iiinova — where your digital self keeps evolving

สายตาของเอย์เก็นลดจากใบหน้าชิองมามองกระติกน้ำ จึงได้เห็นมือที่สั่น "ไหวรึเปล่า?" เขาถามเสียงเบา เพราะคนเยอะไป? หรือเพราะเขาพูดเรื่องหน้าต่างเลยทำให้อีกฝ่ายเสียขวัญขึ้นมา "ออกไปข้างนอกก่อนไหม?"

100

คุณน้ารับกระดาษมาอ่านระหว่างที่ชิองหันไปที่หน้าต่าง เธอได้ยินเสียงกระซิบ กำลังทำอะไร? ทำอะไรอยู่? และเงาบางอย่างที่ขอบหน้าต่างนั้น.. "อุ้ย ได้กระติกน้ำสุญญากาศจ้า ยินดีด้วยน้า" คุณน้ายิ้มกว้างส่งเสียงขัดจังหวะ เธอหันไปหยิบรางวัลมาให้อย่างรวดเร็ว เป็นกระติกน้ำที่มีลายน้องหมาชิบะตกปลา เหล่าแม่บ้านในร้านพากันมาต่อแถวบ้าง ส่วนสูงของพวกเขาทำให้ชิองมองไปที่หน้าต่างไม่ถนัดอีกต่อไป

100

👁️ "เอ๊ะ? เป็นอะไรรึเปล่า มือติดเหรอ?" 👁️ คุณน้าถามด้วยความ👁️เป็นห่วง มีเสียงจากแม่บ้านคนอื่น ๆ แซว👁️ว่าเธออาจจะตื่นเต้นอยู่ล่ะมั้ง เอย์เก็นที่👁️คอยมองอยู่ด้านหลังก็พร้อมพาชิองออกไปนอกร้านถ้าหากไม่ไหวจริง ๆ

100

(ฮือออ ชิอง สงสาร😭😭😭)

110

“เดี๋ยวถ้าของเหลือ มันก็แจกแจงมาถึงฉันเองนั่นแหละ” ไม่ได้ของก็ขนมล่ะ เพราะซื้อมาเยอะมาก เด็ก ๆ ส่งเสียงร้องดีอกดีใจเมื่อได้ของรางวัลอย่างตุ๊กตาหรือหมอนไป ทีนี้มาถึงตาของชิอง “เอ้า จับเลยจ๊ะ“ คุณน้ายื่นกล่องที่มีหลุมตรงกลางให้ชิองล้วง 👁️ ท่ามกลางความรื่นเริง มีอะไรบางอย่างกำลังมองมาที่ชิองจากในร้าน

100

ถ้าไล่กันตามลำดับอายุแล้ว ไม่นับเขาที่เป็นหลานเจ้าของร้านก็ชิองนี่ล่ะ (เลือกเลข1-20มาได้เลย)

100

เริ่มสงสารอีกฝ่ายที่ดูจะสัมผัสอะไรได้ การบอกไปเป็นสิ่งที่ดีหรือไม่ดีกันแน่นะ? เขาคอยสังเกตอาการชิอง สักพักก็มีเสียงประกาศจับรางวัลกัน เด็ก ๆ ที่อยู่ในร้านก็พากันไปต่อแถว เป็นบรรยากาศสดใสที่หาได้ยากในช่วงนี้ พอเด็ก ๆ ไปต่อแถวกันหมดแล้ว เอย์เก็นก็หันมาบอกชิอง “ไปต่อแถวตามเด็กเลย” ในร้านนี้มีแต่เหล่าแม่บ้านที่เคยมาเสริมสวยร้านนี้และพกลูกมาด้วยเพราะไม่อยากให้อยู่บ้านตามลำพัง +

100

Eigen | 1-E @thk-eigen.bsky.social · 21/08/2025

เอย์เก็นสบตาชิอง แล้วเป็นฝ่ายหันไปบอกกับน้า “ผมบอกเขาแล้วว่าจะพามาจับฉลาก น้ารีบจัดเอาขนมออกมากัน เด็กรอแล้ว” นี่คงเป็นสิ่งที่เอย์เก็นพูดก่อนหน้าว่าไม่ให้มาช่วยฟรี ๆ “อ๊ะจริงด้วย ขอโทษนะจ๊ะ” น้ารีบหันไปยิ้มให้กับเด็ก ๆ ในร้านก่อนปลีกไปที่โต๊ะวางของรางวัล เมื่อเอย์เก็นจัดการสถานการณ์ให้แล้วก็หันมาคุยกับชิอง ”น้าเขาก็แบบนี้แหละ ถ้าเขาทักเรื่องหน้าต่างก็อย่าใส่ใจแล้วกัน“

