โยฮันมองรูปวาดก่อนเสียงหัวเราะแผ่วเบาจะหลุดออกมาลักยิ้มบุ๋มลึกปรากฏชัดบนแก้มเมื่อเขายิ้มกว้าง
ยกมือขึ้นป้องริมฝีปากอย่างเคย นัยน์ตาเขียวหรี่ลงเกือบปิดราวกับกำลังพยายามทำความเข้าใจกับตัวหน้ากลมในกระดาษว่ามันเกี่ยวข้องกับตัวเองตรงไหนบ้าง
“ผมว่านายวาดผมน่ารักไปหน่อยนะ”
เอื้อมมือใช้นิ้วเกี่ยวขอบสมุดพลางกดลงเล็กน้อย ก่อนเอียงศีรษะ
“แล้วนี่…จะไปไหนต่อหรอครับ?”
