Reposted by Cłive ⏾ (หนีไปสอบก่อนน้า 💨)
ปกติแล้วสายฝนไม่ได้รบกวนลาเมียมากนัก เว้นเสียแต่ในคืนที่เขาต้องอยู่เพียงลำพังในยามที่เกิดพายุฝนฟ้าคะนองอย่างหนัก
แสงวาบที่ลอดผ่านหน้าต่าง ตามมาด้วยเสียงฟ้าร้อง ทำลาเมียสะดุ้งเฮือก ก่อนจะรีบขดตัวอยู่ตรงมุมเตียง ยกมือขึ้นปิดหูแน่น ขณะที่ร่างกายสั่นเทาอย่างห้ามไม่อยู่ แม้จะพยายามข่มตานอนก็ยังทำไม่ได้ จึงได้แต่โอบกอดตัวเองเอาไว้
"หยุดสักทีเถอะ"
"ไม่เอาแล้ว ไม่อยากอยู่..คนเดียว"
