iiinova — where your digital self keeps evolving

คำบรรยายภาพ : แมวในป่าใหญ่ 🐈🌳 cms : แมว บ๊วย

163

[เขตสะวันนา] [โรลปิด S124 / K113] ดวงตากะพริบเชื่องช้า มองรวงหญ้าเอนไหวตามลม สักพักใหญ่แล้วที่สโลนไม่ได้แวะเวียนมาที่สะวันนา ครั้งนี้มันมาเพราะอยากรู้ในสิ่งที่คิงเคยเกริ่นไว้ -- รวมถึงการนัดประลองที่มันสัญญาจะพาตัวเองมาถึงถิ่น เป็นฤกษ์ดีถ้าจะทำมันไปพร้อมกัน "เฮ้" ส่งเสียงเรียกในความโล่ง แต่มันเห็นเงา "ถ้าราชาอยู่แถวนี้ คำรามตอบหน่อย" @king-aolab.bsky.social

120

(ขอบคุณรูทด้วยยย เดี๋ยวเปิดใหม่ให้)

000

หรือไม่ทำ? สโลนไม่รู้หรอก กลิ่นโอเมก้าอ่อน ๆ จากตัวนิบเบิลทำให้สโลนนึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ มันล้วงมือเข้าไปหยิบยาเม็ดหนึ่งออกจากกระเป๋ากางเกง -- โชคดีอย่างยิ่งที่มันไม่หล่นหายไปไหนระหว่างวิ่งหนี จากนั้นจึงยื่นให้นิบเบิล "เอ้า" มันยื่นให้ "เก็บไว้ เผื่ออนาคตได้ใช้อีก"

100

นักวิจัยบางคนพึมพำขึ้นมาเบา ๆ ว่า 'เธออีกแล้วหรือ' ใช่ เป็นสโลนอีกครั้งที่บาดเจ็บจนต้องไปห้องพยาบาล ดูเหมือนว่ามันจะชินกับสถานการณ์แบบนี้ไปเสียแล้ว ดังนั้นแม้จะบาดเจ็บจนเลือดอาบหลัง แต่มันก็ยังเดินตามพวกนักวิจัยไปด้วยท่าทางสบาย ๆ ทั้งยังมีแก่ใจหันไปมองนิบเบิลที่ตามติดอยู่ไม่ห่าง "เรื่องเล็กน้อยน่า" มันน้อย "เป็นนายก็คงทำแบบเดียวกันนั่นแหละ" +

100

สโลนแค่นหัวเราะ "งั้นฉันคงต้องพยายามหน่อย" มันทำตัวเอาใจคนอื่นเป็นที่ไหน เมื่อได้ยินคิงบอกว่าจะกลับสะวันนา มันจึงพยักหน้าน้อย ๆ มันไม่ควรขโมยตัวราชาออกจากฝูงของตัวเองนานเกินไป "ให้ไปส่งไหม?" ถามตามพิธี

100

(สิงโตตัวน้อยเมื่อวานวัน 🫳)

000

"หมดแล้ว" มันเก็บกระดาษเข้าโพรง "หรือถึงมี มันก็แค่ของทั่ว ๆ ไป" มีหรือที่เจ้าป่าอย่างคิงจะไม่รู้จัก สโลนขยับกล้ามเนื้อส่วนที่โดนช็อตเล็กน้อย ยังรู้สึกได้ถึงความชา แต่นั่นไม่ได้สำคัญเท่ากับสิ่งที่คิงพูดก่อนหน้านี้ มีวิธี... "นายจะบอกฉันไหม" ถึงวิธีพวกนั้น

100

แมวป่าหนุ่มล้วงมือไปหยิบอะไรบางอย่างในโพรงไม้ มันดูคล้ายกระดานสีดำขนาดพอดีมือที่มีกระจกยู่ด้านบน เมื่อเคาะเบา ๆ จะเกิดแสงสว่างวาบ ตอนนี้พวกมันมีแสงสะท้อนบนใบหน้าแล้ว "นี่ไง ของเรืองแสงได้ที่ฉันพูดถึง" แท็บเล็ต...แต่มันไม่รู้เชื่อเรียกหรอก

