Noir Désir’in hipnotik klasiği “Le Vent Nous Portera”nın başarısından, Bertrand Cantat’nın işlediği korkunç cinayete uzanan karanlık perde.

Pembe püsküllerle başlayıp Eleanor Rigby’yi Proto-Metal karanlığına sürüklediler. The Zoot’u hatırlayanlar zaten gülümsedi; ilk kez duyanlar içinse hikâye şimdi başlıyor.

Bazen bir albümü değil, albümün içinde yaşayan o günkü halimizi dinleriz. Placebo’nun Sleeping With Ghosts’u, gençliğin geride bıraktığını sandığımız hayaletlerinin yirmi yıl sonra bile aynı yerde…

“Benden mutlu şeyler beklemeyin!” Steven Wilson sözünü tutuyor ve yas, yalnızlık ve pişmanlığı öyle bir ses mimarisine dönüştürüyor ki insan üzülürken bir yandan da “ne güzel üzülüyorum” diye…

Bir 45’lik düşünün, A yüzü Acı Tatlı, B yüzü Paranoya; besteler 1996’dan, kayıtlar 2026’dan. Cem Arık’ın otuz yıldır bitmeyen Rock’n’Roll sevdasına müzisyen dostları el verince, plak biraz geç ama tam...

TRT ekranlarının hüzünlü Ersen’inin ardında elektro kemanlar, fuzz gitarlar, Funk baslar ve Dadaşlar’la kopan büyük bir Anadolu Rock fırtınası vardı. Şimdi gri filtreleri kaldırıp Ersen’i yeniden…

Pozisyon alın, buralar karışacak. Johnny Ramone sahnede kıpırdamadan dururken kaosu nasıl yarattı, cevabı Johnny’nin sağ ayağının altında.

Bob Dylan’ın huysuz ültimatomu, Sandy Denny’nin sesinde zarif bir vedaya dönüşüyor. Fairport Convention’dan alaycı ve sıcak bir yeniden yorum.

İsa’nın hikâyesinde en ürkütücü karakter sessiz Judas değil, gürültülü kalabalıktır.

Bazen bir konseri hastalık, bazen fırtına, bazen de kontrolden çıkan kalabalık bitirir. Müzik tarihinin unutulmayan yarım kalmış konserlerinin ardındaki hikâyeler…

The Rolling Stones daha efsane olmadan önce parasız, üşümüş ve biraz da baş belasıydı. Bir gün 102Edith Grove’un kapısında elinde bavuluyla James Phelge belirdi ve işler hiç düzelmedi ama en azından…

Teoman, Ankara’da şarkılarını geçmişe hapsetmeyen, sahnede yeniden kuran ve yol arkadaşlarına da özgür alan açan bir konserle karşımızdaydı.

Bir müzisyen artık sahnede değilken, kaydettiği gitar partileri konserde kullanılabilir mi? İcracı hakları, kullanım izni ve sözleşmeler açısından meselenin hukuki sınırlarına bakıyoruz.

Stüdyoİmge’nin radarına takılan “yeni çıkmış” ve “çıkacak” albümleri bu ayda masaya yatırdık. Ağustos ve Eylül raporu Recep Karaş’tan.

Heavy Metal tanrıları takvimler 4 Kasım 1988’i gösterdiğinde yer küre üzerinden Kadıköy’deki Moda Sineması’na kulak verdiler. Sonra Pentagram, Metalium ve Metafor’u kutsamak adına dört yüz küsur…

Alphaville’in “Big in Japan”ı 1984’ten günümüze kadar geldi ama aynı şarkı olarak değil… Guano Apes’in öfkesi, Ane Brun’un kırılganlığı şarkıyı başka boyutlara taşıdı.

Linde Nijland ve Bert Ridderbos, Hollanda’dan Butan’a uzanan iki aylık yolculuklarında müziği ortak bir dile dönüştürdüler. Yol boyunca yerel müzisyenlerle buluşup kayıtlar yapan ikili…

Lamb of God, on altı yıl sonra döndüğü İstanbul’da Black Tooth ve Orbit Culture ile birlikte Parkorman’ı dev bir pit alanına çevirdi.

