มองบนนิด ๆ ตอนได้ยินคำว่ายุ่งจากปากเพื่อน
เดี๋ยวก็บ่น แต่ก็กินอยู่ดี, ได้แต่คิดในใจ ขืนพูดออกไปมีหวังได้จิ๊ปากอีก
“กำลังเร่งทางสายตา” ถึงจะไม่มีพนักงานมองก็เถอะ
ตอบกลับไปงั้น
อีกคนท่าทางดูสบาย ส่วนเขายังคงเท้าคางรออย่างใจจดใจจ่อ แล้วก็เหมือนการเร่งของเขาจะได้ผล เมนูทั้งสองอย่างมาเสิร์ฟแล้ว
“ขอบคุณครับ”
กล่าวจบก็ไม่รีรอ, ตักคำแรกเข้าปากทันที
อร่อยออกหน้าออกตาเลย