000

กระต่ายพยายามซ่อน แต่แมวป่าก็สังเกตเห็นอยู่ดี ดวงตาคมเหลือบมองรอยแผลขูดขีดตามผิวเนื้อขาว คงเพราะฮันนี่ไม่ใช่สิ่งมีชีวิตที่ต้องปีนป่ายเพื่อดำรงชีวิต ดังนั้นการปีนขึ้นต้นไม้ในความสูงระดับนี้จะสร้างบาดแผลให้ก็ไม่น่าแปลกใจ "ทำเป็นเก่ง" พูดเหมือนตำหนิ แต่ริมฝีปากกลับยิ้มบาง ทว่าสโลนก็รู้ความพอที่จะไม่ซักไซ้อีกฝ่ายให้กระดากอาย +

100

ไม่นานหลังจากที่สโลนเอ่ยประโยคนั้น ร่างในเครื่องแบบทะมัดทะแมงขอนักวิจัยก็ปรากฎขึ้นจากเงาไม้ ท่าทางตกใจกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นไม่ต่างกัน และก่อนที่พวกนักวิจัยจะได้พูดอะไร มันก็หันไปยิ้มให้นิบเบิล "เห็นไหม" มันบอก "รอดแล้ว" เท่านี้ปัญหารุงรังต่าง ๆ จะได้คลี่คลายลงเสียที...

100

𝑺𝑳𝑶𝑨𝑵𝑬 @sloane-aolab.bsky.social · 03/06/2026

"อะไรเล่า ทำเป็นเรื่องใหญ่ไป..." ไม่ทันที่มันจะได้เอ่ยจนจบประโยค เสียงดังซ่อกแซ่กก็ดังขึ้นอีกครั้ง สโลนกับนิบเบิลหันไปทางต้นเสียงแทบจะพร้อมกัน ดวงตาสีสว่างหดแคบลงด้วยความตระหนกอยู่ชั่วครู่ ก่อนที่มันจะค่อย ๆ สงบลงทีละน้อย มันได้กลิ่น กลิ่นที่คุ้นเคย -- กลิ่นที่มันไม่เคยชอบ "...ไม่เป็นไรแล้ว" มันเอามือตบ ๆ หลังมือข้างที่เกาะกุมตนอยู่แผ่วเบา +

100

"..." เงียบ มองคิงอย่างไม่แน่ใจ "นาย...มีวิธีหรือ?" หากเป็นคนกว้างขวางอย่างคิง ไม่แน่ว่าบางที...

100

𝑺𝑳𝑶𝑨𝑵𝑬 @sloane-aolab.bsky.social · 02/06/2026

มันงง "เล่นอะไรแผลง ๆ?" สโลนพับกระดาษแผ่นนั้นกลับเข้าที่เดิม มันไม่มีอะไรจะอวดแล้ว ทั้งที่ตั้งใจจะทำให้คิงประหลาดใจ แต่กลับเป็นอีกฝ่ายที่ทำให้ตัวมันประหลาดใจแทนเสียอย่างนั้น "...นายหมายถึงเล่นยังไง"

100

ความนิ่งของคิงทำให้มันหน้าม้านไปนิดหน่อย แต่คงเพราะทำใจไว้แล้ว จึงแค่หลุบตาลงเงียบ ๆ "ฉันแค่ กำลังพยายามพิสูจน์ว่าโลกที่เราอยู่มันมีขอบเขต" "มันไม่ใช่โลก แต่เหมือนกรงขนาดใหญ่" วนนิ้วไปรอบ ๆ ก่อนจะหยุดนิ้วบริเวณรูปสี่เหลี่ยมว่างโล่งที่ไม่ได้ลงรายละเอียด "...มีแค่ที่นี่ที่เดียว ที่ยังไงก็หาทางเข้าไปไม่ได้" พื้นที่ของพวกนักวิจัย

100

พวกมันพากันไปถึงอีกฟากฝั่งของลำน้ำได้สำเร็จ ต่างคนต่างเปียกแฉะและมอมแมมจากคราบโคลน แต่ก็ถือว่ายังปลอดภัยดี "มันน่าจะตามขึ้นมาไม่ได้ในเร็ว ๆ นี้..." สโลนหันไปมองทางน้ำตก ก่อนจะชะงักไปครู่หนึ่งเพราะความเจ็บที่แล่นปราดขึ้นมา เลือดสีแดงสดยังคงไหลอยู่ "...แม่ง"

