صبحی تو مسیر دوویدن،از دور صدای اون آهنگِ
«دله دیگه»،شنیده میشد.
وقتی از کنارشون رد شدم دیدم،
عکس و کتونی یکی از همون عزیزان دیماه رو گذاشتن وسط دارن براش میخونن.
منم وایسادم کنارشون گریه کردم.
عادی؟ محاله!
انقدر اسم و نشونه همه جا هست که وقتی میبینی و میشنوی،یادشون میوفتی و نمیتونی بی تفاوت باشی!
