแดงของร้านว่าห้ามไปยังสวนหลังบ้าน... แถมก่อนหน้านี้สักปีสองปียังเคยมีโจรลอบเข้าไปแล้วถูกบางสิ่งเล่นงานจนโคม่าอยู่... แต่เพราะโจรพวกนั้นหายสาบสูญไปหละงจากฟื้นเลยยังเป็นแค่ข่าวลือของร้าน

100

"สบายมากครับ ผมเป็นห่วงเฮียจะเสียความเป็นตัวเองไป" "แต่ว่า...ผมคยกังวลมากไป...สายสัมพันธุ์เนี่ยวิเศษจริงๆนะครับ" เค็งกะบอกก่อนจะดื่มน้ำใก้หมดแล้วเดินไปหาอิจิ "...ผมพาอิจิไปพักก่อน...ผมฝากดูเฮียทีนะครับ..." ตอนแรกเขาก็ไม่แน่ใจจนกระทั่งเห็น...ความสามารถในการสยบสัตว์ร้ายของคนตรงหน้า... วางใจได้แหละต่อคลื่นกลืนเกาะเฮียก็จะไม่มีวันทำร้ายเขาหรอก

100

"...เดี๋ยวครับ!!! มันอันตราย!!!" เค็งกะรับวิ่งตามไปพร้อมกับอิจิเชาขากที่ร้อนใจก็ต้องรีบใจเย็นลง เสียงคำรามนั้นมาจากชายป่าไม่ห่างจากบ้านนักพน้อมกับเสียงร้องของใครสักคนที่ไม่ใช่ฮารุกิอยู่ในป่า พร้อมกับเสียงคำรามที่ดังออกมาจากป่าสองเสียง..ใเหมืนอกับว่าภายในมีสัตว์ร้ายกำลังล่าเหยื่อ... พียงแต่เสียงนั้น...ถูกทำโดยมนุษย์หาใช่สัตว์ร้ายไม่

100

เพราะมันคือหมาแก่ตัวหนึง่ที่ถูกทุบตีจนจากโลกนี้ไป "หมาแก่ที่เฮียตั้งใจจะดูแลมันจนถึงวันสุดท้าย...พวกมันทำเกินไปแล้ว..." เค็งกะพึมพำออกมา...ก่แนเสียงที่ทำให้เขาหน้าถอดสีก็ดังขึ้น มันคือเสียงคำรามของหมา...แต่มันเป็นคนที่ทำเสียงแบบนั้น เสียงนั้นดังกึกก้องราวกับฟ้าผ่าแฝงไปด้วยความโกรธที่ไร้ก้นบึ้ง... ราวกับว่าเสียงนั้นคือเสียงที่สาปแช่งโชคชะตา

100

เค็งกะที่เดินตามมาก็ประเมินทุกอบ่างแล้วสีหน้าก็ร้อนใจไม่ต่างกับยาซุฮารุหรอก... เพราะร่องรอยมันชัดว่า...เรื่องวันนี้ทำให้วิญญาณร้ายเคลื่อนไหว... "พวกญาติทางฝั่งพ่อของเฮียน่าจะบุกเข้ามาเพื่อขู่ให้เฮียยกที่นี่ให้พวกเขาเอาไปชายน่ะครับ" "เฮียก็คิดว่าพวกเขาคงไม่กลับมาอีกไม่คิดว่าจะทำถึงขนาดนี้" เค็งกะกัดฟันก่อนจะเห็ยรอยเลือดก็วิ่งตามไปแล้วอ้าปากค้าง

100

เด็กหนุ่มอบกก่อนจะเริ่มก้างเดินไปขากเด็กที่ดูสบายๆเสมอคราวนี้กับร้อนรนและหุนหันกว่าปรกติมาโข ราวกับกลัวอะไรบางอย่างอยู่

100

Kenga Y3 @thk-kenga.bsky.social · 21/05/2025

"...ครั้งแรกเป็นการขู่น่ะครับ จากญาติของเขาที่หวังจะหุบคฤหาสน์นี้..." เค็งกะไม่ถือสาอะไรเรื่องการเรียกชื่อ "...ครั้งนี้...ผมคาดว่าพวกเขาจ้างคนมาทำลายที่นี่...แต่ที่ผมกังวลคือเฮีย.." ร้านนั้นพังเสียหายแจ่ที่เด่นชัดคือรอยเลือดและรอยกนงเล็บสุนัขขนาดใหญ่บนผนัง รอบที่ไม่มีหมาตัวไหนทำได้หรอก...จะมีก็แต่ "...ต้องเข้าไปวำรวจข้างในคฤหาสน์เพิ่มถึงจะยืนยันได้..."