100

คำพูดของน้าพาให้สีหน้าเบื่อโลกยิ่งขมวดคิ้วมากกว่าเดิม เอย์เก็นหันกลับมาหาชิอง จะพูดบางอย่าง แต่ไวสู้น้าตัวเองไม่ได้ “ไหน ๆ ก็มาแล้ว มาเล่นจับฉลากกันสิจ๊ะ” คุณน้าเดินเข้ามาเชิญชวนชิองด้วยรอยยิ้มดั่งดวงตะวัน

100

Eigen | 1-E @thk-eigen.bsky.social · 21/08/2025

เมื่อชิองเข้ามาในร้าน เอย์เก็นก็ผละออกจากประตู สักพักก็มีผู้หญิงวัย30ที่เปี่ยมไปด้วยพลังงานปรี่เข้ามาหาพร้อมรอยยิ้มสดใส และจับลากรถเข็นเข้าไปด้านในร้าน “ขอบใจจ้า หืม แล้วหนูคนนี้?“ เอย์เก็นกลอกตาพยายามจะหานิยายให้ชิอง “เพื่อนที่โรงเรียน เจอกันระหว่างทาง” ถึงจะยังไม่ทันรู้จักอะไรกันมาก แต่บอกแบบนี้ไปก่อนดีกว่า “โอ้วว เอย์เก็นพาเพื่อนมาด้วย หายากมาก” +

100

“น้า กลับมาแล้ว” เอย์เก็นเป็นคนผลักประตูเข้าไปเพื่อดันรถเข็นเข้า และเปิดรอให้ชิองเข้าไปด้วย แต่ชิองก็รู้สึกถึงบางอย่างที่แฝงตัวอยู่ในบรรยากาศรื่นเริงของร้าน เสียงกระซิบของบางอย่าง?

100

"ว... ว้าว..." ถึงกับหลุดอุทาน ไม่นึกว่าจะมีพกไว้ เขาเองก็ควรหาอะไรทำนองนี้มาติดตัวบ้างเหมือนกันแล้วสินะ การเดินไปคุยไปทำให้ช่วงเวลา5นาทีนั้นสั้น ป้ายหลอดหมุนอันเป็นสัญลักษณ์ของร้านตัดผมปรากฏที่หัวมุมถนน “ถึงแล้ว” เอย์เก็นหยุดรถที่ร้านนั้น จากการตกแต่งร้านรอบ ๆ ดูเหมือนว่าจะกำลังมีปาร์ตี้อยู่ ด้านในมีทั้งช่างตัดผมและลูกค้ากำลังพูดคุยกันอย่างอบอุ่น +

100

เป็นคนที่นี่อยู่แล้วหรอกเหรอ ใด ๆ ก็ตาม เสียงของชิองให้ความรู้สึกคุ้น ๆ เหมือนเคยได้ยินมาก่อนชอบกล “มาจากคานากาวะ มาต่อม.ปลายที่นี่น่ะ” สายตากลับมามองของในรถเข็น พยายามประคองไม่ให้มันกระเด้งออกมาตอนเข็นผ่านช่วงรอยต่อถนน “ช่วงนี้ข่าวน่ากลัวเยอะชะตาย อยู่ ๆ มาช่วยคนไม่รู้จัก ไม่กลัวบ้างเหรอ?”

100

Eigen | 1-E @thk-eigen.bsky.social · 19/08/2025

oO(คิดอีกทีก็คุยไม่ยาก) รู้ตัวอีกทีก็ถูกความแปลกของชิองช่วยดีดความหม่นหมองจากข่าวที่ผ่านมาออกไปจากหัว "......" เขาเข็นรถไปตามทาง คิดว่าการเงียบไปตลอดทางคงไม่ดี "เป็นคนที่นี่ หรือพึ่งย้ายมา?" หันไปถาม

100

oO(เป็นไทป์ดีเกินคน) จัดหญิงสาวเข้าหมวดหมู่ในสมองเงียบ ๆ “จริง ๆ ก็เดินจากนี่ไปร้านตัดผมใกล้ ๆ ประมาณ5นาที…” ไม่ใช่ปลายเกาะอย่างที่พูดตอนแรก ไม่งั้นเขาคงขาพิการทั้งสองข้าง “แค่ไม่รู้ว่าวาตานาเบะซังมีเวลาแค่ไหน ถ้าไหว ก็รบกวนด้วย…” เขากล่าวแล้วเข็นรถให้อยู่ในระดับการเดินเดียวกัน สถานการณ์แบบนี้เขาควรเป็นฝ่ายนำทางมากกว่า “แต่ไม่ยอมให้ช่วยฟรี ๆ หรอกนะ“

