خیلی کتاب لذتبخشیه، اگه به موسیقی کلاسیک علاقمند باشین. اوزاوا متاسفه که انگلیسیش خیلی بد بوده. مثلا یه اجرایی رو با الیزابت تیلور و ریچارد برتون میدیده باهاش حرف میزدن اما متوجه نمیشده. یا فرصت گفتگو با گولد رو از دست داده. اما برنستاین چون گشوده و راحت باهاش برخورد میکرده گفتگوهاشون طولانی میشده.