100

ในที่สุด ดูเหมือนโชคจะยอมเข้าข้างพวกมันเสียที สโลนหันไปมองร่างสูงใหญ่ของไฮบริดหมีที่ร่วงหายลงไปจากน้ำตก เสียงร้องโวยวายและเสียงน้ำสาดกระจายดังสนั่น หากเป็นไฮบริดที่มีร่างกายอ่อนแอสักหน่อย น่ากลัวว่าคงยากจะเอาชีวิตรอด แต่ด้วยขนาดตัวของมัน อย่างแย่ก็คงแค่บาดเจ็บสาหัส ... "...ฉันไม่เป็นไร รีบไปเถอะ" สโลนเอ่ยเสียงเบา ไม่แน่ใจว่าเหนื่อย -- หรือเสียเลือดเยอะ +

100

สโลนผงกศีรษะ "ได้" มันมองสภาพของเพื่อนตรงหน้าอีกครั้งหนึ่งเพื่อความแน่ใจ ก่อนจะถอยเท้าไปด้านหลังเพื่อเว้นระยะห่าง ให้อีกฝ่ายหายใจหายคอคล่องขึ้นหน่อย "งั้น... รออยู่ตรงนี้" เอ่ยจบมันก็รีบหมุนตัววิ่งออกจากห้องไป ไม่นานก็ไม่เหลือกลิ่นโอเมก้าในบริเวณนี้อีก

000

"อย่าล้มหรือก้าวพลาดจนจมลงไปล่ะ" ถ้ามันจำที่ทางไม่ผิด ลำธารแถวนี้ค่อนข้างลึก ด้วยขนาดตัวของนิบเบิลจุดที่ต่ำสุดคงท่วมถึงประมาณอก น่ากลัวนิดหน่อยแต่ยังพอมีลุ้นผ่านไปได้ สักพักหนึ่ง ไฮบริดหมีตนนั้นก็เดินตามมาถึงพวกมัน ดวงตามันแดงก่ำ ท่าทางโกรธจนพร้อมฉีกเลือดเนื้อคนได้ "ไปเร็ว!"

100

"ได้" สโลนแทบไม่ผ่านกระบวนการคิดด้วยซ้ำ ตอนนี้มันเจ็บแผลเกินกว่าจะแบกตัวนิบเบิลขึ้นบ่าอีกรอบ ดังนั้นจึงทำได้เพียงลากจูงอีกฝ่ายวิ่งไปพร้อมกันอย่างถูลู่ถูกัง ในที่สุดก็ตรงไปยังเส้นทางน้ำที่อีกฝ่ายพูดถึง ลำธารใสสะอาด เชี่ยวกรากจากน้ำตก ดูแล้วเดินไม่ง่ายเท่าไหร่ "นาย...เดินนำไปก่อน" สโลนกำลังคอยฟังเสียงฝีเท้าที่วิ่งตามมา +

100

สโลนนิ่งเงียบ มันกำลังครุ่นคิด แต่ก็ค้นพบว่ายิ่งคิดเท่าไหร่ จินตนาการในหัวมันก็ยิ่งเลวร้ายมากขึ้นเท่านั้น มันจึงส่ายหน้าไปมาไว ๆ เมื่อไม่ให้ความคิดฟุ้งเฟ้อไปกว่าเดิม "พวกนั้นดูรู้จักเราดีกว่าที่เรารู้จักตัวเองอีก" ถอนใจ "...เราคงเดาใจนักวิจัยไม่ออกหรอก" และก็คงไม่มีนักวิจัยคนไหนอยากให้มันทำแบบนั้น "แค่จำไว้ก็พอ ตอนนี้ก็ทำเท่าที่ทำได้เถอะ" มันยิ้ม "ฉันก็พยายามสำรวจที่นี่ไปเรื่อย ๆ เหมือนกัน"

000

(ฉันดูจากการทอยที่ผ่าน ๆ มาของตัวเองแล้ว /หดหู่ล่วงหน้า)

100

มันคือภาพวาด วงกลม ขีด และวงกลม เชื่อมต่อกันไปมาเป็นวงจร ดูคล้ายโครงสร้างของ 'โลก' และมีการโน้ตสัญลักษณ์ต่าง ๆ ตามสถานที่ "มันเรียกว่าอะไรนะ..." เกาหัว "แผนที่? ลองเดินไปรอบ ๆ แล้ววาดดู" ชี้รูปแมวกับเส้นยึกยือในวงกลมแรก "นี่เป็นป่าดิบชื้นที่เราอยู่" ชี้ไปยังวงกลมข้าง ๆ "อันนี้ ถิ่นนาย" มีรูปก้อนฟู ๆ กับฝูงของมัน "ยังเข้าไปในพื้นที่นักวิจัยไม่ได้ เลยสำรวจได้แค่นี้..."