100

Eigen | 1-E @thk-eigen.bsky.social · 19/08/2025

“อย่างน้อย เธอก็ไม่ควรบอกชื่อใครไวขนาดนั้นสิ…“ พูดก่อนผลุบตาลง ถ้าอีกฝ่ายไม่ได้มาช่วยถือ เขาก็ลำบากจริง ๆ นั่นล่ะ ”……“ ”มิยาคาวะ ห้อง1-E” ยอมแนะนำตัวตอบ “จะไม่รบกวนวาตานาเบะซังเกินไปเหรอ?“ เขาถามหยั่งเชิงอีกครั้ง ยังไม่บอกปลายทางของตัวเอง

100

Eigen | 1-E @thk-eigen.bsky.social · 19/08/2025

จังหวะเดินหนีไปก็ยิ่งเหวอ จะถกเถียงอะไรตอนนี้ก็คงไม่ดี เลยเข็นรถตามหญิงสาวแปลกหน้าไปก่อน ยังไม่ทันถามว่าอีกฝ่ายต้องการอะไร ก็ได้รับคำตอบมา แต่มันก็ยังไม่มากพอจะทำให้ความน่าสงสัยหายไปได้ อย่างน้อย หญิงสาวก็รู้ตัวว่าเขากำลังเข้าใจผิด "เอ๊ะ..." พอรู้ว่าเป็นนักเรียนชั้นปีเดียวกันก็พอจะลดกำแพงลงบ้าง “ถ้าอยู่สุดปลายเกาะก็จะเดินไปรึไง?” ตั้งข้อสงสัยถึงน้ำใจนั้น +

100

Eigen | 1-E @thk-eigen.bsky.social · 18/08/2025

"เอ่อ...." เขาไม่รู้จะเริ่มพูดยังไง "ขอบคุณ?" อีกฝ่ายคงแค่ช่วยขนออกมาจากแถวคิดเงินเฉย ๆ แล้วให้เขาขนไปต่อด้วยตัวเองแหละ ใช่ไหม? เขาเลยค่อย ๆ ยกมือกะจะขอคืนของที่คุณช่วยเก็บไป

100

Eigen | 1-E @thk-eigen.bsky.social · 18/08/2025

คำพูดที่ใช้รูปประโยคสุภาพกว่าปกติดึงสายตาให้เงยขึ้นไปมองว่าเป็นลูกคุณหนูมาจากไหน พงกหัวขอบคุณครู่นึงก่อนจะนึกบางอย่างได้อย่างดีเลย์ "ห ห๊ะ เดี๋ยวนะ ช่วยถือเหรอ??" แต่ตอนนี้จะยื้อไปก็คงโดนคนที่ต่อแถวรอออกมองแรงข้อหาเกะกะขวางทางเลยยอมไปก่อน พออีกฝ่ายช่วยแบ่งใส่ถุงแล้ว ก็ไม่มีของบนพื้นอีกจนเขาเข็นรถหลบได้สำเร็จ เส้นทางกลับมาโฟลวอีกครั้ง เขาก็หันมาหาหญิงสาวที่เขาไม่รู้จัก +

100

Eigen | 1-E @thk-eigen.bsky.social · 16/08/2025

เอย์เก็นไม่รู้ว่าสิ่งที่ตัวเองทำลงไปกระทบใจชิซึริ เลยได้แต่สงสัยว่าทำไมรุ่นพี่คอตกแบบนั้น พอเห็นรุ่นพี่โบกมืออีกก็โบกกลับเล็ก ๆ ก่อนที่มือถือจะสั่นแจ้งเตือนถึงข้อความ ????? ชิซึริที่เดินกลับบ้านกับพี่ชายแล้วก็จะได้รับขอความตอบกลับว่า ‘ขอโทษทำไม??🙉‘ ’ไว้เจอกันใหม่‘ (ขอบคุณรุ่นพี่ที่มาเล่นด้วยกันจ้า🙌✨)

