iiinova — where your digital self keeps evolving

กระทั่ง...เสียงฝีเท้าเริ่มชัดขึ้น ทว่ากลับมีเพียงผู้ที่มีหูพยัคฆ์เท่านั้นที่จะได้ยิน มันเป็นเสียงของกรีบเท้า คล้ายกับม้า... แล้วค่อยๆ ชัดขึ้น ชัดขึ้น จนเผยให้เห็นบางส่วน กิ่งก้านงดงาม และขนที่เป็นมันเงางาม ตอนนี้กิ่งที่ปรากฏเป็นเพียงกวางสีขาวที่ยืนมองพวกคุณอย่างสงบนิ่ง มันเดินผ่านคุณไปอย่างกับไร้ความเกรงกลัวมนุษย์ นำสู่เส้นทางเบื้องหน้า แล้วหยุดมองราวกับว่าต้องการให้ตามมันไป

100

ก่อนที่เสียงเรียกชื่อเธอจากโทระอิจะถึงเธอกลับคืนสติ "?" "ห๊ะ?" เธอพลันตอบกลับด้วยเสียงที่แผ่วเบา ก่อนที่สายตาจะมองไปทางเดียวกันกับโทระอิ เงาค่อยๆขยับดเข้ามาใกล้ๆ สายตาของสิ่งนั้นเรืองแสงในความมืด โลกทั้งใบเริ่มเงียบลงทุกฝีเก้าที่มันใกล้เข้ามา

100

จังหวะหายใจเริ่มถี่เพราะความกังวน ก่อนตอบกลับ "ฉันโอเค ฉันกำลังมองหาเจ้าตัวนั้นอยู่" เมื่อสถานการณ์เริ่มเปลี่ยน กลายเป็นว่าทั้งสองหลงในป่าทั้งยังมีเงาประหลายกำลังใกล้เข้ามาเรื่องๆ แขนเล็กเผลอกอดแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัวขณะที่สายตาก็มองหาเจ้าตัวต้นเรื่องที่หายไปอย่างร้อนใจ เธอเหมือนจะไม่ได้สนใจเรื่องเงาดำนั้นเลย ราวกับว่ามีสิ่งที่สำคัญมากกว่าต้นเองกำลังครอบงำความคิดอยู่

100

"อ่าาา ฉันว่าฉันคงต้องไปแล้วล่ะ ขอบคุณสำหรับน้ำแอปเปิ้ลอร่อยๆ และก็ขอบคุณที่คุยกับฉันนะ" สองมือไพล่หลังอย่างอารมณ์ดีเอียงตัวไปทางหนึ่งพร้อมโบกมือให้สองที "ไปก่อนนะเมรุคุง" (ขออนุญาติจบเทิร์นค่า จะรีแอคที่ไม่ก็ได้นะคะ ขอบคุณสำหรับรูทมากๆเลยคร๊า ><)

100

Rosée @rosee-msg.bsky.social · 14/05/2026

ได้ยินเช่นนั้น มุมปากก็ยกยิ้มพร้อมระบายลมหายใจอย่างอุ่น ทว่าแววตากลับเรียบทืออย่างไม่ได้คาดหวัง? ครานี้คงถึงเวลาที่ต้องไปแล้ว เธอค่อยดันร่างตัวเองขึ้น พร้อมตระหนักถึงท่าทีอีกฝ่าย "ก็นะ แต่เมรุคุงไม่ชอบก็จำเป็นต้องพกตลอดก็ได้นะ ยังไงซะก็เป็นของที่ให้ไปแล้วนี่นะ" เธอพูดน้ำเสียงน้ำอยู่ในระดับแผ่วลง โดยไม่หันกลับมามองอีกฝ่าย หลังพูดจบจึงหันกลับมายิ้มด้วยความเป็นมิตร

100

(กับข้าวของยูจางงงง /วิ่งใส่)

