iiinova — where your digital self keeps evolving

เขาไม่คิดว่าคำตอบที่ได้รับจะมาพร้อมกล่องใส่ของเช่นนี้ ที่ถามไปก็เพียงอยากรู้ว่าซ่อมถึงไหนแล้วเท่านั้น แต่ถ้าสร้อยอยู่ตรงหน้าแบบนี้ ก็แปลว่าเธอใช้เวลาไม่ถึงวันในการซ่อมมัน ทั้งที่ก่อนหน้านี้บอกว่าจะใช้เวลาสองวัน “ไม่ใช่ว่าต้องใช้เวลาสองวันเหรอ” เขาเอื้อมมือไปรับกล่องมาเปิดออก หยิบสร้อยมรกตขึ้นตรวจดูสภาพอย่างละเอียด “…เธอซ่อมทั้งคืน ?”

100

นัยน์ตาคมไล่มองบาดแผลตั้งแต่ช่วงคางลงไปถึงต้นคอของอีกฝ่าย รอยแยกนั้นดูราวกับผิวหนังถูกเปิดออก เผยบางสิ่งที่ซ่อนอยู่ภายใต้ชั้นเนื้อ “ครับ…ก็อาจจะคล้าย ๆ แผลของคุณ” เมื่อร่างกายเริ่มผ่อนคลายลง เขาก็เท้าคาง มองขั้นตอนการชงชาของคนที่อายุมากกว่าอย่างเงียบ ๆ “ผมมีรอยแตกอยู่ตรงอก” เรย์คุเว้นช่วงเล็กน้อย คล้ายกำลังหาคำอธิบายที่เข้าใจง่ายที่สุด “มันเหมือนรอยร้าวของหิน…ประมาณนั้น”

100

"หลับต่อไปเถอะ" หมาป่าจิ๋วตื่นมาไม่ทันไรก็โดนไล่ให้กลับไปนอนเสียแล้ว เมื่อแผนการเป็นไปตามที่คิด(ยกเว้นที่โอวกะตื่น) เขาจึงเอื้อมมือไปหยิบไม้กวาดถือไว้ แล้วใช้มันยันตัวลุกขึ้นยืนเต็มความสูง "ขอเจ้านี่แล้วกัน" ถ้าอีกฝ่ายไม่ได้ใช้แล้วก็อยากจะไปเก็บไว้รวมกับอันอื่น ๆ

100

YOUHEI 🍊🌊 | 2-A (REST) @handle.invalid · 22/05/2026

(ขอหนึ่งได้ถึงสองงง🐺🌪)

100

Reposted by Reiku —

#MSG_HELPkamimochi (ย้อนหลัง) [แถวสะพาน | ก่อนเที่ยง] ณ กลางสายน้ำที่ไหลผ่านลอดใต้สะพานนั้น เคียงใกล้มีเด็กหนุ่มเรือนผมสีส้มโดดเด่นยืนเท้าเปล่าอยู่ท่ามกลางกลุ่มน้ำที่กำลังลอยล้อมรอบ ตัวเขาที่จดจ่อ มีสมาธิกับการควบคุมสายน้ำทำให้บรรยากาศรอบตัวแตกต่างไปจากเดิม เสมือนหลุดเข้าไปในภวังค์ของตน ในเวลานี้หากมีใครเข้ามาทายทัก จะได้ยินรึเปล่านะ ? (มา+กันสั้นๆได้นะครับ🥺🌟)

56055

ทั้งสายตาของเรย์คุและเจ้าโมโม่หันมองตามกิ่งไม้ที่ตกปุ- ลงพื้นห่างออกไปไม่มากนัก 🐶💨 โมโม่หันกลับมามาทำท่าทีถอนหายใจด้วยความผิดหวัง ก่อนที่มันจะเดินไปคาบไม้มาวางให้เรย์คุ "หัดออกกำลังกายบ้างนะ" พูดจบก็ขว้างกิ่งไม้ไปทางานตามหญ้ากว้าง ๆ โมโม่รีบวิ่งตามไปคาบไม้ทันที "ไปล้างหน้าล้างตาไป" มองอายุที่ดูสภาพก็รู้ว่าเพิ่งตื่นมาหยก ๆ