100

พอคุณเข้ามาใกล้ก็พบว่าเป็นเด็กที่เจ้าของสภานที่นี้ฝากคุณให้ช่วยดูแล ฟุคุชิ เค็งกะ เขากำลังจ้องไปยังรอยเล็บสุนัขขนาดใหญ่ผิดธรรมชาติที่ฝังลงบนผนังของคาเฟ่ "อะ...เนโกะซัง?...อา...ตอนผมมาถึงร้านก็อยู่สภาพนี้แล้ว ผมมีข้อสันนิษฐานแต่ก็ยังไม่แน่ใจกับมันเท่าไหร่ครับ" "แต่...ก็ได้แต่หวังว่ามันจะไมใช่ล่ะนะครับ" เจ้าเด็กเรื่อยเฉื่อยนั้นวันีนเกลับจริงจังและ...เครียดกว่าที่แล้วมา

110

Kenga Y3 @thk-kenga.bsky.social · 20/05/2025

"ขอโทษ.. ปกป้อง...ไว้...ไม่ได้ฆ เค็งกะละเมอในช่วงแรกก็เหมือนจะยังหลับไม่สนิทและยังทรมานกับฝันร้าย แต่พอเสียงเพลงกล่อมเด็กนั้นออกมาเขาก็เริ่มสงบลงราวดบัว่าผ่อนคลายและวางใจลงได้...ว่าเมื่อเขาลืมตาขึ้นเจ้าเด็กจะยังอยู่ตรงนั้น อย่างน้อย...เสียงเพลงกล่อมเด็กนั้นก็ไปถึงและเยียวยาหัวใจที่บอบช้ำได้..

100

Kenga Y3 @thk-kenga.bsky.social · 19/05/2025

"...ถ้ามีอะไรล่ะก็...หนี...เลยนะ...อย่า...เป็ยอะไร....ไป...นะ" เจ้าตัวตอบก่อนที่เหมือนจะหมดสติเพราะความล้าในที่สุด... เหมือนจะกลัวและเป็นห่วงมากกว่าปรกติมากเลยแหละ

100

Kenga Y3 @thk-kenga.bsky.social · 18/05/2025

"...ยัง...ไหวน่า.." เค็งกะยังคงพยายามลืมตาเพราะยังไม่ไว้ใจตัวจองวิญญาณร้ายนัก... กังวลว่าเอ็นกะจะเป็นอันตรายนั่นแหละเลยไม่ยอมหลับเสียที

100

Kenga Y3 @thk-kenga.bsky.social · 18/05/2025

"มนุษยธรรมเหรอ?...คนสมัยนี้เนี่ยยึดถือมันมากเลยสินะ..." "...มากพอที่จะเสี่ยงมาที่นี่เลยอย่างงั้นรึ...ถ้าแบบนั้นผไ เขาคิดก่อนจะเหมือนบางสิ่งนั้นจะออกจากร่างไป... พร้อมกัยความเงียบท่น่าอึดอัด

000

Kenga Y3 @thk-kenga.bsky.social · 18/05/2025

"...อืม...เดี๋ยวไปถึงที่คาเฟ่แล้วจะเล่าให้ฟังนะ" เค็งกะบอกแม้เขาจะดูล้าจนดหมือนจะกลับแหล่ไม่หลับแหล่แล้วก็เถอะ เรียกว่าเดินกลับไม่ไหวจริงๆตามที่วิญญาณร้ายตนนั้นว่านั่นแหละ

