Fail bulunur, nedenler belirlenmiştir; mesele kapanır. Toplum ve elbette hesap verme konumundakiler derin bir nefes alır, her şey yerli yerine oturur.

Ortaylı Türkiye tarihinin hiçbir kriz anında ulusla konuşmayı tercih etmedi. O her zaman ulus adına, devletlü pozisyonundan konuştu ve böylece tarihe geçti.

Sonda söylenecek olanı başta söyleyerek başlayalım: içinde yolumuzu bulmaya çalıştığımız, dahası hayatta kalmaya çabaladığımız dijital evrende hepimizin korunmaya ihtiyacı var, sadece gençlerin ve çoc...

Yargıtay’dan sonra Danıştay da AYM’nin süper temyiz mahkemesi olmadığını, ihlal kararlarının bağlayıcılığının bulunmadığını ilan etmiş oldu. AYM’nin “yeniden ya

Sert bir “mukaddes kabukla” kaplanmış bir benlik, mütedeyyin bir maskeyle örtülmüş bir yüz, yerli-milli bir ağla örülmüş bir muhit… İktidarın bütün bileşenlerine sirayet eden nasıl bir ahlak anlayışı?

İdeoloji bilgiyi ters yüz ederek ya da üstünü perdeleyerek deforme eder ve bu deformasyonun yol açtığı öznellikler yaratır. Belki de dehşetengiz hakikate boğulmak yerine ısrarla soracağımız sorularla ...

Her türlü çatlak sesin, barajın arkasında birikmiş halkın gürleyen sesine karışarak barajı yıkmaya katkı sunacağının gayet farkındadır muktedir.

Bilime inanmaz, cehaleti kutsar, paraya tapar, makam odasını mabedi gibi görür. Toplumsal eşitsizliğin tarihsel değil doğal bir fenomen olduğu savını hiç kuşku ve sorgulama ihtiyacı duymadan içselleşt...

Bilime inanmaz, cehaleti kutsar, paraya tapar, makam odasını mabedi gibi görür. Toplumsal eşitsizliğin tarihsel değil doğal bir fenomen olduğu savını hiç kuşku ve sorgulama ihtiyacı duymadan içselleşt...

Bilime inanmaz, cehaleti kutsar, paraya tapar, makam odasını mabedi gibi görür. Toplumsal eşitsizliğin tarihsel değil doğal bir fenomen olduğu savını hiç kuşku ve sorgulama ihtiyacı duymadan içselleşt...

İktidarın elindeki şiddet aracı yoğunlaştıkça, bütün simgelerini kaybetmiş ve anlatacak hikâyesi bitmiştir. Mevcut yönetim, iktidar olma niteliğini yitirmiş, saf şiddet haline gelmiştir.

Reel politik gerçekler, hayatın naif sorgulamaları karşısında üstün hale gelirse hayatın ne anlamı kalır? Bu durumda, yaşamla ölüm arasındaki ince çizgiyi ahlaki açıdan kim çizebilir?