010

Eigen | 1-E @thk-eigen.bsky.social · 16/08/2025

พี่ชาย? ยังอยู่โรงเรียนเดียวกันด้วย? เพราะยังไม่รู้ว่าพี่ของอีกฝ่ายเป็นคนยังไง แต่คาดไว้ก่อนว่าคงเป็นคนที่หวงใยน้องสาวตัวเองมาก พยายามไม่มีปัญหาด้วยดีกว่า.. ส่วนหมู่บ้านโอโมริ “คงได้มาก่อนเรียนจบสักวัน..” ยังไม่ทันโบกมือตอบ ก็โดนบอกว่าอย่าซนรอบที่n จากรุ่นพี่ สีหน้าของเขาเผยความเซ็งออกมาทันที “ไม่ซน” “ไปล่ะ” หันหลังเดินกลับ และชำเลืองกลับมามองรุ่นพี่ไปหาเงานั้น

100

แต่ทำไมพอได้เห็นเงานั้นแล้ว เขารู้สึกเหมือนจะโดนดักตีหัวทันที่ทีเดินเข้าเมืองได้แทนล่ะ? นั่นญาติของรุ่นพี่เหรอ หรือไม่ใช่? "ม.." จะถามว่าไม่เป็นไรแน่นะ ก็ยังพูดออกไปให้ครบไม่ได้ เขาใช้วิธีลอบมองเงานั้นผ่านผมหน้าม้า ก่อนกลับมาจดจ่อกับชิซึริ "อ อืม.." เขาไม่ถามอะไรต่อแล้ว ยกมือไปลดสายกระเป๋าผ้าลงจากไหล่ ยื่นคืนสู่เจ้าของ "เอาไว้เจอกันใหม่..."

100

เอย์เก็นเข้าใจสิ่งที่ชิซึริตอบเรื่องขอบเขตการพูดคุย เมืองนี้มันขั้นกว่าของหน้าต่างมีหูประตูมีช่องซะอีก จึงพยักหน้าตอบเรื่องที่ว่ามีอะไรจะบ่นให้ฟังรวมถึงเรื่องที่ชิซึริต้องระวัง ป้ายบอกทางเข้าหมู่บ้านโอโมริปรากฏตรงหน้าแล้ว ตั้งแต่มาที่ไทเฮ เขายังไม่เคยเข้าไปในหมู่บ้านนี้เลยสักครั้ง "หือ?" ตอนแรกนึกว่าชิซึริแค่เรื่องเกรงใจที่เขามาส่ง +

100

เงยหน้าดูชื่อ User name ดี ๆ จำได้ว่าอีกฝ่ายตั้งชื่อว่าชิซึริตรง ๆ “อ่า.. ชิซึ➡️ซึ↗️” อ่านออกเสียง ใช้คำซ้ำเป็นเค้าโครงที่น่ารักสมเป็นอีกฝ่าย “เปล่าหรอก มันแค่คุยง่ายกว่า“ เป็นเด็กเจนหลัง ๆ ที่ตอบข้อความมากกว่าการโทรและพูดคุยต่อหน้า “ที่จริงก็คือ เรื่องช่วงนี้ ผมไม่น่าช่วยอะไรได้มาก แต่บ่นมาให้ฟังได้” ชี้มือถือของชิซึริ

110

”แค่จังหวะเผลอเยอะไปหน่อยแค่นั้นเอง“ คิดถึงที่ผ่านมาแล้วโดนรุ่นพี่เตือนบ่อย ๆ ก็อดที่จะแก้ตัวไม่ได้ เขาเงียบลงอีกครั้ง คิดว่าควรพูดปลอบใจชิซึริบ้างไหม แต่มนุษย์ตรรกะอย่างเขาคิดคำดี ๆ ไม่ออกเลย “ก็ ถ้ามีอะไรก็คุยทางsnsได้นั่นแหละ..” ได้แค่นี้จริง ๆ

100

Eigen | 1-E @thk-eigen.bsky.social · 14/08/2025

(ฮืออออ รุ่นพี่😭) เขาหยุดเท้าตามเมื่อชิซึริกดมือถือ และข้อความที่อีกฝ่ายยกขึ้นก็เผยสิ่งที่อยู่ในเปลือกออกมา เอย์เก็นมองรอยยิ้มของรุ่นพี่ เริ่มเข้าใจว่านั่นไม่ใช่ท่าทีสบาย ๆ อย่างที่คิด “….” เงียบลงรอว่ารุ่นพี่จะว่าอะไรต่อ แต่กลับกลายเป็นว่าโดนทำเหมือนเป็นเด็กเล็กที่น่าเป็นห่วง “น นี่..” ขมวดคิ้วประท้วง “ฉันก็มีขอบเขตของตัวเองเหมือนกันนะ…“ ก่อนจะหลบสายตาไปมองทางเดิน +

