“อ่อ… “
รู้สึกขอบใจแต่ขนลุกแปลกๆเหมือนผู้พูดดูเก็บงำอะไรในใจ แต่ยังพิสูจน์ไม่ได้
เมื่อได้สังเกตดูนัยตาอีกฝ่ายก็เห็นนะโมเมียงมองไม่พูดอะไรจนเกิดนึกสงสัย และในทันใดคำถามประจำวันก็ถูกเอ่ยออกมาจากปาก ”กินไรยัง“
ทีแรกนึกว่าจะถูกแซวต่อเสียแล้ว….
”แม่นะโมจะไม่คอยนอนหรอ?“
ผมถามกลับอย่างห่วงๆ แตาใจจริงๆก็แอบขี้เกียจเกินกลับนั่นแหละอุตส่าห์มาตั้งไกล
