بیشتر عرفا ابلیس را مظهر بدی و اغوا کننده انسان دانسته اند؛ اما برخی مثل حلاج, عین القضات همدانی, احمد غزالی و... به دفاع از ابلیس پرداخته اند و او را عاشق خالص خدا و موحد حقیقی دانسته اند. در دیدگاه مکتب وحدت وجودی, ابلیس, شیاطین و بدان مظهر صفات جلالی خداونداند و از اراده خدا خارج نیستند.