110

ก่อนที่มันจะเข้ามาใกล้จนเผยให้เห็น ชายหนุ่มร่างโปร่งที่หน้าตาคล้ายกันเธอราวกับเป็นคนๆเดียวกัน เพียงแค่นั้นละเพศเท่านั้น เขาอุ้มร่างหนึ่งไว้ด้านหลัง คือโรเซ่ที่มีสีหน้าทั้งกังวนและเป็นห่วง ในเวลาต่อมา กระรอกตัวต้นเรื่องก็โผล่ออกมาอีกครั้ง แต่ครานี้มันกลับนั่งอยู่หลังเจ้ากวางที่เดินผ่านคุณไป เหมือนกลับว่ามันเองก็มาช่วยเพื่อนตัวจิ๋วนำทางให้คุณ

100

เงาร่างมนุษย์นั้นไม่ได้ตอบกลับ มันขยับเข้ามาใกล้เรื่อยๆ เรื่อยๆ หรือบางทีมันอาจจะไม่เข้าใจสิ่งที่คุณพูด ไม่ก็เลือกที่จะไม่ขานรับเพราะความจำเป็นบางอย่าง ก๊า!!!! ก๊าาา!!! เสียงกาก็พลันดั่งขึ้นอีกครั้ง จากทิศของเงามืด ร่างนั้นสูงใหญ่จนอาจเกิน 180 cmได้ มือยังคงจ้องไปที่คุณ เฉกเช่นตอนแรก กระทั่ง... "ยู? นั่นยูจังใช่ไหม" นั้นเป็นเสียงของโรเซ่ที่ตอบกลับมา แต่นั้นจะใช่เธอจริงไหม

100

"เธอ ฉันขอร้องล่ะ ช่วยเอามันกลับคืนมาให้ฉันได้ไหม" ใบหน้าเคราน้ำตาและน้ำเสียงสั่น ที่สายตามีเพียงภาพสะท้อนของคุณ ที่เป็นดั่งความหวังสุดท้ายของเธอ

100

"ต้องเอามันคืนมาให้ได้"เธอพูดพร้อมพยายามหยิบพู่กันสีมุขขึ้นมา ทว่าเธอกลับไม่มีพลังพอเพราะดันใช้พลังงานไปกับการทำจิตอาสาแล้ว แขนไม่มีแรงพอจะยกวาดสิ่งใดเสียด้วยซ้ำ ครานี้พวกกระรอกมันกลับไม่หยุดรอแล้ว วิ่งตรงกลับเข้าไปในป่า ก่อนหยุดมองพวกคุณในจุดปลอดภัย ราวกับว่าพวกมันยังไม่ล้มเลิกที่จะ 'นำทาง' พวกคุณอยู่ อาจมีความจำเป็นบางอย่างที่ต่อให้ถูกขังอีกครั้งก็ยังทำเช่นเดิม

100

ที่เหมือนจะมีทักษะที่ดีกว่าเหลือรอดไป มันพยายามช่วยกัดรากไม้ที่พัดรอบอีกตัวอยู่อย่างสุดความสามารถ และใช้แรงทั้งหมดที่มีเพื่อพาอีกตนหนีไปพร้อมหมวกเช่นเดิม สีหน้าแห่งความโล่งใจก็พลันสลายๆไป "ไม่นะ ไม่ๆๆ" เธอดันทุลังวิ่งตามไปทั้งๆที่เท้าเจ็บ โรเซ่กัดฟันแน่ๆฝืนพยายามวิ่งทั้งอย่างนั้น ทว่ากลับวิ่งได้ไม่กี่ก้าวก็สูญเสียการทรงตัวล้มลงกับพื้น เธอรวบรวมแรงที่มีก่อนพยายามฝืนดันร่างต้นขึ้น