100

(ยินดีต้อนรับกลับค้าบ) "...ฉันไม่ได้อยากจะเล่นกับมันอยู่แล้ว" เขาพูดขึ้นพร้อมเจ้าหนาน้อยที่เดินเข้ามาหาเขา มันยกขาหน้าขึ้นเตะเรย์คุที่กำลังนั่งย่อง ๆ เขาเพียงก้มมองมันนิ่ง ๆ แต่หางฟูส่ายไปมาสวนทางกับคำพูดก่อนหน้านี้ของตน มือหนาเอื้อมไปลูบมันจนหัวโยกไปมาก่อนยันตัวลุกขึ้น "มันคงเหงา ฝากนายเล่นกับมันแล้วกัน...เดี๋ยวฉันต้องไปเปลี่ยนเสื้อ"

พอถึงเวลาจริง ๆ หมาป่าตัวโตก็ทำตัวไม่ถูก เขายืนชั่งใจอยู่สักพักว่าต้องทำอย่างไรดีในสถานการณ์นี้ เอื้อมอุ้งมือที่ปกคลุมไปด้วยขนจับข้อมือเธอ มาจิ้นขนหางฟูของตัวเองไปหนึ่งที "...ไปละ" ว่าจบก็เดินจากไป ไม่ปล่อยโอกาสให้อีกคนได้พูดอะไรต่อ (หมาเผ่นแล้วค่าาาา😂😂 ตัดจบได้เลยนะค่า ขอบคุณที่มาโรลด้วยกันน้าาา)

100

"ประมาณ 10 นาที" สำหรับเขาเวลาประมาณนี้ก็ไม่ได้เสียเวลาอะไร อีกอย่างวันไม่ถึงเวลานัดจริง ๆ ด้วยซ้ำ เขายืนรออยู่ครู่หนึ่งให้อีกฝ่ายพักหายใจเสียก่อนแล้วจึงถามต่อ "สร้อยล่ะ" ไม่ทันไรก็ถามหาของเสียแล้ว

100

Mahoushiki Report @mahoushikireport.bsky.social · 21/05/2026

เรย์คุเลิกคิ้วมองการปาไม้ ไม่สิ- แค่วางลงที่เดิมเสียมากกว่า เจ้าอ้วนก็งงไม่ต่างกัน มันทำท่าทีราวกับถอนหายใจแล้วคาบไม้มาวางให้หมาตัวใหญ่แทน 🐶💨 "อย่าบอกนะว่าไม่เคยเล่นโยนไม้ ?" เขาถามออกไปพลางหยิบไม้ขึ้นปาไปทางสนามหญ้ากว้าง ๆ เจ้าอ้วนวิ่งจู๊ด~ ตามไม้ไปทันควัน

001

Reposted by Reiku —

#MSG_koinobori | #MSG_MiniEvent สิ่งที่ฝังลงดินช่วยงอกเงยดอกไม้ให้บานสะพรั่งอีกครั้ง แม้อีกไม่นานฤดูใบไม้ผลิจะผ่านพ้นไป แต่ในช่วงเวลานี้ นี่คือโอกาสบอกลา List กิจกรรม - ประดับธงปลาคาร์ป - ชมดอกซากุระ - เต้นรำรอบกองไฟ ระยะเวลาการรับแสตมป์อีเว้นท์ : 21/05 - 28/05 shorturl.asia/TFed5

0152150

Reiku — @reiku-msg.bsky.social · 19/05/2026

"ไม่ต้องมาต่อรอง เดียวนิ้ว" เขายังคงตั้งมั่นในความคิดตัวเองไม่อ่อนข้อให้ "จะนิ้วเดียว...หรือไม่ได้จับ"

100

Reiku — @reiku-msg.bsky.social · 17/05/2026

เขาชะงักฝีเท้าไป นึกสงสัยในตัวอีกคนว่าทำไม่ถึงอยากจับขนาดนั้น "ให้แค่หนึ่งนิ้ว...โอเคไหม" เห็นแก่ความใจดีที่เธอมอบน้ำให้จึงยอมให้ครั้งหนึ่ง เรย์คุเดินกลับมายืนอยู่ตรงหน้าเธอเพื่อรอคำตอบ

100

Reiku — @reiku-msg.bsky.social · 17/05/2026

บ้อก ! เจ้าของชื่อขานรับทันครัว มันนั่งสงบเสงี่ยมเอียงคอมองอีกฝ่ายสลับมองกับหมาตัวใหญ่ข้าง ๆ ก่อนที่มันจะเดินไปคาบกิ่งไม้มาวางให้ทั้งสองคน ส่วนเรย์คุก็ได้แค่นั่งมองปล่อยให้หน้าที่เล่นกับมันเป็นของอีกคน

