[ณ เรือนไม้]
ใต้ร่มเงาต้นมะม่วงแก่หน้าบ้านเรือนไม้ ลมเย็นยามบ่ายแก่พัดเอื่อย พาเอากลิ่นหอมของใบไม้และดินชื้นลอยฟุ้งในสวนหน้าบ้าน แสงแดดสีทองอ่อนรินผ่านใบมะม่วงเป็นลายเงาบนดิน
“มารี” หญิงสาวในผ้าถุงลายดอกกับเสื้อคอกระเช้านั่งจิบกาแฟที่ฝั่งตรงข้ามกับหนุ่มตัวโต เธอหยิบขนมเข้าปากอย่างอารมณ์ดี แก้มแดงระเรื่อจากไอลมเย็นและแสงเย็นสาดกระทบ
“ถ้าทานไม่หมดก็ห่อกลับได้นะจ๊ะ“