"งั้นฉันก็ขออวยพรให้เธอมีคืนที่ดีด้วยก็แล้วกัน"
ผีดิบหนุ่มตอบกลับอย่างเรียบง่าย
เวลาแห่งความอ่อนไหวและอารมณ์นั้นได้ผ่านพ้นไปแล้ว จึงเหลือไว้เพียงความรู้สึกปกติทั่วไป
เมื่อแผ่นหลังนั้นลาลับพร้อมกับแก้วแชมเปญคู่เคียง ก็กลับกลายเป็นเขาเสียเองที่ยืนเท้าราวกั้นมองออกไปยังนภาอากาศสุกสกาวแทนที่ พร้อมกับแก้วสีแดงฉานที่ตั้งไว้ไม่ห่างอยู่เพียงแก้วเดียวที่ถูกหยิบกลับขึ้นมาในมืออีกครา