100

Kenga Y3 @thk-kenga.bsky.social · 17/05/2025

แต่เพระาเขามัวแต่โฟกัสกับภาพตรงหน้าทำให้ไม่ได้ยินเสียงฝีเท้าหนักๆที่เหมือกำลังอ้อมมาทางด้านหลังของเอ็นกะ "โฮ่งๆ!!" อิจินั้นเห่าออกมาเหมือนจะบอกเอ็นกะว่ามีบางอย่างกำลังมา

100

Kenga Y3 @thk-kenga.bsky.social · 17/05/2025

หากแต่ว่าเขากลับดูเสียสติยืนส่ขาไม่ต่างดับสุนัขเขี้ยวงอกออกมาพร้อมกับน้ำลายที่เหมือนหมาล่าเนื้อ แต่ไม่ทันที่มันจะพุ่งมาถึงตัวเค็งกะก็ตวัดดาบไม้ในมือทำให้มันต้องถอยกระเด็นไปบืนสี่ขาขู่ทั้งสอง เค็งกะขยับตัวไปมห้ตัวเองบังภาพที่น่ากลัวจากสายตาของเอ็นกะ... ถามว่าเขากลัวมั้ย...มากแต่กับเด๋กที่เป็นห่วงเขาจนตามมาแม้จะกลัวขนาดนี้... และผู้มีพระคุณอย่าวคิบะเขาจะไม่หนี...

100

Kenga Y3 @thk-kenga.bsky.social · 17/05/2025

ภายในนั้นมืดลงเรื่อยๆตามเวลาที่ผ่านไปเสียงบางอย่างกระโดดผ่านยอดไม้ดังขึ้นพร้อมเสียงที่ทั้งเค็งกะและเอ็นกะไม่คุ้น "...เห~ มีเหยื่อเข้ามาเพิ่มด้วยเหรอ...ดีเลย...อยากจะฆ่ามาตั้งแต่ตอนนั้นแล้ว" "ฟุคุชิ สายเลือดที่น่าชิงชัง..." เสียงนั้นว่าก่อนที่จะมีร่างของชาบปริศนาพุ่งลงมาร่างกายเขาเต็ใไปด้วยแผลเป็นรอยเล็บเช่นเดียวกับคนที่เฝ้าอยู่

100

"โฮ่ง" อิจิเห่าตอบมันเองก็เตรียมวิ่งเหมือนกัน "ตามมาอย่าให้คลาดกันล่ะ...พี่จะปกป้องนายเอง" เค็งกะเองก็ชัดเจนว่าเป็นห่วงเอ็นกะพอไกับที่เอ็ยกะห่วงเขาเมื่อกี้นั่นแหละ

100

"ปกป้องอิจิทีแล้วกันนะ" เค็งกะบอกก่อนจะเดินนำเข้าไปด้วยความคิดที่ต่างจากเดิม... เขากระชับดาบไม้แล้วก้าวเดินเข้าไปยังพื้นที่ล่าที่มีเสียงคำรามของคนสองคนที่ฟังดูคล้ายสุนัข กับอีกเสียงที่วิ่งหนีสุดชีวิต "ต้องรีบแล้วสิ..." เค็งกะบอกในขณะที่เดินนำเข้าไปแต่ไม่กล้าวิ่งเพราะกลัวจะทิ้งเอ็นกะไว้ข้างหลัง

100

เค็งกะเองตอนแรกก็ไม่ได้คิดอะไรมากไปกว่าจะใช้ทุกอย่างที่มีเพื่อหยุดคิบะ... จะเจ็บหรือตายไปเพื่อผู้พระคุณก็ไม่ได้สนใจ... จนกระทั่งเสียงทักท้วงและท่าทางของเจ้าเด็กที่เขาเคยมองว่าน่ารำคาญ ท่าทางที่เป็นห่วงเขาจากใจจริงก่อนจะมาเขย่าเขา... "...ขออะไรยากๆอีกแล้วนะ...ก็ได้...ผมสัญญา" เขายกมือขึ้นไปลูบหัวเจ้าหมาเด็กปลอบให้สงบลงก่นอที่เขาจะได้อ้วกก่อนไปลุย

