คงกำลังสับสน ระหว่างการเป็นเพียง ‘ผู้เฝ้ามอง’ ที่สงบเสงี่ยม
กับการเป็น ‘ผู้ร้องขอ’ ที่บังอาจอยากมีตัวตน
ยื่นแผ่นกระดาษขาวสะอาดส่งให้เด็กหนุ่มตรงหน้าอย่างแผ่วเบา
“ในที่สุด...“
”ฉันก็เลือกช่องที่ ‘เหมาะ’ กับเธอไม่ได้สักทีค่ะ”
กลั้วหัวเราะในลำคอเบาๆ
แต่แววตากลับสั่นระริกด้วยความรู้สึกที่ไม่อาจนิยาม
“ช่วยรบกวน... เขียนชื่อของเธอลงไปในที่ที่เธออยากจะอยู่ได้ไหมคะ?”