100

Reposted by Reiku —

天道白鳥 @msghakuchx.bsky.social · 08/05/2026

#MSG_HELPkamimochi [ หมู่บ้านคามิโมจิ ] อาเคโบชิ เคียวโกะ ... อายุ 67 ปี จากการสอบถามถึงคืนที่ผ่านมา ดูเหมือนว่าเธอจะไม่รู้สึกตัวเลยกระทั่งหลังคาบ้านปลิวจากไป โชคดีที่เธอไม่ได้รับบาดเจ็บอะไร นอกจากถ้วยชาที่รักหายไปอย่างไร้ร่องรอย ตอนนี้เป็นเวลามากกว่าสองวันแล้วที่เธอนั่งหลับตาอยู่ตรงนี้เพื่อรอสามีกลับมา +

43626

Reposted by Reiku —

直樹🌹🌕 @naoki-msg.bsky.social · 17/05/2026

#MSG_HELPkamimochi ระหว่างนั่งพักเหนื่อยก่อนจะไปช่วยงานที่ออนเซ็นต่อ ก็เจอแมวจรตัวหนึ่งเดินเข้ามาคลอเคลียอย่างเป็นมิตร ทาสแมวอย่างเขาก็อดใจไม่ได้ที่จะเข้าไปเล่นด้วย “ไง…เจ้าตัวเล็ก” เขาลดเสียงลงเพื่อพูดคุยกับเจ้าก้อนขนตรงหน้า เป็นมุมที่ไม่ค่อยมีใครได้เห็นสักเท่าไหร่ หวังจะไม่มีใครผ่านมาตอนนี้นะ

43426

Reposted by Reiku —

モフノ | 3C (คัมแบคค่า ! ) @msg-mofuno.bsky.social · 17/05/2026

(🚶มาพร้อมของในมือ) เสียงหญ้าถูกเหยียบดังขึ้นช้าๆ ตามจังหวะฝีเท้า พร้อมกับกลิ่นหอมของบาร์บีคิวย่าง “ไซโตะซัง..? ” เสียงแผ่วเอ่ยเรียกชายหนุ่มตรงหน้าตามความทรงจำ เจ้าแกะในชุดระบายกางเกงขาโปร่งเดินเข้าไปใกล้ๆ ก่อนจะถือวิสาสะนั่งลงที่หินว่างข้างๆ ในตอนนี้เธอมีลักษณะที่แปลกตานิดหน่อย แต่นิสัยการกินจุนั้นยังคงเหมือนเดิม “สักไม้..ไหมคะ?” ถามก่อนจะก้มกินบาร์บีคิวในมืออีกข้าง

133

Reposted by Reiku —

魄吉正夢 🦊 @msg-masayume.bsky.social · 13/05/2026

#MSG_HELPkamimochi | ช่วงหมู่บ้านคามิโมจิ มาสะยูเมะยืนอยู่ข้างกองเศษไม้ที่พังถล่มลงมา แผ่นไม้สองชิ้นที่ถูกแปะกระดาษไว้ค่อยๆ ลอยขึ้นด้วยวงเวทวิถีแห่งสายลม แต่หนึ่งในนั้นเริ่มเอียงออกนอกเส้นทางทีละน้อย "เดี๋ยวๆ ไม่ใช่ทางนั้นสิ" เขาหันตามไปมอง ก่อนจะเลิกคิ้วนิดนึง "เหมือนจะเขียนวงเวทเบี้ยวไปนิดนึงแฮะ" แผ่นไม้เจ้าปัญหาโคลงไปมาอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเฉียดผ่าน'คุณ'อย่างหวุดหวิด +

22825

สภาพของเจ้านกน้อยในมือ ทำให้เรย์คุหันหน้าหนีไปอีกทางชั่วครู่ ไหล่กว้างสั่นไหวเล็กน้อย ราวกับกำลังกลั้นอะไรบางอย่างไว้ ก่อนจะหันกลับมาด้วยใบหน้าเรียบนิ่งเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น “งั้นเหรอ” เขาวางเจ้าก้อนขนลงบนอุ้งมือหนา ใช้นิ้วเขี่ยมันเล่นเบา ๆ อย่างไม่จริงจังนัก แต่สายตาที่มองลงไปนั้นกลับคล้ายสัตว์นักล่าที่กำลังจ้องเหยื่อตัวเล็กในอุ้งมือของตัวเองอยู่เงียบ ๆ