100

จังหวะที่พัดด้ามพัดโบกสะบัดดั่งทวงท่าแห่งการร่างรำ ท่ามกลางใบไม้โปรยปราย ปรากกฏล่อนลอยแห่งแสงขอวิถีฤดูใบไม้ผลิ รากไม้งามเลื้อยเติมโตอย่างรวดเร็วแทรกไปตามผืนหญ้าลัดกุมเจ้าตัวตนเรื่องได้ทำเสร็จ เห็นเช่นนั้นโรเซ่ก็เริ่มพลันโล่งใจที่คิดว่าคงได้ของสำคัญคืนแล้ว กล่าวชชื้นชมด้วยสีหน้าที่โล่งใจ "ว๊าว เธอสุดยอดมาก" ทว่ากลับยังเหลืออีกตัว

100

ทำให้ตัวที่อยู่ในมือหลุดรอดไปได้ ครั้งนี้ไม่ว่าจะด้วยวิธีได้ พวกมันก็กลับไปอยู่จุดเดิม ทว่ามันกลับไม่รอแล้ว ก่อนจะวิ่งตรงเข้าไปในป่าทึบ แล้วหยุดมองในจุดที่มันคิดว่าปลอดภัย ราวกับว่า มันยังไม่ล้มเลิกที่จะนำทางคุณ "ไปก่อนเลย ทิ้งฉันไว้ตรงนี้ล่ะ ถ้าช้ากว่านี้ฉันจะไม่ยกโทษให้นะ" ร่างที่มีสั่นเทาก้มมองทั้งที่ยังลุกไม่ไหว เอ่ยด้วยเสียงที่ฟังชัดแต่ไม่ได้ถึงกับตะคอกใส่

100

เธอได้เสียงจังหวะที่คุณว่าไปแล้ว เพียงเพราะเป้าหมายที่ร่างนั้นพุงไปถูกสลับกระทันหัน ร่างเล็กไม่ได้ส่งเสียงร้องอะไร เพียงแค่ฝืนชันแขนที่มีรอยถลอกอย่าสั่นเทา ครานี้เจ้าก้อนขนที่เหลือรอดกระโดดพุงเข้าหาข้อมือที่ไม่เหมือนจะมีแรงที่ไม่เสถียร ขบมือนั้นพอให้ตกใจ คุณอาจผลันสะบัดด้วยสัญชาญญาณ

100

เป็นช่วงครู่ที่เวลาไหลช้าลง ศรเวทย์ที่ปรากฏ หมุนวนรอบเจ้าตัวตนเรื่องดั่งกรง สายตาเธอก็พลันมองผู้ใช้ ที่สีหน้าแสดงรายละเอียดเล็กน้อยถึงผลข้างเคียง จังหวะนั้นเอง ที่เจ้าตัวขนถูกศรน้ำแข็งนำตัวไป ทว่ากลับมีเพียงตัวที่คาบหมวอีกตัวหลบได้ทัน โรเซ่ที่พยายามวิ่งหาพวกมันอย่างทุลักทุกเลก็ศูนย์เสียงวิสัยทัศที่ตั้งตรง ล้มลงกับพื้นหญ้าแขนละเข่าถไลกับพื้นหญ้า ฟุบ!!!...

100

(อย่าเข้ามานะ จะมาก็มาดีๆเซ่ จะเดินท่าปูมาทำไม) ปลายเท้าร้อนการจากถูกไม้กระแทก เธอก้มปลายเท้าตนเองพลางกระโดดไปทางกระรอกอย่างทุลักทุเล ขณะเดียวกันก็พลันตอบกลับด้วยชายคุ้นหน้าที่เคยพบ "เถอะน่า ถ้าเอามันกลับมาได้จะยอมยกโทษเรื่องเมื่อตอนนั้นให้" เพื่อของสำคัญแล้ว เธอยอมงัดทุกอย่างมาเป็นข้ออ้างโดนไม่รู้เลยว่าตนเองกำลังเข้าไปขวางวิถี

