อาเมะค่อยๆคลายมือจากมือเขาเทื่อเดินออกมาได้สักพัก
ยังอยู่…แต่ไม่ตามมา
ก็ดี
เธอเดินข้าง ๆ เพื่อนใหม่ก่อนจะอดพ่นลมหายใจเล็ก ๆ ไม่ได้พร้อมยิ้มเหนื่อยใจไม่ต่างกันแต่ออกจะขำนิดๆ
“งั้นเราก็คล้ายกันนะคะ ฉันเองก็ไม่ค่อยอยากกลับบ้านน่ะค่ะ”
ตลกร้ายชะมัด
“อะ…อันโดะ อาเมะค่ะ ม.ปลายปี 3”
เธอโค้งเล็กน้อย ก่อนที่ตัวเองจะเสียมารยาทมากกว่านี้