000

"..." "งั้นหรอ แต่ฉันไม่" เขาใช้น้ำเสียงเรียบตามปกติ ก่อนจะเดินออกจากบริเวณนั้นไปทำงานของตัวเองต่อ (จะตัดจบหรือต่อรูทก็ได้นะค่าาา🥺👐💕)

100

ทั้งเสียงฝีเท้าและเสียงใสที่ร้องเรียกมาแต่ไกล ทำให้เรย์คุเงยหน้าขึ้นมองคนที่เขากำลังรออยู่ โทรศัพท์ที่เปิดค้างไว้ถูกกดปิดหน้าจอ ก่อนจะเก็บใส่กระเป๋ากางเกงตามเดิม “จะรีบวิ่งมาทำไม” เขาเอ่ยเรียบ ๆ พลางกวาดสายตามองสำรวจอีกฝ่ายที่กำลังหอบจนตัวงอ "ร้านไม่ได้หนีไปไหนสักหน่อย"

100

ใบหน้าเรียบเพียงอมยิ้มเล็กน้อย แล้วเฝ้ามองเด็กสาวขอบางสิ่งภายใต้ชั้นไขมัน เจ้าหมาชิบะไม่ได้ให้ความร่วมมือนักมันคิดว่าเธอชวนมันเล่นจึงขยับดิ้นไปมา แลบลิ้นเลียมือเธอจนชุ่มไปหมด "มันบอกว่าอย่ามาจับ ไม่ชอบ" เขายังคิดพูดแกล้งอีกคน สวมวิญญาณเป็นเจ้าก้อนขน หากพยายามหาต่อไปก็จะพบว่าผ้าพันคอปักชื่อของมันเอาไว้อยู่ว่า 'โมโม่'

100

หลังจากได้ยินคำพูดของคนอายุมากกว่า มือที่เคยประสานกันอยู่ก็คลายออก เขายกมือขึ้นข้างหนึ่ง แตะใบหูของตัวเองราวกับเช็กว่าตนเผลอแสดงอารมณ์ออกไปมากแค่ไหน ใบหูที่ก่อนหน้านี้ลู่ลงเล็กน้อย ถูกปัดกลับขึ้นมาตั้งตรงดังเดิม นิ่งคิดหาคำตอบอยู่ครู่หนึ่ง ไม่ใช่ว่าเขาจำเป็นต้องปิดบังอะไร เพียงแต่ไม่ค่อยถนัดอธิบายความรู้สึกของตัวเองนัก “ความผิดปกติ…ตอนนี้ดีขึ้นแล้วครับ”

100

"..." เรย์คุถอนหายใจออกมาแผ่วเบา ปิดฝาขวดพลางพูดขึ้นมา "ถ้าสมมติมีคนมาขอลูบแขนเธอจะให้ไหม ?"

100

泡 🫧 @awa-msg.bsky.social · 16/05/2026

โรลปิด | w/@msg-marina.bsky.social หน้าโรงเรียนมาโฮชิกิ | 19 Apr 10:50 ในช่วงสายของวันอาทิตย์ หมาป่าหนุ่มในชุดไปรเวทสบาย ๆ ยืนรอใครบางคนอยู่ข้างกำแพงโรงเรียน ลมอ่อนพัดชายเสื้อกับปลายหางฟูไหวแผ่วเบา “...” เรย์คุยืนพิงกำแพงพลางเลื่อนหน้าจอโทรศัพท์ไปเรื่อย ๆ ระหว่างรอ ปลายหูกลับขยับเป็นระยะ ราวกับคอยฟังเสียงฝีเท้าของใครบางคนอยู่

111

Reposted by Reiku —

#MSG_HELPkamimochi | @.สะพาน ♫⋆｡♪ ₊˚ ในบริเวณสะพานที่ผู้คนคอยซ่อมแซมสะพานอย่างตั้งใจ เด็กสาวสภานักเรียนที่ผลัดเวรมาก็เป็นอีกหนึ่งในกำลังในการสร้างสะพานแห่งนี้ “ฮึ้บ- เอาอีกเหรอ ได้เลย!” พอขนส่วนหนึ่งเสร็จ ก็ตอบรับคำขอใหม่อย่างรวดเร็วคงเป็นเพราะวิถีน้ำของเธอช่วยเพิ่มความเร็วในการขนส่งของได้ดีเลยล่ะ — (มาช่วยฝั่งสะพานบ้าง แจมทักทายได้นะคะ🩵🥺✨)