100

"ยังไม่ตายว้อย ตาแก่ตาเดียว เสียใจด้วยนะ" แม้เค็งกะจะอ่แนแรงจนอบากจะนอนเสียตอนนี้แต่ยับไม่วายปากเก่งใส่วิญญาณที่อยู่ภายในตัวคิบะ ถ้าอาจารย์ไม่อยู่คงจะแจกนิ้วกลางให้วิญญาณในร่างคิบะไปแล้ว... "...ขอบคุณ...นะครับ...เซน...เซย์..." ก่อนจะเหมือนภาพตัดเขาลมลงแต่ร่างของคิบะก็ขยับมารับเขาไว้

000

"ไม่ทิ้งหรอกน่า ไม่ว่าจะอะไรเกิดขึ้น..." เค็งกะยืนยันก่อนที่พวกเขาทั้สองจะตามอิจิไปจนถึงชายป่า...แล้วพบกับชายคนนึงที่ร่างกายเต็มไปด้วยแผลเป็นรอยกรงเล็บคล้ายๆกับที่อยู่สวน "อา...พวกเธอตั้งใจจะเข้าไปหยุดพวกเขาสินะ" "หากผ่านผมเข้าจะนับว่เป็นเหยื่อ พวกเธอจะเสี่ยงชีวิต...เพื่อคนที่สมควรตายจริงๆเหรอครับ?" ชายคนนั้นถามผู้มาเยือนทั้งสอง

100

พอเค็งกะไปแล้วชายตรงหน้าก็หลับตาลงสองข้างก่นอที่ต่ซ้ายเขสจะลืมกลับมาเอ่ยน้ำเสียงที่ต่างจากเดิม หากรับรู้ถึงสิ่งลี้ลับได้จะรับรู้ถึงพลังงานชั่วร้ายภายในร่างของเขา "...ทั้งที่กลัวขนาดนั้น...ทำไมถึงยังตัดสินใจจะมาล่ะ...ยัยหนู" บางอบ่างนั้นใช้ชายตรงหน้าเด็กสาวเป็นโทรศัพท์สื่อสารมา... ดวงตาข้างเดียวที่ลืมขึ้นจ้องมายังเด็กสาวอย่างเฉยชา

100

ก่อนที่เขาจะสังเกตุท่าทางของเอ็นกะทำให้เขาจับมือของเจ้าเด็กตรงหน้าไว้ "ขอบคุณนะ...ที่ตัดสินใจจะไปกับพี่ทั้งที่เอ็นกะเองก็กลัวขนาดนี้แท้ๆ..." "พี่สัญญา...จะปกป้องนายเอง..." เค็งกะบอกด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่น...เขาไม่มีเวลาที่จะกังวลหรือสับสนต้องรีบแล้ว "อิจิ" แน่นอไม่ต้องบอกอะไรมากกว่านั้นอิจิก็ออกวิ่งทันที

100

"ปรกติตาแก่ตาเดียวนั่นน่ะถูกเฮียขอไม่ให้ทำร้ายใครน่ะถูก" เค็งกะบอกก่นอจะอธิบายเพิ่มเติมว่า "ตาแก่นั่นรักเฮียมากๆเหมือนกับลูกแท้ๆและรักหมามากกว่ามนุษย์..." "แล้วพวกโง่นั่นตัดสินใจจะทำร้ายสิ่งที่สำคัญทั้งสองของวิญญาณร้ายที่อยู่มาตั้งแต่ยุคเฮอัน..." ก็ไม่แปลกที่จะน็อตหลุดทั้งคิบะทั้ง"คุณลุง"

100

"...ผมไม่มีเหตุผลให้ต้องลงมือกับเธอ เธอเป็นลูกจ้างที่เหมือนครอบครัวของท่านคิบะ การลงมือกับเธอก็เหมือนกับการทรยศต่อความใจดีของเขา" ชายร่างผอมเอ่ยยืนยันก่อนจะรอให้เด็กๆตัดสินใจในขระที่เสียงกรีดร้องก้ดังขึ้นเหมือนคนที่ถูกล่านั้นใกล้จะจนมุมเต็มที