100

แผลเก่ายังไม่ทันหายดีเลยแท้ ๆ สโลนหันไปมองไฮบริดหมีตนนั้น ร่างกายของมันดูแข็งแรงเกินกว่าจะตีให้สลบได้ในคราวเดียว ดังนั้นมันจึงใช้วิธีขี้โกงสักหน่อย – เตะหลังข้อพับขาให้มันล้มคว่ำไปข้างหน้า จากนั้นก็วิ่งไปคว้ามือนิบเบิล “รีบไป!” ลากอีกฝ่ายวิ่งหนีไปพร้อมกันต่อ ภาวนาให้รอบนี้สามารถสลัดหลุดจากการตามล่าได้เสียที... (เจ้าเต๋าโง่ แกทำให้พวกฉันเหนื่อย...)

110

กลิ่นสนิมเหล็กลอยคลุ้งฉุนจมูก แต่สโลนคุ้นชินกับมันแล้ว ความเจ็บปวดจากบาดแผลบริเวณแผ่นหลังทำให้แมวป่าหนุ่มส่งเสียงคำรามต่ำเบา ๆ ในลำคอ สองแขนพยายามพยุงร่างของตัวเองขึ้น ท่ามกลางเงาร่างของไฮบริดสัตว์ใหญ่ที่ล่าถอยไปเล็กน้อยเพราะแรงกระทบจากก้อนหิน เปิดช่องว่าให้สโลนสามารถพุ่งตัวออกจากระยะการโจมตีได้ “แม่ง...” มันสบถอีกครั้ง ความรู้สึกเจ็บจี๊ดแล่นพล่านไปทั่วไขสันหลัง +

100

แต่ดูเหมือนมันจะประเมินเจ้าตัวต่ำไปมากทีเดียว "เจ็บตรงไหนหรือเปล่า" ดวงตาสีอำพันพยายามมองสำรวจในความมืด มันได้กลิ่นเลือดจาง ๆ ที่ซึมออกมาจากรอยแผลขูดขีด ดูไม่มีส่วนไหนร้ายแรงน่าเป็นห่วงเป็นพิเศษ แต่แผลก็คือแผล เจ็บก็คือเจ็บ มันไม่แยกแยะหรอก ยังมีความเป็นห่วงอยู่น่า

100

มือข้างหนึ่งเอื้อมไปจับคว้าท่อนแขนของกระต่ายหนุ่มแทนคำตอบ สโลนออกแรงเล็กน้อย -- และยกร่างสูงโปร่งของฮันนี่ขึ้นมาหยัดยืนบนกิ่งไม้หนาในตำแหน่งเดียวกัน มันเป็นกิ่งไม้ที่แข็งแรงและมั่นคง ดังนั้นจึงไม่ต้องกลัวว่าจะหักโค่น "ทำได้ดีนี่" แมวป่าหนุ่มเอ่ยชมทั้งรอยยิ้ม ว่ากันตามตรง ทีแรกสโลนไม่คิดว่าฮันนี่จะปีนขึ้นมาได้ด้วยซ้ำ หากอีกฝ่ายเลือกที่จะถอดใจ มันก็คงไม่ว่าอะไร ยอมปีนกลับลงไปช่วยเหลือ +

100

🍽️ ณ โรงอาหาร สโลนหลุบมองกล่องอาหารตรงหน้า -- ไม่แตะ ไม่สูดดม ปกติแล้วมันไม่ใช่ไฮบริดที่จะอดอาหาร แต่ครั้งนี้มันกลับเลือกอด มือหนากดพับฝ่ากล่องลงอย่างเงียบงัน แล้วดันมันออกไปให้พ้นสายตา ความรู้สึกต่อต้านบางอย่างชัดเจนขึ้นเรื่อย ๆ ...

000