24841

มือหมาผละออกจากเจ้าหมาเพื่อให้มันพลิกตัวกลับมายืนสี่ขาได้ มันเดินเข้ามาทำจมูกฟุดฟิด ก่อนจะแลบลิ้นชิมอีกคนแผล่บ ๆ ว่าอร่อยไหม บ้อก ๆ บรู้วววว มันส่งเสียงเห่าราวกับกำลังแนะนำตัวกับเธอ "มันบอกว่า...ไม่อร่อย" เรย์คุพูดติดเล่นด้วยหน้าที่ไม่ไม่เปลี่ยนไปเลย

100

(แง่งๆๆๆๆ.สวบมือหาย หม้ำ)

000

เรย์คุรู้ตัวว่ามีอีกคนมาปิดท้ายขบวนนอกจากเจ้าหมาช่างตื้อ คนคนนั้นคือเด็กแสบคนดีคนเดิมนั่นเอง... หลังจากนั้นไม่นานเขาย่อตัวลงยอมลูบขนเจ้าหมาชิบะ "อยากเล่นก็มา" คำพูดห้วน ๆ แล้วน้ำเสียงเรียบที่มักพูดประจำเอ่ยขึ้นในขณะที่เจ้าหมาก็ยังคงนอนลิ้มห้อยตาแป๋วมองเด็กสาวปริบ ๆ

100

ตลอดช่วงเวลานั้น เขากำลังอดกลั้นบางอย่างเอาไว้ภายใน พยายามไม่แสดงมันออกมาทางสีหน้าหรือท่าทางมากเกินไป แต่ดูเหมือนจะไม่อาจรอดพ้นสายตาของคนตรงหน้าได้ ลมหายใจร้อนถูกพ่นออกมายาว ๆ เรย์คุเงยหน้าขึ้น สีหน้ายังคงเรียบนิ่ง แม้คิ้วจะขมวดเข้าหากันเล็กน้อย “ก็…ปกติ” เขาตอบสั้น ๆ ราวกับไม่อยากขยายความอะไรมากไปกว่านั้น “แล้วอาจารย์ล่ะครับ”

100

เมื่อได้ยินคำขอนั้น คนฟังก็สำลึกน้ำจนไอค่อกแค่กเล็กน้อย "ไม่มีทาง" ไม่ต้องคิดให้มากความ คำตอบมีเพียงหนึ่งเดียว "เธอจะจับไปทำไม...."

100

"น่าจะซนมากกว่าปกติ" เขาเอ่ยแซวเจ้าาตัวยุ่งพลางนั่งเท้ามองมันทั้งสองคน ในขณะที่เจ้าหมามองตามกิ่งไม้ตาเป็นมันวาว บ้อก ๆ มันเห่าเสียงแหลมก่อนจะยกขาหน้าขึ้น เอาขาหน้าตบแปะอากาศราวกับจะขอเล่น "ถ้าอยากเล่นก็เล่นกับมันไปเถอะ" เขาพูดด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งแต่โทนเสียงดูอ่อนลงจากเดิมเล็กน้อย

100

เจ้าหมาตัวแน่นวิ่งพุ่งไปราวกับหมูกระสุนวิ่งตรงไปหากิ่งไม้ แต่เครื่องแรกเกินจนเบรคไม่ทันเสียทรงล้มกลิ้งม้วนหน้าทิ่ม เรย์คุที่เฝ้ามองมันก็ได้แต่ถอนหายใจละสายตามันมามองคู่สนทนา "ชิโนดะ เรย์คุ" ถึงแม้พวกเขาจะเห็นหน้าค่าตากันมานานแต่ก็ไม่เคยได้ทักทายกันจริง ๆ จัง ๆ มาก่อน รู้ตัวอีกทีเจ้าหมาก็คาบไม้กลับมาวางให้อีกคนแล้ว "นายก็เล่นกันมันไปแล้วกัน..."