100

อย่างที่ชิซึริคิด ถ้าเป็นผู้ใหญ่มาได้ยินคงโดนเขกไปแล้ว เอย์เก็นมุ่นคิ้วผลุบตามองพื้นถนนระหว่างเดิน “ไม่ได้กลัวหรอก” จริง ๆ ก็คือ ไม่อยากยอมรับว่ามันน่ากลัว สภาพที่ต้องคอยหวาดระแวงทุกวันเป็นสิ่งที่เขาไม่ชอบ “รุ่นพี่ยังไม่กลัวเลย” หันไปมองหญิงสาวที่ยังวางตัวเป็นธรรมชาติท่ามกลางสถานการณ์ต่าง ๆ ได้

100

Eigen | 1-E @thk-eigen.bsky.social · 14/08/2025

รับกระเป๋าผ้ามาจากชิซึริมาไว้บนไหล่ตัวเอง oO(ก็หนักอยู่นะ) “หมายถึง ขอกับเทพน่ะเหรอ?” มันเจ๋งกว่ายานอนหลับจากหมอขนาดนั้นเชียว? “อืม..เดี๋ยวจะลองขอดูตอนวันปีใหม่ แต่ช่วงนี้คนคงไปขอพรเยอะ กว่าเทพจะรันถึงคิวทางนี้คงนาน” คำพูดคำจาแบบคนไม่นับถืออะไรเป็นพิเศษ “หรือมันมีโอมาโมริสำหรับคนนอนไม่พอด้วย?”

100

(ขอบคุณสำหรับรูท😭)

000

เขาไม่ตอบอะไรสึบารุ แค่วางแขนลงลำตัวอีกฝ่าย โอบมันไว้ไม่ต่างกัน มันอุ่น และยิ่งชัดเจนในช่วงหน้าหนาว ใจที่เต้นระส่ำจากอาการตึงเครียดค่อย ๆ ผ่อนลง และไม่รู้ว่าเมื่อไหร่ เขาก็หลับสนิทไปโดยไม่ฝันอะไร ลงสู่นิทราลึกราวกับชดเชยในหลายวันที่ผ่านมา

100

"จะบอกว่ามันก็คือสบายใจจนนอนแล้วหายเหนื่อยว่างั้น" เขามุ่นคิ้ว เพื่อกลบเกลื่อนความรู้สึกอย่างอื่น เขาคลายมือที่กุมไว้ตอนแรก "เอาเถอะ ก่อนหน้านี้มันก็ได้ผล" หลับตาด้วยความล้า แล้วยกแขนอีกข้างขึ้น รอให้สึบารุเข้ามา

100

"มีอย่างนั้นด้วยเหรอ.." ตามหลักแล้วมันไม่น่าเกี่ยว แต่เขาก็ขยับไปชิดขอบฟูก "ก็ลองดู.."

100

ลมที่พัดช่วงนี้พาให้ผิวและริมฝีปากแห้งง่าย เขามองรุ่นพี่ตัวเองมีอาการหนาว ที่บอกว่าค่อย ๆ เดินตอนแรก ดูเหมือนว่าควรพาไปส่งอีกฝ่ายไว ๆ ซะแล้ว เลยยื่นมือออกไป "ช่วยถือ" แล้วแต่ว่าอีกฝ่ายจะส่งอะไรมา กระเป๋าผ้า เค้ก หรือไม่ส่งอะไรเลย

100

เอย์เก็นกะพริบตาอีกครั้งเมื่อชิซึริพูดเกี่ยวกับหนังสือพิมพ์ว่าน่ากลัว รุ่นพี่พร้อมคุยเรื่องนี้กับเขาแล้วหรือไงนะ? "อืม ยังไงก็ค่อย ๆ เดินเถอะ ถือเค้กปอนด์ด้วย" ล้มที ครีมบนเค้กได้แหลกหมดแหง เขาเหลียวไปฟังพนักงานพูดเกี่ยวกับประตู หมายถึงบานพับหรือไงนะ หน้าหนาวแล้วเหล็กคงหดตัวล่ะมั้ง อย่างน้อยตอนขาออก ประตูมันก็ไม่ได้หลุดกระเด็นตอนเขาผลักมันออกมา +