Stereophonics’i Galler’in işçi kulüplerinden arena sahnelerine taşıyan Performance And Cocktails, güçlü gitarları ve gündelik hayatın içinden hikâyeleriyle 90’ların sonu Britanya Rock’ının en…

Bağlama geleneğinin içinden gelip kendi sesini arayan genç müzisyen Arda Umurhan, Arda Umurhan’ın sesine kulak verirken sabretme ve zamanı geldiğinde sessiz kalma becerileri üzerine kurduğu müziğiyle…

Stüdyoİmge’nin radarına takılan “yeni çıkmış” ve “çıkacak” albümleri her ay masaya yatırmaya devam ediyoruz. Ağustos ayı raporunun kalemini Recep Karaş, Levent Erseven ve Meral Akman tuttu.

Beyaz bir kapak, isimsiz bir baskı ve yarım yüzyıla yayılan bir sır… Bir plakçı dükkânında başlayan keşif, Bob Dylan’ın Little White Wonder’ı üzerinden bootleg kültürünün Rock’n’Roll tarihindeki…

Plaklara yalnızca ses değil, emek ve hafıza da basan Salih Karagöz, Rainbow45 Records’un hikâyesini ve analog tutkusunu anlatıyor.

Meral Akman, 1969’da Ay’a ayak basılmasıyla harlanan uzay çağının Rock müzikteki izini sürüyor. David Bowie’den Hawkwind’e, bilimkurgu edebiyatının notalarla buluştuğu bu yazı; robotlar, distopyalar v...

Plaktan kasete, CD’den dijital platformlara uzanan yolculukta değişen müzik değil, dünya değişti. Algoritmaların hızlandırdığı bir çağda hepimiz aynı şeyi soruyoruz: hergün daha fazlasına ulaşırken…

Bir albüm, üç kuşak, üç ayrı kulak, tek bir inatçı ritim… Foreign Tongues, The Rolling Stones’un geçmişini sırtına alıp bugünün ortasına bıraktığı kışkırtıcı, gürültülü ve hâlâ fazlasıyla canlı bir…

BBC Proms, Royal Albert Hall’da biz prog severlerin ağzının suyunu akıtan bir geceye imza attı: Carl Palmer ve Peter Hammill’in katıldığı konserde Progressive Rock klasikleri senfoniyle buluştu.

Pink Floyd’un müziğine felsefi bir yaklaşım: Birbirinin tezi ve antitezi gibi duran karakterlerin çatışmasından doğan benzersiz bir sentezin hikâyesi.

Sami Ertan Kızıltan grup adının kura çekiminden Bebek’in yaz aşkına, Yusuf Yusuf’un küçük kahramanından Eller Yalan’ın kendine özgü hikâyesine, Acil Servis’in müzikle geçen otuz yılı aşkın hikâyesini…

Rami’de Siyah Gölgeler’le başlayan yolculuk, Yeraltı Dörtlüsü ve 25. Saat üzerinden Hardal’a uzandı. Üç albümlük kısa ama etkili serüveniyle grup, Türk Rock tarihine melankolik, kentli…

İskender Paydaş, sahnenin önünde görünmekten çok müziğin içinde duyulan isimlerden biri. Düzenlemeleri, prodüksiyonları ve canlı performanslarıyla Türkiye’nin modern ses mimarisini kuran görünmez…

Bütün üyeleri aynı kalmasa da bir grup hâlâ aynı grup mudur? Cevap: Evet… Yes’in altmış yıla yaklaşan müzik hayatının (şimdilik) son stüdyo albümü bu soruya tereddüde yer bırakmadan yanıt veriyor.

BEAT’in İstanbul konseri yalnızca bir sahne gösterisi değil; zamanın büküldüğü, sesin bedene çarptığı ve artçı sarsıntıları uzun zaman sürecek ortak bir deneyimdi. Üç yazar, aynı gecenin üç ayrı…

Nick Drake’in en yalın hâliyle kaydettiği Pink Moon, yirmi sekiz dakikada yalnızlığı, kırılganlığı ve sessizce iyileştiren bir şifacının iç dünyasını anlatıyor.

Joe Bonamassa’nın “The Spirit of Rory” ile Cork’tan Rory Gallagher’a gönderdiği gitar selamı, üç ayrı kalemde Blues’un hafızasına ve kuşaklar arası yolculuğuna dönüşüyor.

Suede’in ilk albümü; karanlık Londra hikâyeleri, çarpıcı gitarlar ve Britpop’un doğuşunu müjdeleyen sarsıcı şarkılarla hâlâ ilk günkü gücünü koruyor.