100

และ....สายลมที่พัดผ่านใบไม้จนสั่นระริก เสียดสีกันจนเกิดเสียงราวกระซิบ เสียงกระซิบแห่งป่า... ก๊า!!! ก๊า!!! ก๊าา!!! จู่ๆ เสียงอีกาดังขึ้นในความเงียบ คล้ายเป็นสัญญาณบ้างอย่าง สัญญาณที่ว่ามัน กำลังหนีบางสิ่งบางอย่าง ปรากฏเงากลุ่มก้อนหนึ่งในแสงรำไรลึกเข้าไปในป่า ทว่ามันกลับมีท่าทีสงบนิ่ง ระหว่างค่อยๆขยับเข้ามาใกล้ช้าๆ

100

เสียงจากภายนอกเองก็เริ่มจากหาย ต้นไม้เริ่มมีรูปร่างหน้าตาประหลาดมากขึ้นเรื่อยๆ มือเล็กๆที่เกาะคออยู่นั้นเผลอออกเกาะเล็กน้อย ให้มั่นใจว่าตัวเองจะไม่หล่นลงไป หรือไม่ คุณก็เป็นเครื่องยึดเหนี่ยวเพียงหนึ่งเดียวที่เธอมีในตอนนี้ ความมืดค่อยๆปกคลุม จนคลาดสายตาจากกระรอกสองตัวนั้น.... เหลือเพียงคุณสองคนท่างกลางป่าที่ต้นไม้รายล้อมเป็นวง มีเพียงแสงที่เล็ดลอดผ่านล้มไม้ทึบ

100

ใบหน้าที่เคยตื่นตะหนกเพราะความร้อนใจ แสดงรายละเอียดเล็กน้อย เพียงเสี้ยววินาทีเดียว ที่สายตาหลุบมองอย่างไร้แบบแผน แล้วพลันมองไปยังทิศทางเดียวกันกับโทไร ที่ทั้งคู่ไม่ได้รู้เลยว่ามีสิ่งใดที่รออยู่ ทิศทางข้างหน้าเต็มเพียงป่าไม้ที่หน้าทึบ และ แสงสว่างค่อยมืดลงทุกฝีเก้าที่วิ่งผ่าน อุณหภูมิเองก็ลดลงเรื่อยๆ วิสัยทัศน์ค่อยๆเปลี่ยนรูป ราวกับว่า..มันคือเส้นทางสู้ห้วงมิติปริศนา

100

(ขอบคุณคร๊าบบ รุ่นน้องสนใจใส่ด้วยเปล่าาาา)

100

เธอยื่นมันให้คุณทั้งรอยยิ้มที่เป็นมิตร และความปราถนาดี แม้ว่าสุดท้ายสิ่งที่ให้ก็อาจจไร้ประโยชน์เมื่อผู้รับได้ลืมเลือนมันไป...

100

เธอเงยหน้าเล็กน้อยนึกถึงคนมากมายที่เคยได้พบเจอ "ก็ มันก็มีคนประเภทที่ จำชื่อไม่ได้แต่จำหน้าได้ ไม่ก็จำไม่ได้แม้กระทั่งชื่อและใบหน้า..." ! แล้วจู่ๆก็มีสีหน้าเหมือนพึ่งนึกอะไรขึ้นมาwfh แล้วเร่งขึ้นของในกระเป๋า กริ่ง! เสียงกระดิ่งที่ใส่ราวกับดีดแก้ว จากพวกกุญแจกระดิ่งรูปดาว " เอานี่ฉันให้ละกันนะ ถือเป็นค่าตอบแทนคำแอปเปิ้ลที่ให้ก็แล้วกันนะ" "และก็หวังว่าเมื่อได้ยินมันอีกครั้งอาจจะจำฉันได้ก็"

