เมื่อได้รับอนุญาต ชาวประมงจึงผงกศีรษะแทนคำขอบคุณและลดตัวลงไปนั่งอยู่ห่างๆในระยะหนึ่งช่วงแขน
ต่างคนต่างเงียบ ปล่อยให้เสียงคลื่นทะเลเป็นตัวขับกล่อมบรรยากาศแทนบทเพลงประกอบที่ธรรมชาติสร้างขึ้น
ใบหน้าหันตรง เหม่อมองเกลียวคลื่นตรงเส้นขอบฟ้าโดยที่สมองพลันคำนวณทิศทางลมว่าจะหันหางเสือไปจุดไหนดีเพื่อที่จะจับปลาได้ตามที่ตั้งใจไว้ก่อนตะวันขึ้น