100

"...หากจะก้าวต่อไปพวกเธอจะเข้าไปยังสนามการล่าสัตว์ของหมาล่าเนื้อแห่งทตโตริ" "พวกเธอจะกลายเป็นเหยื่อไปด้วย ผมไม่แนะนำเท่าไหร่นะ..." ชายคนนั้นเอ่ยบอกเค็งกะกับยูกินะ "...เธอยู่ตรงนี้น่าจะดีกว่านะ...ไม่เป็นไร....ผมจะพาเฮียกลับมา" เค็งกะเอ่ยขึ้นเพราะเขาสังเกตว่าคนข้างหลังไม่น่าจะไปต่อไหวเลยเสนอแบบนั้น "...ผมไว้ใจคุณได้ใช่มั้ย?" เค็งกะหรี่ตามองชายตรงหน้า

100

"เซนเซย์รีบไปครับ...ถ้าเขาได้สติ...ความบ้าคลั่งนี้จะจบลงไปเอง...ผมจะปลอดภัยครับ" เค็งกะบอกในขณะที่เริ่มออกวิ่งไปคนละทางเพื่อล่อชายที่เหมือนหมาล่าเนื้อคนนั้นให้ออกห่างในขระที่อิจิก็เห่าพลางหันไปอีกทางนึง เหมือนคิบะจะอยู่ทางนั้นนะ

000

เค็งกะบอกก่อนจะใช้ปากกัดที่หลังมือให้มีเลือดไหลออกมา "เรียกชื่อของเขาไม่ก็...ถ้าเซนเซย์มั่นใจในการเจรจาจะะลองคุยกับตาแก่ตาเดียวนั่นดูก็ได้..." เค็งกะบอกในขณะชายที่เหมือนหมาล่าเนื้อคนนั้นพุ่งเข้ามาเค็งกะทันทีที่ได้กลิ่นเลือด "เลือด...เลือดของฟุคุชิ...เลือดของผู้สังหารเจ้านาย" มันเอ่ยก่อนจะอ้าปากหมายขย้ำคอเค็งกะซึ่งเจ้าตัวก็ไม่อยู่ให้กัด ถอยหลังไปก่อนจะชักดาบไม้ออกมา

100

เสียงที่เย็นยะเยียบดังมาหามองตามเสียงจะพบชายร่างกายสมส่วนที่ร่างกายมีแต่แผลเป็นที่เกิดจากรอยเล็บเหมือนคนข้างหน้าแต่...เขากลับดูเสียสติ เขาใช้มือกับเท้าเดินสี่ขาอยู่บนกิ่งไม้จ้องมายังทั้งสองคน ตาของเขาเรืองแสงเหมือนกับตาของสัตว์ปากที่มีเขี้ยวคมกริบนั้นอ้าออกพร้อมน้ำลายที่ไหลออกมา "วิธีเรียกสติเฮียจะเข้าไปชกเลยก็ได้ครับ หรือไม่ก็พยายามปลุกเขาให้ตื่น"

100

"ถ้าเลือกได้ผมก็ไม่อยากให้เซนเซย์ต้องมาเสีย่งไปด้วยเลย ถ้าเกิดเซนเซย์บาดเจ็บ เฮียคงไม่ยกโทษให้ตัวเองแหง...อย่าเอาตัวไปรับอะไรเรื่อยเปื่อยนะครับ" เค็งกะบอกในขระที่พวกเขาเข้ามาข้างโซนการล่า...บรรยากาศก็ค่อยๆมืดลงตามเวลาที่ผ่านไป รอยเล็บปริศนาปรากฏขึ้งที่ต้นไม้ใกล้ๆทั้งสองคน "มีเหยื่อเข้ามาเพิ่มเหรอ..."

100

"ผมต้องไปหยุดเฮีย จะให้วิญญาณร้ายเจ้าของรอยเล็บนั้นใช้ร่างของเฮียฆ่าใครไม่ได้" "ไม่งัเนเฮียคงไม่ยกโทษให้ตัวเองแน่นอน" เค็งกะเอ่ยขึ้นมาพลางลูบหัวอิจิ "พาผมไปหาเฮียได้มั้ย..อิจิ" นั่นหมายถึงการเสี่ยงไปเผชิญหน้ากับสิ่งลี้ลับที่อยู่กับคิบะด้วยสิ่งลี้ลับเจ้าของรอยเล็บนั้น...