100

เพียงแค่ตอบรับ มันก็เป็นดั่งคำมั่นสัญญาที่เธอเชื่อมั่นว่าต้องมีอยู่จริง น่าเสียดายที่เธอคาดหวังทั้งๆที่ไม่รู้ว่า ในครั้งหน้า คุณและเธอก็อาจจะเป็นเพียงคนแปลกหน้า... "ต้องได้เจอสิ ถ้าไม่ได้เจอก็จะเชื่อว่าสักวันก็คงได้เจอ ก็อยู่โรงเรียนเดียวกันนี่" เอียงคอเล็กน้อยอย่างกับคนที่เชื่อมั่นในโชคชะตา "แต่ถ้าได้เจอกันอีก แล้วดันจำชื่อฉันไม่ได้ ฉันก็จะแนะนำตัวใหม่อีกครั้ง"

100

วินาทีต่อมาก็เอ่ยขึ้นด้วยความร้อนใจ แค่พูดให้ชัดขึ้นไม่ได้เร่งเสียงจนตะคอกใส่ "ฉันจะยอมเรียก โทไรก็ได้ ถ้าตามของสำคัญกลับมาให้ฉันได้" ถัดมา ฟุบ ?! เสียงกระรอกสองตัวนั้นกระโดดเข้าพงหญิง ทางที่ทิศของป่าทึบอยากที่จะมองเห็นอีกฝากว่าคือที่ไหน

100

?! ร่างในอ้อนแขนเร่งเกาะคอด้วยความกลัวความสูง หลังแขนแกร่งกระชับแขนอุ้มร่างเธอ "อะ อ่า.... " เธอไม่สีหน้าที่ดูไม่จะไม่เข้าใจสถานการณ์ เวลานี้ของนั้นสำคัญกับชีวิตเธอมากและไม่ใช่เวลาจะมาถกเถียง

100

เธอพลันมองอย่างกับได้คิดสิ่งไม่ได้คาดหวังแล้ว "เอ๋?" ขณะเดียวพวกกระรอกก็ยังไม่หยุดส่งสัญญาณ พวกมันวิ่งๆหยุดๆ รอคุณตามมันไป ไม่ทันได้ตอบคำถามก็รู้สึกว่าร่างตนเองเบาเหมือนกระดาษ พอรู้ตัวอีกทีอยู่ในอ้อนแขนเขาเสียแล้ว ดวงตากลมเบิกกว้างสะท้อนภาพ เขา... ที่ผ่านมาแทบไม่เคยได้สังเกตถึงความใจดีที่แสงออกสวนทางกับการกระทำ...

100

ในตอนที่เขาถอยหายใจแผ่ว เห็นว่าเธอช่างวุ่นวาย แต่เธอก็จังมองเขาด้วยความคาดหวังราวกับเห็นความดีในตัวเขา ทว่าแววตาของเธอกลับฉายความรู้สึก ที่ลึกๆ แล้วเห็นตนเองเป็น 'ภาระ' ไหล่เล็กค่อย ๆ อ่อนตัวเล็ก งั้นก็วิ่งไปแบบไม่คิดชีวิตคงดีซะกว่าสินะ....เธอคิดก่อนหันไปเผชิญหน้ากับกระรองหัวขโมย หมายจะตามสิ่งนั้นมาเอง กระทั่งคำขอของเธอได้รับการตอบรับ

100

มัน ค่อยๆก้าวออกห่างจากเงานั้น เหมือนรู้จักทาหนีในป่านี้เป็นอย่างดี หากตามมันไปก็คงเจอทางออก และหนีเงานั้นได้สำเร็จ คุณอาจเกิดคำถาม เกี่ยวกับเงานั้น แต่จะใช่อย่างที่คิดจริงๆหรอ?

