2016年 11月 17日
ลอนผมสีขาวแวบผ่านตาไปอย่างรวดเร็ว
โคงาเนะไม่ได้หันมองตามเจ้าของเสียงฝีเท้าที่กำลังวิ่งไกลออกไปด้วยความร้อนใจ เพียงปล่อยให้ตัวเองอยู่ในห้องที่เสียงเท้าคู่นั้น, เสียงเดียวที่ดังพอจะดึงเขาไว้กับความเป็นจริงได้ ณ ตอนนี้, เบาลงเรื่อย ๆ จนสุดท้ายทั้งห้องก็ตกอยู่ในความเงียบ
เขาไม่ได้ยินเสียงอะไรอีก เช่นเดียวกับอีกสี่ประสาทสัมผัสที่อย่างกับหยุดทำงานไปชั่วครู่
(+)