100

เค็งกะบอกแล้วสังเกตุรอยเลือดแล้วขยายความ "เฮียพึ่งรับหมาแก่ที่ถูกทิ้งมาเลี้ยง...และหมาตัวนั้นก็น่าจะถูกทำร้ายในเหตุการณ์นี้" เขายกมือแตะรอยเลือดที่พื้น "และ...เฮีย...ก็น่าจะฟิวส์ขาด...สิ่งลี้ลับที่อยู่กับเฮีย ที่เฮียเรียก"คุณลุง"...จึงยืมร่างของเฮีย..." เค็งกะมีสีหน้าเคร่งเครียดขึ้นอีกคนั้ง "...เพื่อ"ออกล่า"คนพวกนั้นด้วยมือตัวเอง"

100

เค็งกะพอถูกเรียกจากเอ็นกะเขาก็เหมือนจะได้สติขึ้นมา...โดยอิจิก็มาช่วยเลียมือเขาเรียกสติอีกแรง "...ขอโทษนะ...ไม่เป็นผู้ใหญ่ซะเลยผมน่ะ" เค็งกะเอ่ยขอโทษก่อนจะเริ่มอธิบายให้เจ้าเด็กฟัง "จากที่ผมสันนิษฐานผมคิดว่า...มีคนจากทางพ่อเขาพยายามจะมาบังคับให้เฮียลงชื่อเพื่อเป็นเจ้าของร่วมของคฤหาสน์นี้" "พอเฮียไม่ยอมก็เลยทำลายคาเฟ่และพยายามจะทำอะไรโง่ๆอย่างการทำร้ายหมาของเฮีย"

100

"อุ้มอิจิ แล้ววิ่งเข้าไปเลยครับ ไม่ต้องห่วงครับ เขาจะไม่โจมตีใส่หมาแน่นอนเพราะงั้นเซนเซย์จะปลอดภัย" "รีบวิ่งตามหาเฮียนะครับ อิจิจะเห่าบอกเมื่อเซนเซย์เข้าใกล้ดเฮีย" "ส่วนผมจะเป็นเหยื่อล่อ"หมา"อีกตัวให้ครับ.." เค็งกะบอกแน่นอนว่าตั้งใจจะเอาตัวเองไปเสี่ยงเลยล่ะ

000

"...ไม่ต้องห่วงหรอกครับ แผลนี้เกิดนานแล้ว แล้วผมก็ไม่ใช่คนที่ถูกล่าด้วย" "ผมเป็นเพียงข้ารับใช้ของเจ้าของรอยเล็บเท่านั้นแหละครับ" ชายร่างผอมเอ่ยก่อนจะพูดสำทับขึ้นมาว่า "หากผ่านผมเข้าไปจะเป็นเขตุแดนที่พวกเขาออกล่า พวกคุณจะถูกนับเป็นเหยื่อเช่นกัน..." "หากรับได้กับความเสี่ยง...ก็เชิญครับ ผมไม่ขัดขวางหรอก" เขาผายมือในขณะที่เค็งกะอุ้มอิจิแล้วเดินไปหาอาจารย์

100

"คะ...ครับ" เค็งกะรีบวิ่งต่อไป เหมือนเสียงคำรามกึกก้องนั้นฟังเหมือนคนที่ส่งเสียงคล้ายสัตว์มากกว่า พวกเขาวิ่งมาหยุดที่ชายป่า...โดยมีชายร่างผอมคนนึงที่ร่างกายเต็มแผลเป็นรอยเล็บสุนัขเต็มไปทั่วร่าง "อา...พวกคุณมาหยุดเขาสินะครับ..." ชายคนนั้นถามในขณะที่มีเสียงคนที่กำลังกรีดร้องด้วยความกลัวเป็นฉากหลัง

000