100

ที่วิ่งมาจากทิศหนึ่งของเงาในตอนแรก ก่อนที่มันจะหยุดมองขึ้น ขณะนั้นเอง เงาดำที่ปกคลุมก็เผยให้เห็น กวาง กวางตัวผู้ที่กำลังสงบนิ่งเมื่อได้เห็น ที่แววตาสะท้อนภาพของคุณราวกับว่ามันเป็นสิ่งมีชีวิตจริงๆ หาได้เกิดจากผลังเวทย์แต่อย่างใด ขณะเดียวกันนั้นเอง กลุ่มเงาในตอนแรกก็เข้ามาใกล้เรื่อยๆ เรื่อยๆ ใบหูเล็กๆของเจ้ากวางกระดิกแล้วมองไปทางเงาร่าง'มนุษย์'

100

~ เสียงหนึ่งค่อยๆดั่งขึ้นในความเงียบ จากทิศทางที่ไม่อาจระบุได้ เป็นเสียงบางอย่างกำลังเครื่อนตัวผ่านพุ่มไม้ !? และค่อยๆชัดขึ้นที่ละนิดๆ กลุ่มเงาหนึ่งเริ่มปรากฏร่างในความมือ ดวงตาสะท้อนเป็นประกายราวกำลังจ้องมองคุณอยู่ ในตอนนี้เหลือเพียงความเงียบ ที่ไม่มีแม้ลม มีเพียงเพียงนั่งที่ใกล้เข้ามาเรื่อยๆ กลุ่มเงาก็ก้อนอื่นๆ บนต้นไหมค่อยๆลืมตาขึ้น มันมองมาทางคุณเป็นตาเดียว ฟุบ!?— สิ่งมีชีวิตหนึ่ง

100

( ขอบคุณค๊าา (/´△`＼)พี่ชาวี~~ เปลี่ยนจากสูทมาใสเมดไหมค๊า~)

110

(บิดเขินแย้ววว มาใส่ด้วยกันไหมคะะะ ( 〃▽〃)/ถือชุด)

000

Reposted by Rosée

(ตลาดวายกันหรือยังคะ เค้าแอบมาลงรูปชุดเมดบ้าง)

33125

(ตลาดวายกันหรือยังคะ เค้าแอบมาลงรูปชุดเมดบ้าง)

33125

จังหวะเดียวกันนั้นเอง กระรองน้อยก็เพียงวิ่งไปแล้วหยุดมองคุณ แล้ววิ่งต่อเว้นระยะห่างเพียงเล็กน้อยราวกับต้องการนำทางคุณไป ที่เบื้องหน้ามีเพียงป่าไม้ทึบ ที่ๆไม่สามารถมองทะลุไปยังอีกฟากหนึ่งของป่า "ถ้าหายฉันจะตามหา'เขา'ไม่เจอ" เธอร้องขอความช่วยเหลือด้วยความร้อนใจอีกครั้ง จนอาจดูผิดไปจากพื้นฐานของเธอ ที่หัวดื้อและไม่ง้อคน หรือบางทีเพียงแค่คาดหวังให้คุณตามมันกลับมา

100

"คุโรซาวะ ช่วยด้วย เจ้าพวกนั้นเอาของสำคัญของฉันไป" ร่างเล็กพยายามกระโดดไปหาคุณอย่างทุลักทุเล ความเจ็บปวดที่แสดงออกคงไม่สามารถไล่ตามได้ทัน "นายช่วยตามพวกนั้นไปได้ไหม ข้อร้องล่ะ " เธอเว้นจังหวะพูดปนสะอื้นเหมือนพยายามกั้นไม่ให้ตัวเองร้อง

100

( ฮือๆ ฮ่าๆ โฮ้ๆ ถูมือ ) หลังได้ยินน้ำเสียงทุ้มที่ดูจะเป็นการตักเตือนเธอที่เสียงดังจนลบกวน ก็รับรู้ได้ทันที่ว่านั้นเป็นเสียงของใครร่างโปร่งเจ้าเรือนผมสีน้ำเงินมรกต โทไร แห่ง วิถีเหมันต์ เธอพลันมองด้วยสายตาเหมือนต้องการขอร้อง ราวกับว่าคุณคือความหวังเดียวของเธอ ก่อนเอ่ยขึ้นเมื่อคุณสนทนากับหัวขโมยตัวน้อย

100