100

เอย์เก็นพึ่งสังเกตว่า ถึงไม่มีกระดาษ ชิซึริก็ใช้มือถือ วันนี้อีกฝ่ายพูดกับเขาเยอะขึ้นจริงไม่ได้คิดไปเอง “ก็ใช่..” หันไปตอบแฝงความแปลกใจ ตอนที่อยู่ที่ซุปเปอร์ เขาคิดว่าอีกฝ่ายจะเลี่ยงประเด็นหนังสือพิมพ์ไปซะอีก พนักงานจัดเค้กกล่องใหญ่และกล่องเล็กมาวางบนเคาน์เตอร์ เอย์เก็นเดินไปจ่ายเงินส่วนของตัวเอง และได้รับคำแนะนำจากพนักงานว่าควรทานในวันสองวันนี้ จะดีที่สุด ก่อนที่มันจะไม่ใช่ครีมสด

100

เขายืนค้ำแขนกับเข่าตัวเองข้าง ๆ นอกจากสตรอว์เบอร์รี่ ก็ยังมีเค้กประเภทอื่นด้วย แต่ไม่ลดราคาเหมือนเค้กครีมสด เขาพยักหน้าเห็นด้วยที่ว่ามันน่าทาน “ไม่ค่อย… แต่ช่วงนี้อยากได้น้ำตาล..” ว่าแล้วก็สั่งแบบตัดแบ่งหนึ่งชิ้นล่วงหน้าชิซึริไป (ลบตอบใหม่แก้คำผิด รับไม่ได้ 555)

100

อ่าว แบบนี้ก็เข้าทางเขาสิ "อือ" พยักหน้าให้รุ่นพี่ แล้วพากันเถลไถลไปหาร้านเค้ก(...) เสียงกระดิ่งของร้านดังเมื่อเอย์เก็นเป็นคนผลักประตูเปิดให้ชิซึริเดินเข้าไปก่อน ที่ตู้กระจกของร้านมีทั้งเค้กปอนด์ทั้งก้อนและแบบตัดแบ่งเป็นชิ้นเพื่อความง่ายต่อการระบายสินค้า หวังว่าความหวานของเค้กครีมสดจนช่วยขจัดความหดหู่ในใจออกไปได้

100

'เค้กสตรอว์เบอร์รี่ครีมสดราคาพิเศษ วันนี้วันสุดท้าย' เสียงประกาศจากเบอเกอรี่ริมทางทำลายความเงียบ เรียกเอย์เก็นให้ละสายตาจากชิซึริ อ่า.. เค้กที่ขายไม่หมดในช่วงคริสต์มาสเพราะข่าวต่าง ๆ ช่วงนี้ทำให้ผู้คนหมดกระจิตกระใจจะฉลองนี่เอง เขาทดไว้ในใจว่าถ้าส่งรุ่นพี่แล้วร้านยังไม่ปิด จะแวะมาดูอีกที

100

".....อืม" ตอบเรื่องไม่หันหลังกลับ "ช่วยไม่ได้ ช่วงนี้นอนไม่ค่อยพอนี่" พูดเสริมทำทีกลบเกลื่อนเหตุการณ์ประหลาดเมื่อครู่ และเดินไปด้วยกันจนพ้นทางโค้งไปโดยไม่รับรู้ถึงความบิดเบี้ยวเบื้องหลัง เอย์เก็นมองปลายผมสีน้ำตาลแทนการมองใบหน้าของชิซึริ สงสัยว่าคนที่มีสัมผัสแบบอีกฝ่ายใช้ชีวิตอย่างกลมกลืนกับบรรยากาศของเกาะนี้ได้ยังไง รุ่นพี่จะมีมุมที่เปลี่ยนเป็นคนละคนเหมือนน้าของเขาไหม +

100

"อ๊ะ.." เขากะพริบตาและถูกดวงตาสีเขียวดึงความสนใจ "ขอโทษ" ปล่อยมือออกจากสายกระเป๋าผ้าชิซึริ และอ่านภาษามือของอีกฝ่าย "คือเมื่อกี้มีคนเดินมา กลัวจะชน แต่ว่า.." เงาของเมฆลอยผ่านพ้นไป ทำให้บริเวณนั้นกลับมาสว่างขึ้นเล็กน้อย เอย์เก็นเหลือบมองไปข้างหลังหญิงสาวอีกครั้ง ก็ไม่กลับไม่เห็นเงาอะไรแล้ว ? "...สงสัยตาฝาด" ยกมือนวดหัวตาตัวเอง

100