(ลูบตัวน้อยจะนุ่นนิ่มน่ารัก แต่ถ้าลูบตัวใหญ่ก็นุ่มเหมือนกันค่ะแต่มือหาย-)

100

"ไม่ได้จะเล่นสักหน่อย..." ดวงตาตมหรี่มองมันโดดดึ๋ง ๆ นิ่งคิดสักพักก็เอื้อมมือหาของเจ้านกกระดาษ แทนที่จะให้มันขึ้นมือ เขากลับใช้นิ้วชี้และนิ้วโป้งหยิบหัวมันขึ้นแทน "วิถีแห่งชีวิต ?" เขาเอ่ยถามเจ้าของของมันพร้อมกับมองเจ้านกในมือไปด้วย

หะ- หากอีกคนมองเห็นก็คงเห็นใบหน้าของเรย์คุที่มีแต่เครื่องหมายคำถาม '?' เขามองท่าทีของเธอด้วยความฉงน "ก็มี..ทำไม" ถามออกไปตรง ๆ มือจะเปิดฟาขวดน้ำแล้วยกขึ้นดื่มดับกระหายพลางรอคำตอบ

100

ในที่สุดพวกเขาก็เดินมาถึงจุดหมายปลายทาง ในตอนแรกเขาแค่จะแอบโดดคาบโฮมรูมเท่านั้นไม่คิดว่าจะจบด้วยการเดินมาส่งรุ่นน้องซะได้ "อืม ถ้าเจอกันล่ะนะ" น้ำเสียงทุ่มพร้อมกับหางฟูที่สะบัดไปมาเบา ๆ ก่อนที่ร่างสูงจะเดินจากไปตามทางของตัวเองต่อไป (ตัดจบรูทได้เลยนะค่าาา ขอบคุณที่โรลด้วยกันนะคะน้องฮารุกะตัวแค่นี้เอง🥺🤏🌸😭)

100

เขาเพียงถอนหายใจเบาไม่ได้พูดตอบอะไร ปล่อยให้ตัวแสบเดินดุ๊กดิ๊กนำทางไปเรื่อย ๆ ไม่ทันไรระยะห่างของพวกเขาก็ถูกย่นลงมาตามจังหวะการก้าวเท้าของเธอ ทั้งสองเดินไปจนถึงเขตโรงเรียนก่อนที่พวกเขาจะแยกย้ายกันไปตามทางของตัวเองต่อไป (จบรูทค่า ขอบคุณที่ส่งน้องอายุมาให้เอ็นดูอีกครั้งนะค่าาาา🥰💕 )

010

"ไม่ใช่ คงเป็นของลูงแก่ ๆ คนหนึ่ง" เจ้าหมาตัวแน่นพลิกตัวกลับมายืนสี่ขา มันมองตามสายตาของเรย์คุไปจนสังเกตเห็นเหยื่อ(?)คนใหม่ ! หางม้วนกลมสะบัดไปมาก่อนจะออกตัววิ่งเข้าไปหาเธอ บ้อก ๆ มันเห่าทักทายสองคำ ก่อนที่อีกคนจะตั้งตัวมันก็เริ่มวิ่งวนรอบตัวของเธอราวกับพายุขนฟู🌪 สุดท้ายมันก็สะดุดล้มกลิ้งม้วนหน้าทิ่มจนได้ กิ่งไม้ที่คาบกระเด็นออกจากปาก เรย์คุก็ได้แต่มองมันด้วยสายตาหดหู่ใจ..

100

เขายังคงก้มหน้าก้มตา ใบหูแหลมสีน้ำตาลลู่ลงต่ำกว่าปกติ หากสังเกตดี ๆ หากพบว่ามือที่กำลังประสานกันนั้นเกร็งจนกระดูกและเส้นเลือดนูนออกมา เรย์คุไม่ได้พูดตอบอีกฝ่ายในทันที ทิ้งช่วงไปไม่นานน้ำเสียงแหบแห้งจึงเอ่ยตอบแผ่วเบา "อ่า....ชาครับ"

100

เจ้าหมามองตามกิ่งไม้ในมือของเหยื่อ(?)คนใหม่ มันเห่าบ้อกแบ้กแล้วยืนสองขาดุ๊กดิ๊กไปมาไม่นานก็หมดแรงจนกลับมายืนสี่ขาดังเดิม เหมือนว่ามันจะบอกว่าเล่นนะ- บ้อก ๆ บรู๊ววว ส่วนเจ้าหมาตัวใหญ่ก็เพียงเท้าคางมองทั้งสองกำลังเล่นกันโดยไม่ได้พูดอะไร

จ้าหมาอ้วนนอนกลิ้งไปมาในระหว่างที่เรย์คุลูบขนนุ่ม ๆ มันอย่างเพลิดเพลิน แต่แล้วเขาก็รับรู้สายตาของใครบางคนที่ยืนอยู่ด้านหลัง ใบหูแหลมชี้ตั้ง ดวงตาคมหันมองคนด้านหลัง คนคนนั้นไม่ใช่ใครที่ไหนแต่เป็นเพื่อนร่วมห้องของเขาเอง "มีธุระอะไร" เสียงเรียบพูดขึ้นห้วน ๆ มือหนาที่ลูบขนนุ่มหยุดลงจนเจ้าหมาเอียงคอมองครางหงิง ๆ ราวกับถามว่าทำไมไม่ลูบต่อล่ะ🥺

100

มองอีกคนพินิจพิเคราะห์สร้อยของเขาตาปริบ ๆ "อืม ไว้เจอกัน" ว่าจบเขาก็หมุนตัวหันหลังเดินไปที่ทางเข้าหอใบไม้ร่วงของตัวเองจนหายลับไป (ขอบคุณที่มาโรลด้วยกันนะค่าาาา ขอโทษที่เรย์คุขายาวเกินไปด้วยนะคะ🥺🙌🌸)

010

ขนาดหลับปุ๋ยแล้วยังจะหวงของอีก... เขาคิดพร้อมกับถอนหายใจ ดวงตาคมมองเจ้าเกาลัดดุ๊กดิ๊กอยู่ใต้ร่างน้อย ไม่นานก็มีความคิดบางอย่างผุขึ้นมา เขานั่งจ้องก้อนเกาลัดนิ่งก่อนจะหยิบมันขึ้นมาหนึ่งตัว จับพลิกไปพลิกมาเล่นสองสามทีก็จับมันยัดเยียดใส่มือของเธอแทนที่ไม้กวาดที่กำไว้ก่อนหน้านี้ พอทดลองไอเดียก็นั่งดูผลลัพธ์และปฏิกิริยาของโอวกะต่อ

100

เจ้าตัวเล็กเจ้าของชื่อคิมิจังเดินดุ๊กดิ๊กเข้ามาใกล้ เขาก็เพียงนั่งเท้าคางมองมันเพลิน ๆ จนได้ยินเวียงหนึ่งทักทาย ร่างหนาสะดุ้งเล็กน้อย ใบหูแหลมชี้ตั้ง ดวงตาคมมองรอบ ๆ เหมือนกำลังจะหาบุคคลที่อีกคนทักทายแต่ดูแล้วคงเป็นตัวเขาเองนี่แหละ- "อรุณสวัสดิ์" เขาตอบห้วน ๆ และไม่ได้พูดอะไรต่อแค่นั่งมองเจ้าตัวน้อยเต้น(?)ต่อ

Reiku — @reiku-msg.bsky.social · 12/05/2026

พอมือว่างก็หยิบสร้อยที่เสียหายออกมาจากกระเป๋า ยื่นมือส่งมันให้อีกคน หากสังเกตจะพบว่าเส้นเชือกของสร้อยขาดออกจากกันมันมีสภาพเก่า ตัวมรกตมีร่องรอยขีดข่วนเล็กน้อย "ใช้เวลาเท่าไหร่ ?"

100

"อืม" เขามองมือทั้งสองข้างของเด็กสาวก่อนจะเดินต่อไปโดยไม่ได้ส่งของหรือรับของอะไรใด ๆ พอเดินมาถึงทางแยกของหอพักเขาจึงหันกลับมาส่งมอบของคืนและรับของไว้เสร็จสรรพ "วันอาทิตย์สัก 11 โมง โอเคไหม"

100

Reiku — @reiku-msg.bsky.social · 12/05/2026

หลังจากที่ออกมาวิ่งรอบเช้าจนพอใจก็บังเอิญเจอเข้ากับคนคนหนึ่งตั้งใจรดน้ำอย่างขะมักเขม้น แต่สิ่งที่ดึงดูดสายตาของเขามากที่สุดก็คงเป็นโอริกามิตัวน้อยรอบข้าง ยิ่งมีขายาวเรียวเล็กเดินโยกเยกก็ยิ่งดูตลก "..." เรย์คุทิ้งตัวลงพัก นั่งห่างจากอีกคนไกลพอสมควร สายตามองจ้องโอริกามิอย่างสนใจ